Yüzyıllar sonra ve bu anıtsal figür hakkında hala hayranlık uyandırmayan çok az şey var. Yine de şaşkınlığa ek olarak, Belzoni’nin heykele ilk bakışını anlatması da çok farklı bir boyuta işaret ediyor: çürüme:

Bu harabelere girdiğimde, ilk düşüncem, götürmem gereken devasa büstü incelemekti. Onu bedeninin ve sandalyesinin kalıntılarının yanında, yüzü yukarı bakacak şekilde ve görünüşe göre İngiltere’ye götürülme düşüncesiyle bana gülümseyerek buldum.

Şunu söylemeliyim ki, güzelliği beklentilerimi aştı, ama büyüklüğü ile değil. Norden’in kendi zamanında yüzü aşağı bakacak şekilde yatarken bahsettiği heykelin kesinlikle aynısı olması gerektiğini gözlemledim, bu da korunmasının nedeni olmalıydı. Bir patlama ile vücudun geri kalanından büstü kimin ayırdığını ya da büstün kimin tarafından yukarı doğru döndürüldüğünü iddia etmeyeceğim.

Yerleştiği yer, tapınağa açılan ana “geçidin kenarıyla neredeyse aynı hizadaydı; ve yanında devasa bir kafa daha olduğu için, Luksor ve Carnak’ta görülebilecekleri gibi, kapının her iki yanında birer tane olabilir.

Diodorus Siculus’un tarif ettiği keyifli ‘kusursuz’ heykel ile karşılaştırıldığında, kırık beden ve onun dağınık kalıntılarının görüntüsü gerçekten üzücü. Shelley’nin hayal gücünü yakalayan şey, heykelin kaldırıldığı sırada düştüğü bakımsızlık durumuydu, çünkü sonesi, firavunun heykelin kaidesine yazılan sözlerinin küstahlığıyla alay ediyor:

Antik bir ülkeden bir gezginle tanıştım
Kim dedi: İki büyük ve gövdesiz taş bacak
Desart içinde durun. Yakınlarında, kumda
Yarım battı, paramparça bir yüz yalan, kaşlarını çattı,
Ve buruşuk dudak ve soğuk emir alayıyla,
Heykeltıraşının bu tutkuların iyi okuduğunu söyle
Hayatta kalan, bu cansız şeylere damgasını vuran,
Onlarla alay eden el ve besleyen kalp:
Ve kaide üzerinde şu kelimeler belirir:
Benim adım Ozymandias, kralların kralı:
Benim eserleri bak, siz güçlü ve umutsuzluk!’
Geriye kalan dışında hiçbir şey yok. Çürümeyi tamamla
O devasa enkazın sınırsız ve çıplak
Yalnız ve düz kumlar çok uzağa uzanır. 

Sanki ‘Kralların kralı siz misiniz? Şuna bakın ki, çalışmalarınız gerçekten de aşıldı ‘, Shelley’nin mesajı, Dünya üzerindeki gücün doğasının geçici olduğu ve hiçbir işin, ne kadar büyük olursa olsun, zamanın tahribatından kaçamayacağıdır. MacGregor, 100 Nesnede Dünya Tarihinde Ramesses heykeline ilişkin çalışması için İngiltere’deki Gateshead yakınlarındaki bir tepenin üzerinde duran Kuzey Meleği modern heykelinin heykeltıraşı Anthony Gormley ile röportaj yaptı.

Çelik yapısı yirmi metre yüksekliğinde, kanatları elli metreden fazla genişliyor ve bir zamanlar madenciler tarafından kurulan on sekizinci yüzyılda bir yerleşim yeri olan Low Fell’in güney kenarına bakıyor. Heykelin kendisi, bir zamanlar Gateshead’in madencilik tarihinin ayrılmaz bir parçası olan ve şimdi “1990’ların başından beri yeşil alan olarak tanınan eski bir maden ocağı küpü banyosunun üzerine oturtulmuş.

Gateshead Konseyi’nin arka plan belgesine göre, Gormley meleğin yerine getirdiği üç işlevden söz ediyor: ‘Öncelikle tarihi bir görev, bize bu sitenin altında kömür madencilerinin karanlıkta iki yüz yıl çalıştığını, ikincisi ise geleceği kavramak ve geçişimizi ifade etmek için. Endüstriden bilgi çağına ve son olarak umut ve korkularımızın odağı olmak için bir heykel evrimleşen bir şeydir.

Gormley, MacGregor’un Ramesses büstü üzerine yazdığı eserine yaptığı katkılarda, granit heykelin materyalinde, esas ‘heykelin bekleme niteliğinin’, yani burada insan yaşamının biyolojik zamanı arasındaki ilişkinin aktarıldığını belirtiyor. Dünyada ve üzerine fikirlerimizi yazdığımız jeolojik zamanın çağlarındaydı.

Heykeller yaşam ölürken varlığını sürdürür, heykeli ölümle diyalog haline getirir, insan niyetinin geçiciliği üzerine bir meditasyon yapar. Belzoni’nin günlüğü de benzer bir yansıma sundu: “Bana, uzun bir çatışmadan sonra hepsi“ yıkılan ve çeşitli tapınaklarının kalıntılarını eski varoluşlarının tek kanıtı olarak bırakan bir devler şehrine girmek gibi görünüyordu.

Bir heykeli çevreleyen ısrar havasına ve arkasındaki insan elinin ısrarına rağmen anıtlarımız zamanın tahribatına yenik düşüyor. Değişen fiziksellikleri ya da bulundukları yerler olsun, bu değişiklikler bir anıtın yapımını bildiren niyetliliği geri dönülmez bir şekilde dönüştürür. Bugün Ramesses heykeli, mekana hakim olduğu British Museum’un Dördüncü Odası’nda duruyor.

Antik çağda çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
türkiye’de çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
İlk tercüman kimdir
Çeviri tarihi makale
Cumhuriyet dönemi çeviri faaliyetleri
Antik dönemde çeviri

Ancak, bir zamanlar çok iyi olanı normalleştirme etkisine sahip bir müze parçası olarak bugünkü konumu hakkında bir şeyler var, çünkü artan her yerde ve erişimde, artan bir sıradanlık duygusu geldi.

