Verilerde tanımlanan anlatıların içeriğini ve biçimini analiz ederken, ‘kategorik’ ve ‘bütünsel’ yaklaşımlar (Lieblich, Mashiach ve Zilber, 1998) arasında gezindim ve genellikle parçalı olması nedeniyle bir yaklaşımı diğerine ayrıcalıklı kılmaktan ve anlatıların kendilerinin yapılandırılmış doğasından kaçınılmıştır. .

Tamamen kategorik bir yaklaşım, anlatıları daha sonra kategorize edilen parçalara veya tek tek kelimelere bölmekten ibarettir. Oysa, tamamen bütüncül bir yaklaşım, metnin bölümlerini anlatının diğer bölümleriyle ilişkili olarak yorumlayarak anlatıyı bütünüyle analiz ederdi. Ancak bu yaklaşımların hiçbiri, bazı küçük öykülerin küçüklüğünü ve ortak yazarlıklarının karmaşıklıklarını tamamen kapsamaz.

Lieblich vd., anlatı analizine yaklaşırken, hangi yaklaşımın daha alakalı göründüğüne bağlı olarak farklı anlatıları farklı şekillerde analiz etmek için daha incelikli ve zenginleştirilmiş modlar olarak hizmet eden bir buluşsal olarak dört ‘hücreden’ oluşan bir matris önerir.

‘Bütünsel içerik’ analiz modu, bir bütün olarak hikayenin içeriğine odaklanır ve hikayenin ayrı bölümleri analiz edildiğinde, tüm anlatının içeriğiyle ilişkili olarak yapılır.

‘Bütünsel-biçim’ modu, anlatının olay örgüsüne veya yapısına bakar, özellikle bunun bir komedi, trajedi veya hiciv olarak tasvir edilip edilmediğine odaklanır. Aynı zamanda, anlatının genel gelişimine ışık tutmaya yardımcı olabilecek önemli olaylar (genellikle koşullar veya karakterlerin yaşamlarında) nedeniyle anlatının yönündeki değişiklikleri, “dönüm noktalarını” arar.

“Kategorik içerik” yaklaşımı, metni nispeten küçük içerik birimlerine böler ve onları tanımlayıcı veya istatistiksel muameleye tabi tutar. Bu birimlerde ortaya çıkan temalara bakar ve bunları kategoriler veya gruplar halinde toplar. Bu bağlamda, kategorik içerik hücresi en çok, psikoloji, sosyoloji ve eğitim alanlarında anlatı araştırması için klasik yöntem olan içerik analizi ile ilişkilendirilir.

‘Kategorik-biçim’ kipi, anlatıda toplanan ve ölçülen belirli birimlerin belirli biçimsel veya dilbilimsel özelliklerine odaklanır. Örneğin, anlatıcının kullandığı metafor türleri, sıfat ve zarf seçimi veya pasif veya aktif sesin ne sıklıkta kullanıldığı. Bu nedenle, içerik yerine düşünce süreçlerine vurgu yapılır.

Dört analitik hücre, öykülerin nasıl analiz edilebileceğine dair oldukça farklı bakış açıları elde etmek için yararlı araçlardır ve bir dizi farklı anlatı biçimine ve ortaya çıkan içeriğe izin verir. Dört analiz modunun her biri, belirli araştırma soruları türleriyle ilgilidir, farklı metin türleri gerektirir ve belirli örneklem büyüklükleri için daha uygundur.

Kendi araştırmam küçük öykülerle çalışmayı içerdiğinden, genellikle bir veya daha fazla anlatıcı tarafından birlikte inşa edilebilen parçalar halinde ve bitmemiş öykülerle çalışmayı içerdiğinden, anlatıları zorunlu olarak bitmiş metinler olarak ele almayan bir analize izin veren hücrelerle çalışmayı seçtim (hariç olay örgüsü ve genel yapı üzerinde yoğunlaşan bütünsel bir form yaklaşımı).

