Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (12) – Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık

Tüm çeviri işlerinizde yanınızdayız... 0 (312) 276 75 93 - Hemen çeviri belgenize fiyat almak için iletisim@webtercumanlik.com mail adresini veya sağ tarafta yer alan whatsapp tuşunu kullanın. ************************************************** tercüme yaptırma, Akademik çeviri tavsiye, İngilizce makale çeviri siteleri, En iyi çeviri yapan site, En iyi İngilizce çeviri programı, Profesyonel çeviri programı, Online çeviri programı, Akademik İngilizce çeviri, Türkçe İngilizce çeviri, Akademik çeviri, Pasaport tercüme ücreti, Hızlı çeviri programı

Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (12) – Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık

17 Ağustos 2020 Anlatı Konumlandırma Analizi: Anlatı Araştırmasına Diyalojik Bir Yaklaşım anlatılar kültürel olarak oluşturulmuş Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi İngilizce öğretmeni Web Tercümanlık 0
Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir 12 – Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi – Tercümanlar Neler Yapar – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık

Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi

İnsanlar etkileşimli diyaloğa girdikçe, sosyo-kültürel olarak gömülü olan ve ortak bir kinaye ve potansiyel hikâye repertuarından kaynaklanan anlatı biçimlerinden yararlanırlar. Kişisel deneyimler anlatı olarak ilişkilendirildiğinde, bunu genellikle standart olay örgüsünden / olaylarından olağandışı varyasyonlar olarak yaparlar, kültürel olarak kodlanmış, bir şekilde “ihlal edilen” (Bruner 1991), bunlar olmadan izleyicinin potansiyelini riske atarlar. İlk etapta anlatının tüm amacını sorguluyor. Bu şekilde anlatılar kültürel olarak oluşturulmuş yapılardan kaynaklanır, ancak aynı zamanda, Bakhtinci bir bakış açısıyla, yeni deneyimleri anlamlandırmak için alternatif perspektiflerle ‘diyalog kurabilir.

Brockmeier’in dediği gibi,

Hikayeleri ele almak, anlamlar arasında iletişim ve müzakere etmenin gelişmiş bir modudur, ancak aynı zamanda yeni anlamlar yaratmanın gelişmiş bir modudur. Anlatının yapıları yalnızca yerleşik kültürel kalıpları ve modelleri kullanmakla kalmaz, aynı zamanda onlardan kopan ve ortak zeminin ötesine geçen deneyimleri, fikirleri ve duyguları da ele alır.

Bu perspektiften, birey yalnızca “sözlerini” değil, aynı zamanda insan deneyimini anlamlandıran “hikayeleri” de yazar. Bunun meydana geldiği alan, bu deneyimin yeni yorumları için potansiyel yaratır ve dolayısıyla muhatap için ve özellikle yazarın kendisi için yeni perspektifler yaratır.

Anlatılar bu nedenle, standart olay örgülerinden farklılıkları vurgulamaya ve dünyanın nasıl anlaşılması gerektiğine dair kültürel anlayışları yeniden dengelemeye çalışabilir, fakat aynı zamanda diğeriyle (yani muhatapla) diyalojik ilişkilerinde de alternatif bakış açıları sağlayabilir.

Sürekli tekrar edildiği gibi, anlatılar anlatıldıkları bağlamdan ayrılamazlar, belirli bir zaman ve mekanda var olurlar ve anlattıkları anda anlatıcı ile dinleyici (ler) arasında birlikte inşa edilirler. Bunlar geçmişin, önceden var olan bir yaşamın basit yeniden anlatımları değil, başkalarının önünde kendiliğin canlandırmalarıdır ve onların anlattıkları gerçek durumda kim olduğumuzu tanımlamaya ve yeniden tanımlamaya yardımcı olurlar.

Anlatıların neredeyse her zaman bir sosyal amacı vardır, onlara sosyal uyumu artırmaları, eğlendirmeleri veya bilgilendirmeleri söylenebilir, ancak aynı zamanda izleyicimiz üzerinde yaptığımız izlenimleri yöneterek bize karşı davranışlarını etkiler. Bu anlamda, izleyicilerimizi (ve kendimizi) zaman içinde kim olduğumuza ikna etmeye çalışan bir imajımızı güçlendirmek için kısmen geçmiş performanslardan yararlanan ‘performanslar’ (Goffman 1959) olarak görülebilirler.

Bununla birlikte, anlatılarımız, halkın gözü önünde “ön sahne” (Ibid) olarak canlandırıldıkça yeni ve farklı yorumlara ve doğaçlamalara da açıktır. O zaman anlatının konuşmada ortaya çıktığı olası anda, anlatıcı yalnızca kendisinin bir görüntüsünü yeniden üretmiyor, aynı zamanda farklı benlikleri de keşfediyor (onları muhatabıyla ilişkili olarak konumlandırıyor), belki de geçmiş olanları onaylıyor, ama aynı zamanda potansiyel olarak yeni anlamlar yaratmak için deneyimlerinden, fikirlerinden ve duygularından yararlanarak kendilerini yenilerini kullanma potansiyeli vardır.