Her biri akıllı telefonlarıyla fotoğraf çeken ve onları internette dolaştıran yüzbinlerce ziyaretçi; ön tarafına Ramesses basılmış sehpa kitapları ve bez çantalar; her ortaya çıkış, firavunun “mirasının günümüzün ayrılmaz seyirci ve ticarileştirme rejimleri içinde sahiplenilmesinin bir bayağılık, sınırlama havası yaratır.

Ramesses gerçekten de imajını ölümsüzleştirmeye kalkışmıştı, ama gittikten sonra benzerlerine ne olduğunu kontrol edemiyordu. Tüm imparatorluk ihtişamı ve gösterişli övgülerine rağmen, ulaşılamaz görünen bir şey sonunda yakalandı ve evcilleştirildi. İmparatorluğun geçici doğası üzerine yapılan bu meditasyon, kültürel çevirinin hermenötik projesi için önemli dersler içeriyor.

Ramesses’in granit mirası gibi, metni bir yazarın vizyonunun özü olarak anıtsallaştırmak, zamanın geçmesiyle reddedilen bir kalıcılık, bir vizyon ve kasıtlılık sürekliliğini varsaymaktır. Okuyucunun bakış açısından, burada ve şimdi yazar çoktan ölü ve gömülüdür ve metin geçmişin bir kalıntısıdır. Bir çalışmanın zaman içinde ortaya çıkma şekli yazarın kontrolü dışındadır; sadece kumdaki ayak izidir.

Eylem Özerkliği

Etik ve uluslararası ilişkiler konuları ile giderek daha fazla ilgilenmeye başladıkça, Ricoeur, ister yazarın figürünü nasıl yorumladığımız, ister de dünyadaki insan eylemini anlamak için bir temel olarak anlam.

Eylemlerin uzay ve zamanda izlerini bıraktığını ve yazarların metinleri gibi ‘okunabilen’ ‘izler’ bıraktığını ileri sürdü. Her gün ve hayatımız boyunca her türden insan işi yaratır ve bunlarla ilgileniriz. Bunlardan bazıları, insan eyleminin “belgeleri”, “eylemleri” ve “kayıtları” gibi “resmi” dir.

The post Tarihte Çeviri Hikayesi – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Haftalık ders planı ne olacak? Diye sordum. Kolaylaştırma bu şekilde çalışmaz” dedi. ‘Çeşitli yetişkin grupları için eğitim atölyeleri, herhangi bir zamanda herhangi bir eğitimi üstlenen belirli katılımcı grubuna göre özel olarak tasarlanmıştır. Spesifik onarıcı uygulamaları ele alacağız ve isterseniz bunlar hakkında önceden konuşabiliriz. Ancak bu unsurları kapsama şeklimiz organik kalmalı.

Katılımcılar için bir şey ifade etmesi ve katılımcılarımızın çalıştıkları belirli topluluk bağlamlarında herhangi bir şekilde anlamlı hale gelmesi için, her gün, sadece kendilerinin uzman olduğu bağlamlarda eşleştirilmesi gerekir. onlara. Biz değil, onlar tarafından yönetilen bir keşif yolculuğu olmalı. 

Bir proje için önceden hazırlanmaya çalışan herhangi bir tercüman için hiçbir şey üç kelimelik ‘keşif yolculuğu’ kadar büyük bir korku duygusu uyandırmaz. Ya katılımcılar bir onarıcı yaklaşımın neden diğerinden daha uygun olduğunu bilmek isterse, merak ettim. Ya belirli bir vaka çalışması hakkında daha fazla ayrıntı isteseler?

Tüm dünyada üst düzey onarıcı adalet sistemleri tasarlayan kolaylaştırıcı, bu tür soruları ele almak ve anlamlı yanıtlar vermek için bilgi ve uzmanlıkla donatılmıştı. Peki ya verdiği cevap İspanyolca kelime dağarcığımda değilse? Her şey yanal düşünmeyi becermek için aşağı inerdi, diye düşündüm. Katalan ceza adaleti sektöründe yaygın olarak kullanılan belirli İspanyolca veya Katalanca terminolojileri bilmiyor olabilirim.

Ancak daha geniş kavramların kendileri, hangi gerçek dünya ortamlarıyla ilişki kurma eğiliminde olduklarını, kullanımlarını hangi fikirlerin yönlendirdiğini ve ne tür gelecek bağlamlarda kullanılabileceklerini anladıysam, diğer İspanyolca sözcükleri neyi tanımlamamak için kullanabilirdim. kolaylaştırıcı demek istedi, ama ben ne demek istedim.

Kesin konsepti her zaman izleyicinin kendi dilsel ve mesleki deneyim alanına yerleştiremeyecek olsam da, en azından karşılıklı anlayış yerine doğru bir jest yapabilirdim. Ancak eğitim, katılımcıların ihtiyaçları doğrultusunda ve çeşitli çalışma ortamlarındaki profesyonel uygulamalarına dayalı olarak organik bir şekilde ilerleyecekse, ele alınabilecek her konuyu önceden nasıl hazırlayabilirim?

Seyahat yönü kendi bilgi çerçevemin dışına çıktığında tercümemin kalitesinin kaymayacağından nasıl emin olabilirim? Diğer bir deyişle, karşılaştığım sorun kelime dağarcığı değil, anlama sorunuydu.

Fıskiyenin kenarında otururken, klasik müzik resitalini dinlerken bu deneyimi yansıtırken, bir elektrik direği gözüme takıldı. Plaça Reialinde, çeşmeden eşit uzaklıkta, boş bir alanda karşılıklı duran iki sokak lambasından biridir. Şehrin tepesini taşıyan uzun, koyu gri demir sütunlar, yivli açılı cilalı mermer kaidelerden yükseliyor ve her biri altı fenerle süslü altınla dokunmuş kırmızı kolların taçlarına açılıyor.

Lamba direkleri, 1879’da mimar olarak yeni mezun olmuş genç bir Antoni Gaudí tarafından tasarlandı. Gözüme çarpan, Gaudí’nin tasarımının huysuzluğu değil, durup bakmaya yetecek kadar değil, lamba direklerinin üzerinde duran şeydi. Hermes’in bir miğferiydi, her iki tarafından yayılan bir çift kanat, dövme demirden altınla boyanmıştı.