Analizim, analiz edilen belirli anlatı türüne bağlı olarak, bütüncül ve kategorik içerik ile kategorik biçim arasında değişiyordu. Bunlar, birkaç cümleden oluşan anlatılar, iki veya daha fazla katılımcı tarafından parçalar halinde birlikte oluşturulmuş anlatılar veya daha yuvarlak olabilecek, ancak kesin olarak kesin sonlarla veya herhangi bir sonla bitmeyen genişletilmiş anlatılar olabilir. Şimdi bu analiz modlarının nasıl gerçekleştirildiğini anlatacağım.

Bütünsel İçerik Analizi

1. Anlatı, odak şeklinde bir model ortaya çıkana kadar birkaç kez dinlendi ve okundu.
2 İlk genel izlenimlerim, anlatıcıları rahatsız eden veya uyumsuzluk yaratan çelişkiler, bitmemiş açıklamalar, bölümler veya sorunlar gibi olağandışı özellikler dikkate alınarak yazılmıştır.
3. İçeriğin veya temaların belirli odaklarının ana hatları çizildi. Hikayenin bazı kısımlarının ihmal edilmesi, aynı hikayeyi değiştirmeye veya yeniden anlatmaya çalışan diğer anlatıcıların kesintileri ve beklenmedik sessizliklerin tümü, potansiyel bir odak noktasını belirtmek için alındı.
4. Farklı temalar, kolay tanımlamaya yardımcı olması için renk kodludur.
5. Her tema hikaye boyunca izlendi ve sonuçlarım not edildi, temaların ilk nerede ortaya çıktığı ve bittiği, geçiş temalar ve her birinin içeriği arasındadır.
6. Bir anlatı bölümünde belirlenen temalar başka anlatıda aranmıştır.
veri boyunca bölümler, bireysel bölümün ötesinde kalıplar ve olası tutarlılıklar arıyor.

Kategorik İçerik Analizi

1. Alt metinlerin belirlenmesi. Anlatılar, herhangi bir alt metni, açıkça belirtilmeyen örtük anlamları belirlemek için analiz edildi.
2. İçerik kategorilerinin tanımı. Bunlar, alt metinde bulunabilen ve birimlerini sınıflandırmak için bir araç sağlayan temalar veya perspektiflerdi. Kelimelerde, cümlelerde veya cümle gruplarında bulunabilirler. Analiz, alt metnin elenmesi, kategorilerin, alt kategorilerin belirlenmesi ve ek kategorilerin önerilmesinden oluşuyordu.
3. Malzemeyi kategorilere ayırma. Burada ilgili kategorilere ayrı cümleler ve ifadeler atanmıştır. Bunlar tek bir anlatıdan ya da öğrencilerle farklı vesilelerle röportaj yapıldığından farklı anlatılardan olabilir.
4. Sonuçlardan sonuç çıkarmak. Her kategoriden içerik, belirli gruplarda içerik evreninin bir resmini formüle etmek için tanımlayıcı olarak kullanıldı. Bu aşamada hipotez yapılmış ve test edilmiştir.

Kategorik Form Analizi (Duygusal Deneyimin Analizi)

Bu analiz biçimine yaklaşımım, anlatının ne ölçüde duygusal olarak yüklü olduğunu değerlendirmektir. Hikayenin dil özelliklerinden sonuçlar çıkarıldı. Varsayım, olayların duyguları uyandırdığıdır ve başa çıkma mekanizmaları, söylemlerinin dilsel özelliklerinde yansıtılır. Ayrıca, bir anlatıcının olaylara verdiği önem, duygusal tepkilerdeki yoğunluklarla ilişkilidir.

Dolayısıyla, analiz şu şekilde ilerledi:

1. Herhangi bir “zor dönem” vurgulanmıştır (yani acı verici öğrenme olayları, sınıftaki gerginlikler, akranlar veya öğretmenlerle zor ilişkiler), katılımcının kendi değerlendirmesinden ziyade bunların gerçek oluşumuna katılmıştır. İlgili yerlerde, sessizliklerin uzunluğu, tonlamalar, vurgular vb. Dahil olmak üzere ayrıntılı bir transkripsiyon yazılmıştır. Burada Konuşma Analizine dayalı bir transkript yaklaşım kullanımıştır. (Sacks, 1995).
2. Görüşmeci olarak bana, hemfikir olmak ya da anlamak için doğrudan duygusal çağrılar vurgulandı ve ilgili retorik sorular veya yorumlar (yani, “buna karşı ne yapabilirsin” veya “ne demek istediğimi biliyorsun”).
3. Metinde bir sonraki yazımızda belirteceğimiz noktalardan herhangi biri hakkında notlar alınmıştır.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (18) – Anlatı İçeriğini ve Biçimini Analiz Etme: Kategorik ve Bütünsel Yaklaşımlar – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