Bakhtin’in diyalogizmi aynı zamanda ‘sosyal ve kültürel etkinliği, karşılaştırılmayan seslerin yan yana gelmesiyle şekillenen bir çeşitliliğin çok yönlü bir fenomeni olarak resmeder’ (Holland ve diğerleri, 1998: 238). Günlük sosyal yaşamda ‘alışılmış kimliklerimiz birbiriyle çarpışırken’ (aynı eserde), bu çoklu sesler bir mekanda oynar, Bakhtin’in terimleriyle yazarın mekânıdır ve bu mekânda değişim potansiyeli ve kendimizi yorumlama yöntemlerimiz vardır. 

Anlatıda ses, özellikle anlatıcılar karakterlerinin konuşmalarını bildirirken dikkat çekicidir. Anlatıcıların karakterlerini seslendirme şekli (anlatı olayında söylediklerini bildirme biçimleri), bu karakterleri sosyal dünyada konumlandırmanın ve dolayısıyla anlatıcıların kendilerini o dünyayla ilişkili olarak konumlandırmanın bir yoludur. Bu diyalog kavramı, bir sonraki bölümde açıklayacağım araştırmamdaki analitik çerçevemin temelini oluşturuyor.

Anlatı Konumlandırma Analizi: Anlatı Araştırmasına

Diyalojik Bir Yaklaşım

Daha önce bahsedildiği gibi, araştırmada kullanılan analitik çerçeve, esas olarak Davies ve Harré’nin konumlandırma teorisine dayanan anlatı konumlandırma analizine dayanıyordu. Bu bölümde, özellikle yerleşik konuşmada diyalojik olarak ortaya çıkan bir bireyin sosyal kimliğini keşfetme ile ilgili olarak, özellikle anlatı araştırmasına nasıl benimsendiğine ve uyarlandığına bakıyoruz.

Davies ve Harré, belirli pozisyonlar alarak ve başkalarına yanıt verebilecekleri pozisyonlar önererek sözlü etkileşimlerde sosyal ilişkiler oluşturduğumuzu iddia ediyor. Bu, toplumsal ‘rollerin’ insan etkileşiminde bir şekilde sabitlenmiş, onları karşılaşmalarda dinamik ve akışkan hale getirerek, farklı bağlamlarda sürekli değişerek ve dolayısıyla doğası gereği diyalojik olarak statik bir yorumuna meydan okur.

Örneğin, bir İtalyan bağlamında bir İtalyan öğrenci ve bir İngilizce öğretmeni rollerini aniden değiştirebilir, eğer öğretmen sınıfa giderken ona ülkesini sorarsa, öğrenci öğretmene kültürünü öğretmeye başlayabilir. 

Bununla birlikte, Davies ve Harré’nin modeline yönelik eleştiriler, “ konumlar otomatik olarak ekli dünya görüşleri ve felsefeleri ile gelir ” (De Fina 2013: 41) önerisine ve yazarların analizlerini yapılmış anlatıların (onlara ‘hikaye-dizileri’ dedikleri gibi) ‘temelde bir dizi konuşma eylemi olarak bir söylem görüşünü sunan’ anlatı örnekleri mevcuttur.

Konumlandırmayı özellikle anlatı araştırmalarına uygulayan ilk araştırmacılardan biri, sabit dünya görüşleri ve felsefelerinden daha fazlasına kadar pozisyonlar açarak ve araştırmasını gerçek etkileşim içinde konuşma üzerine kurarak bu eleştirilere hitap eden Bamberg idi.  

Bamberg, anlatı analizinde konumlandırmayı benimsemiş ve temel kullanımını ‘etkileşimli ortamlarda insanların birbirlerine nasıl katıldığı dilinin analizinin ötesine genişletmek için daha geleneksel anlatıyı dikkate almak için Davies ve Harré’nin modelinden yararlanarak benimsemiş ve uyarlamıştır. dilin referans olarak “hakkında”, yani sıralı olarak sıralı (geçmiş) olaylar ve bunların değerlendirmelerinin  sorgulanmasını sunar.

Bamberg’in ilk araştırması (Davies ve Harré’nin ilk endişesi olduğu gibi) insan failliği meseleleriyle ilgili olsa da (1997), daha sonra ‘kimlik’ meselelerini ele almak üzere geliştirildi. Anlatı araştırmalarında konumlandırma analizinin diğer ayrıntıları ve yorumları da özellikle kimlik sorularına ve eleştirilere cevaben odaklanmıştır. Davies ve Harré’nin modelinin altını çizmiştir:

a. konumlandırmanın incelenmesi gereken yer, insanların konumların yerel anlayışlarını sergiledikleri etkileşimdir 
b. konumlandırma karşılıklı ve diyalojik bir süreçtir, böylece bireyler sadece pozisyon almakla kalmaz, aynı zamanda konum atar ve bunları ortaya çıkan yollarla müzakere eder;
c. yerel süreçler ve daha küresel süreçler arasındaki ilişkiler çok karmaşıktır ve makro-mikro sosyal eylem ve biliş yapılarının doğrudan belirlenmesi olarak görülemez.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.