Kültürel sorunlar nelerdir
Ekolojik sorunlar
Antik çağda çeviri
Antik dönemde çeviri
Çeviri tarihi makale
Ortaçağ’da çeviri
Çeviri Tarihi Antik dönem
Tıp çevirisi

Hermes anıtları ve imajının temsilleri, Barselona’nın her yerinde, Parc de la Ciutadella’nın girişinde, Passeig Marítim de Mataró’da, Plaça de Catalunya’daki Banc d’Espanya’da, Museo de Cera’da, girişlerin üzerinde bulunabilir. La Rambla de Catalunya ve Passeig de Gràcia boyunca piyasalara ve borsalara, bunlardan sadece birkaçı. Olympus’un haberci-tanrısı Barselona’nın efsanevi kurucularından daha fazla, çeviri görevimin ana meydan okuması için uygun bir sembol bulamadım.

Yunan mitolojisinde Hermes doğurganlığın, hırsızların, gezginlerin ve yalanların tanrısıydı. Zeus’un oğlu olarak atletizmi ile tanınıyordu ve kendine ürettiği tüylü sandaletler, sığır çobanları için altın bir asa ve giyen kişiyi görünmez kılma kabiliyetine sahip bir şapka ile sık sık yakışıklı olarak tasvir edildi.

Tanrıların en hızlısı olarak, iki dünyayı ayıran sınırı geçerek Olympus tanrıları ile yeryüzünün insanları arasında mesajlar ulaştırmak Hermes’in göreviydi. Rolü zorunluydu, ilahi gizemleri insan kelimelerinin kapasitesinin ötesinde, sadece fanilerin anlayabileceği terimlere çevirmek gerekirdi.

Böyle bir haberci olmadan, iki dünya sonsuza kadar uzakta, karşılıklı olarak gizemli ve karşılıklı olarak anlaşılmaz kalacaktı. Hermeneutiğin ilk görevi, adını Hermes’ten alan felsefi yöntem, anlayıştaki boşlukları doldurmakla ilgilidir ve uzun yıllar kutsal metinlerin yorumlanmasıyla, düşüncenin de ilahi ve gizemli ‘sözcüğü’ ile ilgilenmiştir. 

Hayata İncil tefsiri çerçevesinde başlamak, ard arda gelen Yahudi-Hristiyan yeniden yazılmasının ardından kutsal kitapların ilahi niyetinin nasıl anlaşılacağını ve yeniden kurulacağını keşfetmenin bir yolu olarak görülüyordu.

Yine de Hermes de aldatıcı bir tanrıydı ve yetenekli oyunlar oynadığı ve asasını insanları halüsinasyon yapmak için kullandığı biliniyordu. İnsanlar ve tanrılar arasında baş aracı olarak ona sadece mesaj iletmekten daha büyük bir şeyle görevlendirilmişti; bu karşılıklı olarak gizemli ve karşılıklı olarak anlaşılmaz dünyalar arasında durmak ve sözlerinin değeri ve önemi konusunda ilgili dinleyicilerini ikna etmek için emrindeki tüm ikna edici araçları kullanmak zorundaydı. Söylediklerine inanmaları için onları ikna etmesi gerekiyordu. Her iki taraf için de bir avukat olmak zorundaydı.

Taşımakla suçlandığı mesajlara kendini dahil etmesi gerekiyordu. Ve Homer’in anlattığı gibi, Hermes doğduğunda karyolasından atladı ve Apollo’nun bütün sığırlarını saklamaya başladı. Apollo ne yaptığını öğrendiğinde Hermes yatağına geri döndü ve masumiyetini protesto etti. İlahi haberci olarak Hermes, ifşa ettiği kadarını gizledi.

The post Kutsal Metinlerin Çevirideki Yeri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Bu, çeviri tarihinin aktif olarak marjinali, saklı olanı, örtük olanı, gizleneni, bastırılanı her zaman şimdiki zamanda etkileşim olarak aramasını gerektirebileceği anlamına gelir. Aynı zamanda tarihçilerin, verilerin alternatif açıklamalarını aramak ve sunmak için diğer çıkarlar ve motivasyonlarla işbirliği veya çatışma içinde kendi çıkarları ve motivasyonları ile çalıştıklarını ima eder.

Bu görüş, geçmiş hakkındaki fikirlerinizi ve tercihlerinizi basitçe yansıtmak için tarihi kullanabileceğiniz anlamına geldiği için yanlış yorumlanmıştır. Şimdiki tarihçi, belki de dış gerçeklerin aralıksız bir manipülatörü olacaktır. Örneğin Sergia Adamo, şu anki tarihçinin, araştırmacının bir şekilde tüm kişisel ilgi alanlarından arınmasını ve kendisini “tamamen yabancı” nın tanımlarına sokmasını sağlayacak mikro-tarihçi bir yaklaşıma karşı çıkıyor: geçmişte günlük yaşam, büyük anlatılardan kaçınmak ve bireysel yaşam düzeyindeki güç, fikir ve pratiklerin karmaşık düşmanlıklarını takip etmek gerekir.

Spesifik olanın ısrarı, varsayılan sisteme karşı bu direnç, birçok kuvvete hitap eden karmaşık ayrıntılardaki zevk, çeviri tarihinde çok gerekli olan ve kendi entrika ve hayranlık anlarını sağlayan her şey. Gerçekten de, büyük örneğin Carlo Ginzburg olarak kaldığı mikro tarihçeden, Alltagsgeschichte’de, ‘aşağıdan’ yeni bir kültürel tarihe ve aslında aktör-ağ teorisine ve Michel Serres ve Gilles Deleuze’ün detaycı anından esinlenen diğer yaklaşımlardan yararlanılabilir. Çeviri tarihinde çok hoş karşılanır.

Karmaşık bir nesnenin ayrıntılarıyla bu derin ve yakın ilişki, tarihin herhangi bir kolay araçsallaştırmasını aşağı yukarı otomatik olarak kontrol altına almalıdır ve bu, tüm tarihin şu anda yapıldığı fikriyle hiçbir şekilde çelişmez. Yine de, Adamo’nun dediği gibi, bu türden bir araştırmanın, “tamamen yabancı” ile karşılaşmakla çok az ilgisi vardır, daha fazla kendinizi geçmişe yansıtmayı ve bir şekilde şimdiyi terk etmeyi içerir.

Mevcut belgelerin ötesinde bir yerde yatan deneyimi bilmeme duygusunu daha yakından uyandırabilir, aslında diğerinin bu deneyimini asla bilemeyebilir. Tarihsel nesneyi araçsallaştırmak zordur çünkü sürekli olarak anlaşılması zor kalır.