İnsanlar etkileşimli diyaloğa girdikçe, sosyo-kültürel olarak gömülü olan ve ortak bir kinaye ve potansiyel hikâye repertuarından kaynaklanan anlatı biçimlerinden yararlanırlar. Kişisel deneyimler anlatı olarak ilişkilendirildiğinde, bunu genellikle standart olay örgüsünden / olaylarından olağandışı varyasyonlar olarak yaparlar, kültürel olarak kodlanmış, bir şekilde “ihlal edilen” (Bruner 1991), bunlar olmadan izleyicinin potansiyelini riske atarlar. İlk etapta anlatının tüm amacını sorguluyor. Bu şekilde anlatılar kültürel olarak oluşturulmuş yapılardan kaynaklanır, ancak aynı zamanda, Bakhtinci bir bakış açısıyla, yeni deneyimleri anlamlandırmak için alternatif perspektiflerle ‘diyalog kurabilir.

Brockmeier’in dediği gibi,

Hikayeleri ele almak, anlamlar arasında iletişim ve müzakere etmenin gelişmiş bir modudur, ancak aynı zamanda yeni anlamlar yaratmanın gelişmiş bir modudur. Anlatının yapıları yalnızca yerleşik kültürel kalıpları ve modelleri kullanmakla kalmaz, aynı zamanda onlardan kopan ve ortak zeminin ötesine geçen deneyimleri, fikirleri ve duyguları da ele alır.

Bu perspektiften, birey yalnızca “sözlerini” değil, aynı zamanda insan deneyimini anlamlandıran “hikayeleri” de yazar. Bunun meydana geldiği alan, bu deneyimin yeni yorumları için potansiyel yaratır ve dolayısıyla muhatap için ve özellikle yazarın kendisi için yeni perspektifler yaratır.

Anlatılar bu nedenle, standart olay örgülerinden farklılıkları vurgulamaya ve dünyanın nasıl anlaşılması gerektiğine dair kültürel anlayışları yeniden dengelemeye çalışabilir, fakat aynı zamanda diğeriyle (yani muhatapla) diyalojik ilişkilerinde de alternatif bakış açıları sağlayabilir.

Sürekli tekrar edildiği gibi, anlatılar anlatıldıkları bağlamdan ayrılamazlar, belirli bir zaman ve mekanda var olurlar ve anlattıkları anda anlatıcı ile dinleyici (ler) arasında birlikte inşa edilirler. Bunlar geçmişin, önceden var olan bir yaşamın basit yeniden anlatımları değil, başkalarının önünde kendiliğin canlandırmalarıdır ve onların anlattıkları gerçek durumda kim olduğumuzu tanımlamaya ve yeniden tanımlamaya yardımcı olurlar.

Anlatıların neredeyse her zaman bir sosyal amacı vardır, onlara sosyal uyumu artırmaları, eğlendirmeleri veya bilgilendirmeleri söylenebilir, ancak aynı zamanda izleyicimiz üzerinde yaptığımız izlenimleri yöneterek bize karşı davranışlarını etkiler. Bu anlamda, izleyicilerimizi (ve kendimizi) zaman içinde kim olduğumuza ikna etmeye çalışan bir imajımızı güçlendirmek için kısmen geçmiş performanslardan yararlanan ‘performanslar’ (Goffman 1959) olarak görülebilirler.

Bununla birlikte, anlatılarımız, halkın gözü önünde “ön sahne” (Ibid) olarak canlandırıldıkça yeni ve farklı yorumlara ve doğaçlamalara da açıktır. O zaman anlatının konuşmada ortaya çıktığı olası anda, anlatıcı yalnızca kendisinin bir görüntüsünü yeniden üretmiyor, aynı zamanda farklı benlikleri de keşfediyor (onları muhatabıyla ilişkili olarak konumlandırıyor), belki de geçmiş olanları onaylıyor, ama aynı zamanda potansiyel olarak yeni anlamlar yaratmak için deneyimlerinden, fikirlerinden ve duygularından yararlanarak kendilerini yenilerini kullanma potansiyeli vardır.

Bakhtin’in diyalogizmi aynı zamanda ‘sosyal ve kültürel etkinliği, karşılaştırılmayan seslerin yan yana gelmesiyle şekillenen bir çeşitliliğin çok yönlü bir fenomeni olarak resmeder’ (Holland ve diğerleri, 1998: 238). Günlük sosyal yaşamda ‘alışılmış kimliklerimiz birbiriyle çarpışırken’ (aynı eserde), bu çoklu sesler bir mekanda oynar, Bakhtin’in terimleriyle yazarın mekânıdır ve bu mekânda değişim potansiyeli ve kendimizi yorumlama yöntemlerimiz vardır. 

Anlatıda ses, özellikle anlatıcılar karakterlerinin konuşmalarını bildirirken dikkat çekicidir. Anlatıcıların karakterlerini seslendirme şekli (anlatı olayında söylediklerini bildirme biçimleri), bu karakterleri sosyal dünyada konumlandırmanın ve dolayısıyla anlatıcıların kendilerini o dünyayla ilişkili olarak konumlandırmanın bir yoludur. Bu diyalog kavramı, bir sonraki bölümde açıklayacağım araştırmamdaki analitik çerçevemin temelini oluşturuyor.

Anlatı Konumlandırma Analizi: Anlatı Araştırmasına

Diyalojik Bir Yaklaşım

Daha önce bahsedildiği gibi, araştırmada kullanılan analitik çerçeve, esas olarak Davies ve Harré’nin konumlandırma teorisine dayanan anlatı konumlandırma analizine dayanıyordu. Bu bölümde, özellikle yerleşik konuşmada diyalojik olarak ortaya çıkan bir bireyin sosyal kimliğini keşfetme ile ilgili olarak, özellikle anlatı araştırmasına nasıl benimsendiğine ve uyarlandığına bakıyoruz.

Davies ve Harré, belirli pozisyonlar alarak ve başkalarına yanıt verebilecekleri pozisyonlar önererek sözlü etkileşimlerde sosyal ilişkiler oluşturduğumuzu iddia ediyor. Bu, toplumsal ‘rollerin’ insan etkileşiminde bir şekilde sabitlenmiş, onları karşılaşmalarda dinamik ve akışkan hale getirerek, farklı bağlamlarda sürekli değişerek ve dolayısıyla doğası gereği diyalojik olarak statik bir yorumuna meydan okur.

Örneğin, bir İtalyan bağlamında bir İtalyan öğrenci ve bir İngilizce öğretmeni rollerini aniden değiştirebilir, eğer öğretmen sınıfa giderken ona ülkesini sorarsa, öğrenci öğretmene kültürünü öğretmeye başlayabilir. 

Bununla birlikte, Davies ve Harré’nin modeline yönelik eleştiriler, “ konumlar otomatik olarak ekli dünya görüşleri ve felsefeleri ile gelir ” (De Fina 2013: 41) önerisine ve yazarların analizlerini yapılmış anlatıların (onlara ‘hikaye-dizileri’ dedikleri gibi) ‘temelde bir dizi konuşma eylemi olarak bir söylem görüşünü sunan’ anlatı örnekleri mevcuttur.

Konumlandırmayı özellikle anlatı araştırmalarına uygulayan ilk araştırmacılardan biri, sabit dünya görüşleri ve felsefelerinden daha fazlasına kadar pozisyonlar açarak ve araştırmasını gerçek etkileşim içinde konuşma üzerine kurarak bu eleştirilere hitap eden Bamberg idi.  

Bamberg, anlatı analizinde konumlandırmayı benimsemiş ve temel kullanımını ‘etkileşimli ortamlarda insanların birbirlerine nasıl katıldığı dilinin analizinin ötesine genişletmek için daha geleneksel anlatıyı dikkate almak için Davies ve Harré’nin modelinden yararlanarak benimsemiş ve uyarlamıştır. dilin referans olarak “hakkında”, yani sıralı olarak sıralı (geçmiş) olaylar ve bunların değerlendirmelerinin  sorgulanmasını sunar.