Cicero ve çeviri
Antik çağda çeviri
Çeviribilimpdf
Antik dönemde çeviri
Çeviri tarihi makale
Çeviri tarihi PDF
Çeviri stratejileri
Sözlü çeviri tarihi

Bu noktayı açıklamak için, burada oldukça farklı iki örnek olay incelemesi seçip karşılaştırıyoruz: ilki on ikinci yüzyıl Toledo’daki efsanevi Çevirmenler Okulu ve ikincisi de Henri Albert’in on dokuzuncu yüzyılın sonlarında Friedrich Nietzsche’nin Fransızca çevirileri. Her iki çalışma da, yalnızca çeviriler değil, aynı zamanda çevirmenlerin kişisel ve sosyal ortamlarıyla ilgili her şey dahil olmak üzere, belgelere yakından bakmaya başladı.

Toledo çalışmasında, karşılaşılması ve telafi edilmesi gereken tüm arabulucu ideolojiler ve teknolojiler nedeniyle bunun izini sürmek özellikle zordu. Toledo’da kim bir okul bulmak istedi? Francis Bacon neden orada belli bir tür öğrenmeyi vurguladı? O halde Fransız yazarlar neden bir Fransız başpiskoposunun rolü konusunda ısrar ettiler?

Kimin seçilmiş belgeleri belirli şekillerde yorumlamak, ihmal ederek yalan söylemek ya da talepkar müşterileri memnun etmek için gerçekleri bükmek için nedenleri vardı? Arabulucu çıkarların tümünü görmek çok zor. Aynı durum, Ginzburg’un mikro tarihi olan on altıncı yüzyıl değirmencisi Menocchio’da da geçerlidir; deneyimi Engizisyon’un sözlü sorgulamasına ilişkin yazılı açıklamasından ve kendi çok sınırlı yazma becerilerine dayanarak çıkarılmalıdır. Tarih, Ginzburg’un başlığında önerdiği gibi, onun kişisel ‘evrenine’ değil, arabulucu yazılarla karşılaşmalardan onu toplama girişimlerine aittir.

Henri Albert’in durumunda, tarihsel nesnenin anlaşılması zor statüsü, aslında belgesel kanıtlarda söylenmeyen şeyden kaynaklanıyor: çevirmenin kültürlerarası statüsünün (Alman işgali altındaki Strasbourg’luydu) belli bir gizliliği, oyun çift ​​kişilik (Fransa’daki Alman edebiyatını ve Almanya’daki Fransız edebiyatını inceledi) ve zor bir cinsellik (Nietzsche çevirilerinin belirli noktalarında önemli). İdeal bir dünyada, daha fazla araştırma, tüm bu sorulara daha fazla cevap verecektir.

Yine de çok pratik bir bakış açısıyla, aramaya kişisel yatırımı rasyonelleştiriyorsunuz: Evet, teorik olarak ötekinin deneyimine yaklaşalım, ama ne pahasına? Henri Albert’ın kişisel arşivini aramak için Strasbourg’a gitmeli miyiz? Ne tür bir değeri keşfetmek için? Neden bu çevirmene başka herhangi bir çevirmenden çok zaman, çaba ve para harcasın ki? Araştırmayı kim finanse edecek? Kim yayınlamak ister? Kim okur? “Tamamen uzaylı” ile karşılaşmaktansa, kişi birçok düzeyde pratik kısıtlamalarla karşılaşır.

Çeviri tarihi, durumlardaki ifadelerden çalışır, ancak çeviri tarihçisi aynı zamanda durumlarda sözler üretmektedir. Ve bu tür her karşılaşmada, mutlaka olası bir sonuca bahis yapılır. Toledo çalışmasında, temelde yatan bahislerden biri (zaman ve çaba harcamak) kültürlerarası bir grupta yapılan sözlü çevirinin bir öğretim etkinliğinden ayırt edilemez olduğuydu.

Nietzsche çalışmasında, Fransız çevirmenin Paris edebiyat çevrelerinde ilerlemek için kendi Cermen geçmişini sakladığı iddiası vardı. Her bahis bir tür çaba harcanmasını içerir, ancak her biri varsayımsal ödüller de yansıtır.

Ve bazı noktalarda çabalar o kadar yüksektir ve / veya ödüller o kadar düşüktür ki, bahis iptal edilir ve başka bir şeye geçersiniz. Dışarıda bir yerde “tamamen başka” olabilir, ancak nadiren onunla tanışmak için yeterli dünyaya veya zamana sahibiz.

Öyleyse bir tarihçi neden böyle bahisler koysun? Çünkü, belirtildiği gibi, kaçınılmaz olarak kendi çıkarlarımız ve motivasyonlarımız var. On ikinci yüzyıl çeviri faaliyetlerinin bir Hispanik ya da Galya ihtişamı meselesinden ziyade derin bir şekilde kültürlerarası olduğuna ve bunun, çevirmenlerin genel olarak kültürlerarası birliğe ait olduğu daha geniş bir bahsin parçası olabileceğine ve bunun da bir girişimde bulunulmasına katkıda bulunabileceğine bahse girebiliriz. 

Nietzsche davasında, daha geniş olan iddia, bazı milliyetçi çeviri uygulamalarının 1890’larda “Avrupa Birleşik Devletleri” olasılığını engellediği (bu bir olasılıktı) ve bunun yarım yüzyıllık bir çatışmaya katkıda bulunduğu idi. Bunlar, daha geniş disiplinler arayan daha geniş fikirlerdi.

The post Tarih ve Çeviri İlişkisi – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Güven tarihini işlerken, başka yerlerde gerilim ve çözüm noktalarını bulma olasılığımız daha yüksektir. Dahası, çevirinin kendisi bir kültürlerarası olarak, kendi rejimleriyle geliştikçe, kendi başına bir sosyal varlık olarak daha büyük bir sosyal güç ve dolayısıyla diğer kurumlarla otoriter bir şekilde etkileşime girme kapasitesi kazanma eğilimindedir.

Bu nedenle Luhmann’ın belirleyici katkısı, sistemleri her yerde görme eğilimi olmayabilir, ancak çevirinin karmaşıklığını ve belirsizliğini takdir etmenin neden bu kadar zor olduğuna dair teorik bir açıklama olabilir. Sadece, dünya çapında bazı Yerli dil uygulamalarının neden gereksiz onaylamaya izin verdiğini anlamak için bir yargıç bulmaya çalışın (bir üst düzey kişinin söylediği her şeye ‘evet’ demek kibarlıktır).

Bir hukuk sistemi zorunlu olarak tercümanlara ve tercümanlara bağlı olacaktır, ancak nadiren kararlarının iç işleyişiyle etkileşime girme eğilimindedir. Çoğunlukla yorumları görünen değerde kabul etmeyi daha verimli bulur. İlk Luhmann’ın belirttiği gibi güven, aslında karmaşıklığı azaltmak için bir mekanizmadır: Çevirinin iç karmaşıklığıyla iletişim kurmak yerine, bazıları çevirmenlerin söylediklerine güvenmeyi seçti.

Öyleyse güven nerede? Teoride, çevirmenlerin sadece işin yazar tarafındakilerle değil, çevrelerindekilerle olan ilişkilerinden herhangi birinde bulunabilir. Nasıl aramalıyız? Luhmann çok pratik bir ipucu veriyor: ” yalnızca güvensizlik olasılığı olduğunda sosyal bir değere sahiptir”. Yani, sistemler arasında şüphe, belirsizlik, sorgulama ve gerçekten rahatsızlık durumlarını arayın. Güvensizlik potansiyelinin ve dolayısıyla güven için sosyal bir rolün yattığı yer burasıdır.

Çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
Çeviri tarihi makale
Antik dönemde çeviri
Antik çağda çeviri
Çevirinin Tarihçesi
Çeviri Tarihi Nedir
Geçmişten Günümüze çeviri kuramlarının gelişimi

Bu tür bir sorgulama yaparken, sözlü çeviriyi (‘yorumlama’) doğrudan, işitsel ve görsel materyaller mevcut olduğunda veya dolaylı olarak yazılı belgelerden çıkarılabildiğinde sorgulama alanımızın dışında bırakmamamız önemlidir. —Cohen bunu erken modern Fransa’daki işkence uygulamalarına ilişkin çalışmasında yapıyor.

Sözlü arabuluculukta, katılımcılar arasındaki ilişkiler daha belirgindir, fiili veya çıkarılan müzakerelerin bu nedenle inşa edilmesi daha kolaydır ve güven ve güvensizliğin nedenleri daha kesin olarak tespit edilebilir. Bu, sözlü etkileşimler, potansiyel olarak şiddet içeren, ‘alternatif eylemin yakınlığı’ olarak adlandırılabilecek şeyle karakterize edilebildiği ölçüde: çeviri orada olmasaydı ne olurdu? Tercüme başka türlü olsaydı ne olurdu? İletişimsel başarısızlık olasılığı nispeten yakın olduğunda, güven aramanın nedenleri daha olasıdır. Orality bu yakınlığı varsayar.

Tarihçiler Çeviride Neler Hakkında Konuşuyor?

Tercüman düzeyindeki güven sorunsalları, kestirildiği gibi, kısmen tarihçi düzeyinde tekrarlanır. Özellikle, taklit edilen tarafsızlık ve şeffaflığın söylemsel hilesi, tarihçinin geçmişe ilişkin açıklamasında, tercümanın bir ön metin açıklamasında olduğundan daha az etkili değildir. Her iki durumda da, ‘zayıf güven’ dediğimiz şeye talip olabilecek duruş, sadece yorumlama ve müdahale zincirlerini değil, aynı zamanda sorunlu kişisel katılımı da gizleyebilir.

Tarih yazımı durumunda (tahtaya tercüme edilmemişse), konuşmacı olarak konumlarımızın gizlenmemesini öneriyoruz. Güveni kazanmanın ve sürdürmenin tek yolu hile değildir: İnsanlar olarak yaptıklarımızın değerini anlayabilecek ‘daha yoğun’ güven türleri vardır. Bu konuda küçük bir geziye ihtiyaç vardır.

Çeviri tarihi yapmamızın nedenlerinin genellikle tarafsızlık veya şeffaflık arzusuyla çok az ilgisi olduğunu öne sürelim. Daha çok, geçmişte etkin olan ancak şu anda önümüzde masada duran  çevirmenlerle kişisel bir ilişki kuruyorlar.

Özellikle çevrilebilir bir nesneyle etkileşime girer girmez, yardım edemeyiz ama belirli bir konumdan düşünebiliriz. Bunun nedeni, herhangi bir çeviride zorunlu olarak en az iki taraf olduğu için, kökenimiz ve özlemlerimize uygun olarak, çoğu zaman bir tarafa diğerinden daha fazla yer alacağımızdır. Tarafsız konum yoktur.

İlk konumumuzun üstesinden gelmenin basit bir yolu var mı?

Ekip çalışması kişisel pozisyonları yönetmeye gerçekten yardımcı olabilir, ancak hiçbir şekilde sorunu ortadan kaldırmaz. Rastgele olmayan bir örnek almak için İngilizce ve Çince arasında çeviri tarihine ürkek ilerlemeler yaptığımızda, bunu çeşitli İngilizcenin birinci dil olduğu akademisyenler olarak, bağlamında yaptığımızın giderek daha fazla farkına varıyoruz. batı Avrupa eğitim mirası; yani, bir tarafta diğerinden daha çok, batılılığımızı keşfetme süreciyle meşguldür.

Elbette bu her durumda geçerli değildir: iki dilli ve iki kültürlü ailelerden gelebiliriz ya da daha kolay bir şekilde geçmişleri bizimkini yansıtan tarihçilerle çalışabiliriz ve yapabiliriz.

Bir tür dengelenmiş tartışma gerçekten de ekip çalışması yoluyla iddia edilebilir (çeviride olduğu gibi araştırmada), ancak tarafsızlık başka bir şeydir. Ekipler içinde başlattığımız tartışmalarda, konumsallık sorunu, iç güç ilişkileri tarafından daha da karmaşık hale getirilerek yeniden ortaya çıkıyor. Ve sonra farklı takımların kendileri farklı pozisyonlar alır.

Burada ele alınacak iki önemli tartışma var. İlki, kişisel katılımın bizi geçmişi manipüle etmeye ne derece davet ettiği ile ilgilidir. İkincisi, hepimizden daha büyük bir bilimsel test süreci olduğu fikriyle ilgili.

Günümüz Tarihçisi

Kişisel katılım, tüm tarihin şu anda yazıldığı fikrinden kaynaklanır. Yani, tarih mutlaka, her ne kadar gelecekteki angajmanlara yönelik gerekli hayali bir projeksiyonla da olsa, tarihçinin zamanında ve iletişimsel aralığında var olan veriler (anılar dahil) ve insanlar (müşteriler, okuyucular ve diğer tarihçiler dahil) ile ilişkili olarak yapılır. 

Geçmişle gerçek bir diyalog yoktur, çünkü geçmiş sadece şimdiki şeylere dayanan bir yapıdır. Elbette, masadaki o şeyler oraya, enerjinin toplumsal harcanmasıyla oraya konmuş ya da muhafaza edilmiştir ve bu enerji, bizim için kolayca ulaşılabilirse, her türden ideolojik çıkarlar tarafından yönlendirilmiştir, muhtemelen birileri bunu istemiştir. 

Yalnızca bazı kültürler yazılı belgeleri geniş kütüphanelerde saklar; sadece seçilmiş anılar nesilden nesile aktarılır ve zamanımızın daha büyük kültürleri, görevimizi daha anlamlı ve acil hale getiren tek dilli zihniyetlere uygun olarak saklama ve aktarma eğilimi gösterdi.

The post Tarihçiler Çeviride Neler Hakkında Konuşuyor? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Bir tercümanın veya metnin mikro düzeyi, hangi metinlerin tercüme edilebileceğini, neden tercüme edilip edilmediğini, kime aktarıldıklarını ve nasıl tercüme edildiklerini etkileyen rejimlerin makro bağlamları ile üçgenleştirilebilir. Bu elbette yeni değil. Çeviri çalışmalarındaki toplumsal dönüş, çevirilerin neredeyse hiçbir zaman tek bir kişi tarafından üretilmediğini fark etti; daha ziyade, “karmaşık bir arabulucu kanalı” nın sonucu olma eğilimindedirler.

Örneğin, Bruno Latour’un aktör-ağ teorisi ve Pierre Bourdieu’nun edebi alan kavramı gibi sosyolojik yaklaşımları takiben, çeviri akademisyenleri ve tarihçileri, çeviri çalışmasına yönelik kişisel olmayan (veya “yalnızca metin” yaklaşımı) artık oldukça eleştiriyorlar. 2007’de, kültür tarihçileri Peter Burke ve Ronnie Po-chia Hsia, kimin çevirdiğine ve çevirilerin kimler için yapıldığına (ayrıca materyallerin ne olduğuna ve nasıl çevrildiğine) yankı uyandıracak şekilde odaklanılması gerektiğini doğruladılar. çeviri çalışmalarının ötesinde. Çeviride failliğe ilişkin endişeler, edebiyat tarihindeki yeni eğilimlerle de güçlü bir şekilde uyuşuyor.

Son elli yılda, yazarlık çalışmaları ve kitap tarihçileri, çeviriler de dahil olmak üzere herhangi bir metnin üretiminde çeşitli yazarlık ve işbirliği tarzlarının oldukça incelikli açıklamalarını sundular. Basılı kitap artık güven ve güvensizlik dahil olmak üzere yazar, sosyal ve ekonomik faktörlerin oynadığı karmaşık bir alan olarak görülüyor.

Öyleyse, çeviri ağlarında güveni nasıl inceleyebiliriz ve güven bize onlar hakkında ne söyleyebilir? Burada hatırlamakta fayda var ki, ‘güven’ ile sadece bugün erişebileceğimiz ve inceleyebileceğimiz metinleri üretmesi için kimin emanet edildiğini değil, aynı zamanda kültürlerarası arabulucuların ve onların ağlarının ne kadar güvenilir kabul edildiğini kastediyoruz.

Çeviri tarihi makale
Antik çağda çeviri
Sözlü çeviri tarihi
Antik dönemde çeviri
türkiye’de çeviri tarihi
Çeviri Tarihi dönemleri
20. yüzyıl çeviri tarihi
Çeviri tarihi

Güven veya güvensizlik, karmaşık retorik, duygusal ve tutumsal sinyalleri içerir: söz verme, samimiyet ve okuyucuların ve izleyicilerin metinlere ve temsilcilere tepkileri. Çevirilere duygusal tepkiler (ve çevirmenlerin işlerinin önsözlerinde kullandıkları duyguların retoriği), örneğin yabancı bir arabulucu tarafından yapılan tercümeye ilişkin şikayetlerden ortaya çıkar – ulus devletler eğitim vermeye karar vermeden önce çok yaygın bir olaydır. kendi tercümanları.

Bilişsel psikolojiden, duyguların, bizim durumumuzda bir durumun, kişinin veya metnin değerlendirilmesine dayanan algıların sonucu olabileceğini biliyoruz. Bu nedenle algıyı, duygulara ve eylem hazırlığına götüren değerlendirme takip eder.

Spesifik duygular, ruhsal bir yapıya sahip değildir ve tüm kültürlerde eşit değildir. Benzer şekilde güven, farklı kültür ve dillerde farklı anlamlar ve ifadeler taşır. Belirli bir bağlamda güven veya güvensizliğin nasıl ifade edildiğini ve bunun bir topluluk için ne anlama geldiğini anlamak, bir topluluğun çeviri ve tercümeye değer verme şeklinin kilidini açmaya yardımcı olur.

Yukarıda tartışılan Fransız yargı sistemi ve Tercümanlar Koleji’nin (Siyi guan) güvensizlik temelli uygulamaları, sosyal ve kültürlerarası tarihin olaylı, konjonktürel ve rejimle işlenmiş unsurlarını araştırarak bu çözülmenin nasıl gerçekleşebileceğinin örnekleridir.

Aşağı Yönde Güven Akışları

Bir tercüman aracılığıyla konuşurken, konuşmacılar ve dinleyicileri, aracı sesin “şeffaf” olduğunun varsayıldığı bir bağlama yerleştirilebilir. Bazı tarihi çeviri kültürlerinde, bu, çevirinin yanılsama etkisi olarak algılanır ve bu nedenle, ilgili tüm taraflardan tercümanın içeriği ve bağlamı başarılı bir şekilde iletmek için eğitildiğini varsaymaları istenir. Brian Harris, bu yanılsamayı ‘gerçek tercümanın normu’ olarak adlandırdı.

Burada oyunda bir samimiyet kuralı var, “karşılıklı konuşma eylemleri karşılıklı güven koşulunu tatmin eder” şeklindeki mansap bir iddia. Doğruluk ve dürüstlüğün zorunlu varsayımları, muhatabın çalışmasının ve çevrilmiş metnin alımının temelini oluşturur.

Bu varsayımlar, danışanın genellikle iletişimin yorumunu sorgulamak veya güvenmemek için zamana veya alana sahip olmadığı eşzamanlı çeviri bağlamından dolayı zorlanır. Ek olarak, tercümanın arabuluculuğu, açık bir sadakat yemini olmaksızın bir hizmet taahhüdünü gerektirir. Dahası, bu varsayım, özellikle yukarıdan zorlandığında (örneğin bir hükümet tarafından) her zaman kabul edilmez.

Son yıllarda, davalarını tartışmak için bir tercümana güvenmesi gereken mülteciler, arabulucular tarafından yanlış yorumlanma riskine daha az meyillidir. Bu nedenle, bazıları profesyoneller (kurumsal, zayıf güven) yerine aile üyelerine veya arkadaşlarına (kişisel, yoğun güven) veya çevrimiçi makine çevirisine güvenmeyi tercih ediyor.

Açıkça görülüyor ki, hukuki veya idari süreçler için tercümanlardan yararlanmaya ihtiyaç duyan müşteriler, neden iletişim kurmaları gerektiğinin nedenlerini ve arabuluculuktan ne beklediklerini tartıyorlar.

Bu nedenle, aşağı havzada yapılan veya ima edilen güven iddiaları, yukarı havzadaki güvensizlikle karşılanabilir. Bu durumlarda, danışan akıl ve beklenti arasındaki boşluğu güvensizlik duygularıyla doldurabilir. Bu terimlerle güven, ‘başkalarının niyetleri veya davranışlarının olumlu beklentilerine dayanan savunmasızlığı kabul etme niyetini içeren psikolojik bir durumdur’.

Müşteriler savunmasızlığı kabul etmeye hazır olmadıklarında, kültürlerarası arabuluculuğa güvenmezler. Bugünlerde mahkemede tercümanların yaptığı gibi – ve erken modern Fransa’da yaptığı gibi – yemin etmek, arabulucunun rolüne ve uygulamasına güven verebilir. Modern öncesi Avrupa’da sadakat yeminleri yaygın bir uygulamaydı. Onlar sadece bir hükümdara köle olarak boyun eğme eylemi değildi, çünkü aynı zamanda “kişiler arası bir bağın yaratılmasını veya onaylanmasını sembolize edebilirler”.

Sembolik bir güven eylemi olarak ortaçağ yemini, antik, ortaçağ, modern ve bazı çağdaş çevirilere eşlik eden ön sözlerle karşılaştırılabilir. Bu bildirimlerde çevirmenler (veya onların yayıncıları, editörleri, kullanıcıları veya meslektaşları) çalışmalarının geçerliliği, doğruluğu, doğruluğu, doğruluğu ve ifadenin netliği hakkında iddialarda bulunurlar. Bu ifadeler okuyucularına veya dinleyicilerine metinlerin ve çevirmenlerinin güvenilir olduğuna işaret eder.

Geçmiş çevirmenler, kendini sunma ve çeviri konusunda çok çeşitli edebi ve sanatsal stratejilere başvurdular. Bu tür stratejiler, modern öncesi kitabın (mise en page, yazı tipi, baskı teknolojileri, ek açıklamalar ve düzeltmeler gibi paragraf metin öğeleri, manzara ve portreler gibi dekoratif ve figüratif unsurlar) ile ilgili son derece spesifik seçimlerden ayrılamazdı.

Daha genel olarak, bu tür stratejiler, metin nesnelerinin üretimini etkileyen sosyo-kültürel ve ticari bağlamlarla dinamik ilişkiler içindeydi. Aslında, kelimeler, resimler, mise en page, mürekkep ve diğer materyal ve sanatsal unsurlar, çevirinin işbirlikçi doğasına işaret eder. İşbirliği güvenin altını çiziyor: Erken baskı çağında çevirmenlerin, editörlerin ve matbaacıların ortak çabaları, yeni kitapların ‘tüm titizlikle düzeltilecek’ sözünü verdi.

The post Aşağı Yönde Güven Akışları – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çevirmenlerin güvene dair ön sözlü sinyalleri, çevirmenlerin çağdaş rejimleri kabul etmelerini (veya kabul etmemelerini) alenen nasıl tanımlayabileceklerini ortaya koymaktadır.

Çevirmenler, okuyucularına hitap ederken uzun süredir uygulamalarını tartışmış veya söz etmişlerdir ve materyalin üretiminde kullanılan stratejilerden en azından bazılarını not etmişlerdir (çevirmen, editör, matbaacı, sanatçı, metin üretiminde iş birliği,  böyle devam eder.

Sinyal vermek ikna etmektir: bir izleyiciyi ikna etmek veya ikna etmek için kullanılan retorik ve psikolojik bir strateji. Modern öncesi kültürlerde (ve İran veya Hindistan gibi çağdaş kültürlerde) bu kadar çok çeviriye eşlik ederken bulduğumuz sinyal verme mekanizmaları, okuyucuların satın aldıkları, okudukları veya dinledikleri şeye güvenmelerine veya güvenmemelerine yardımcı oldu. Bir şekilde, çeviri tarihi olabilir Bir dizi değişen faktör ve değerin (eğitim, itibar, statü, sosyal ağlar, diğerleri arasında) kültürlerarası arabuluculuğun sunulma ve alınma yollarını şekillendirdiği bir sinyalleşme durumu tarihi olarak kavramsallaştırılmalıdır.

Geçmiş okuyuculardan ve dinleyicilerden çevirmene, editöre veya matbaacıya ‘inanmaları’ istendi.68 İkna stratejileri zaman içinde ve kültürler arasında değişiyor: profesyonel benliklerini ‘ihtiyatlı’ olarak inşa eden çevirmenler buluyoruz (dürüstlüğü dekorasyona tabi kılma) veya ‘samimi’ (‘dürüstlük’ edepten üstündür). Çeviri tarihi, müşterileri veya okuyucuları için farklı çevirilerin “çerçevelendirildiği” ayrıntılı deneysel çalışmaları üstlenerek bu retorik kaygıları ve değişiklikleri aydınlatabilir.

Sonuç olarak ortaya çıkan değerlendirmeler, bir çevirinin “iyi” veya “kötü” olup olmadığı ile değil, çevirinin devreye alınmasında, üretilmesinde ve yayılmasında ikna mekanizmalarının ne kadar ikna edici olduğuyla ilgili olabilir.

Geçmiş müşteriler ve onlar için ürettikleri metinlere güveniyor mu? Belirli bir arabulucu çevrilen metne güvendi mi? Bu sorular çevirmenlerin rolünü, statüsünü ve itibarını ve ayrıca bir topluluğun kültürlerarası iletişime yaklaşımını vurgulama potansiyeline sahiptir.

Türkiye’de çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
20. yüzyıl çeviri tarihi
Çeviri tarihi makale
Antik çağda çeviri
Çeviri tarihi dönemleri
Antik dönemde çeviri
Teknik çevirinin tarihi

Çeviride Ne Tür Bir Güven Var?

Kavramsal düzeyde, kendimize geçmiş çeviri geçmişlerinin mevcut ve gelecekteki sorulara hizmet etmeye devam edeceğine güvenip güvenemeyeceğimizi de soruyoruz. Yukarıda tartışıldığı gibi, batı tarihçiliğinin büyük anlatısı, olaylara yönelik eleştirel bir araştırma olarak antik Yunanistan’da “icat edilen” en iyi ihtimalle sorunludur.

Antik tarih yazımının özcü anlayışları, antik dünyanın her yerinde bulunabilen tarihi yazma ve tercüme etme yaklaşımlarının zenginliğini ve çeşitliliğini zayıflatır. Lianeri’nin sözleriyle, bugünü sorgulamak ve dönüştürmek için, bu şimdiki zamanı geçmişin imgelerine, gelenek ve ötekilik arasındaki karşıtlığa bağlı olan yolları dönüştürmek gerekir.

Çeviriyle ilgili köklü düşünce şecerelerinin, tuttukları kritik olasılıklar için doğrusal olmayan, ilerici olmayan ve ikili olmadığını kanıtlayabilecek yeni anlatılar için  yakından yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savunuyoruz.

Avrupa merkezli anlatıların eleştirisi ve sömürgesizleştirilmesi, şimdi derinlemesine geleneksel hikayelerin ve bunların yapılarının hem içinden hem de ötesinde gerçekleşmelidir.

Büyük bir Avrupa-Amerikan anlatısı, bugün güçlü bir şekilde devam etmektedir – yani, başlangıç ​​metinlerinin “gerçek ve özgür” (veya “kelimeye karşı anlam”) çevrilmesi. Bu anlatı erken modern Avrupa’da gelişti ve on dokuzuncu yüzyılda pekiştirildi.

Böyle bir hesaba göre, modern öncesi Avrupa kültüründe dilbilgisi ve retorik iki uç noktada konumlandırılmıştı: Cicero, Horace ve Quintilian gibi eski hatipler, şairler ve öğretmenler kelimenin tam anlamıyla veya özgürce çevirmeyi tercih ettiler. 1984’te, Birleşik Krallık doğumlu ve ABD merkezli bilim adamı Glyn P tarafından gerçekleştirildi.

Norton, çeviri teorisinin bu kutuplaşmış anlayışını, on beşinci, on altıncı ve on yedinci yüzyıl Avrupalı ​​hümanistlerinin ayrıntılı bir tartışmasını sunarak, Fidus tercümanları (sadık tercüman) ve tercümanlar (tercümanlar / tercümanlar) terimlerini Cicero tarafından kullanıldığı şekliyle tartışarak sorguladı. 

Öyle görünüyor ki, çeviri tarihinin bir noktasında (muhtemelen on altıncı yüzyıl) sıfat fidus, çevrilen metni (Fransızca belle infidèle) çevirmenden daha fazla tanımlamaya geldi. Rönesans ve modern bilim adamları, Horace ve ondan sonraki birkaç yazarın “nec verbo verbum curabis reddere” (“kelimeyi çevirmeye gerek yok”) ile ne demek istediğini araştırdılar, ancak fidus ne anlama geliyor? Norton, “sadakat” kavramı hakkında kışkırtıcı ve geçici bir öneride bulunuyor:

Tercümelerin ilişkili bir özelliği olarak sadakat, kişinin işinden ziyade en azından orijinalini, ifadesinin bir özelliği olmaktan çok müzakere aracı olarak güvenilirliğini karakterize ettiği görülebilir.

On altıncı yüzyıl Fransız ve İtalyan hümanistleri için fidus, eşitler arasındaki ‘güven durumunu’ ifade ederken, fidelis eşitsiz partiler (örneğin köle ve efendi) arasındaki güveni tanımladı. Norton, fidus’un müzakere aracısının güven uyandırma kapasitesini temsil ettiğini söyleyerek devam ediyor.

Peki fidelis ve fidus ne anlama geliyor? Ne tür bir güven ve güvenilirliğe işaret ediyorlar?

Sosyal ve dinsel tarihçi Ian Forrest, bir kişiyi güvenilir veya sadık olarak tanımlamak için kullanılan Latince sözlüğü inceliyor. Çalışması, güvenilir ajanların münhasır olmayan dört kategorisini tanımlıyor: boni hominler, sadakalar, probi hominler ve yasal veya yasal hominler.

Her kategoriye bağımsız bir sıfat adı eşlik eder: ikramiye, erdemli, usta, usta, masum veya hizmete açık bir kişiyi tanımlayan; sadık, değişmez, yeminli, güvenilir, güvenilir, sadık bir özne veya vasaldan söz eden fidelis; pro-bus, dürüst karakterli bir kişi, doğru veya dürüst bir adam, yetenek veya statü sahibi bir kişi ve daha soyut olarak bir kanıt; legalis, sadık bir adamı, yasal hakları olan birini tanımlıyor; meşru, meşru, hukuka layık veya gerçek kişi anlamına gelir. Bonus, en az spesifik terimdir ve muhtemelen bu nedenle, Roma döneminden itibaren Avrupa’da ‘ileri gelenleri, tanıkları ve yerel temsilcileri’ tanımlamak için yaygın olarak kullanılmıştır.

The post Çeviride Ne Tür Bir Güven Var? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.