Bamberg’in ilk araştırması (Davies ve Harré’nin ilk endişesi olduğu gibi) insan failliği meseleleriyle ilgili olsa da (1997), daha sonra ‘kimlik’ meselelerini ele almak üzere geliştirildi. Anlatı araştırmalarında konumlandırma analizinin diğer ayrıntıları ve yorumları da özellikle kimlik sorularına ve eleştirilere cevaben odaklanmıştır. Davies ve Harré’nin modelinin altını çizmiştir:

a. konumlandırmanın incelenmesi gereken yer, insanların konumların yerel anlayışlarını sergiledikleri etkileşimdir 
b. konumlandırma karşılıklı ve diyalojik bir süreçtir, böylece bireyler sadece pozisyon almakla kalmaz, aynı zamanda konum atar ve bunları ortaya çıkan yollarla müzakere eder;
c. yerel süreçler ve daha küresel süreçler arasındaki ilişkiler çok karmaşıktır ve makro-mikro sosyal eylem ve biliş yapılarının doğrudan belirlenmesi olarak görülemez.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (12) – Bakhtinian Teorisi ve Anlatıyla İlişkisi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Taksonomik (ve kavramsal) tartışmanın bir diğer önemli alanı, yine anlatı literatüründe çok yaygın olan kimlik ve benlik (veya benlik duygusu) kavramları arasındadır.

Bamberg (2011) tartışmaya, iki kavramın özelliklerini ve işlevlerini tanımlama girişiminden değil, kendi deyimiyle ‘ikilemli alanlar’ insanların gezinmesi gereken üç zorlukla ilişkili olarak yaklaşır.

Şunlardan oluşurlar:

(i) sabitlik ve değişim arasında başarılı bir artzamanlı gezinme,

(ii) aynılık ve farklılık (benlik ile diğer arasında) arasında eşzamanlı bir bağlantının kurulması ve

(iii) ikili arasındaki eylemlilik yönetimi. kişiden dünyaya okuna karşı dünyadan insana uyum yönü.

Bamberg’e göre, bu ‘ikilemli alanların’ üçü de karmaşık bir şekilde hem kimlik hem de benlikle ilişkilidir, ancak kavramlar nasıl önceliklendirildiklerine göre farklılık gösterir:

Kimliğin süreklilik / değişim ikileminden çıktığı ve buradan benzersizlik (öz / diğer farklılaşma) ve faillik konularına girdiği iddia edilmektedir. Bunun aksine, benlik ve benlik duygusu, benlik / öteki ve fail farklılaşmasından başlar ve buradan süreklilik ve değişimin artzamanlılığına süzülebilir.

Araştırma ile ilgili olarak, kimlik sorularında (zaman içinde değişim ve sürekliliğin ön plana çıkarılması) zamansallığa yapılan vurgu, araştırmacıların, konumlandırılmış konuşmalarının metinsel / etkileşimsel analizine dayanan bir kişinin kimliği hakkındaki iddialarını ‘şüpheli’ haline getirmiştir.

Bu nedenle, kimlik sorularının, araştırmacının, bir bireyin sosyal kimliği ve birbirleriyle ilişkili kimlikleri hakkında varsayımlar elde etmek amacıyla zaman içinde birden çok, birbiriyle ilişkili verileri bir araya getirdiği ikinci bir analizle (Ibid) daha çok ilgisi olduğu görülmüştür.

Öte yandan benlik veya benlik duygusu (konuşma anında eylemlilik kadar aynılık ve farklılığı da ön plana çıkaran), yerleşik, etkileşimli konuşmada ortaya çıkan şeyi daha iyi tanımlayabilen bir terimdir. Benlik / benlik duygusu, bir kişinin konumlandırılmış bir konuşma örneğinde başkalarıyla ilişkili olarak kendini nasıl ifade ediyor göründüğünün yanı sıra, kendilerini ne kadar fail olarak algıladıkları üzerine odaklanır. Burada araştırmacı, bireylerin çevrelerindeki sosyal dünyaya nasıl yöneldikleriyle ilgileniyor, ancak mevcut anın ötesinde daha geniş sonuçlara varmaya çalışmazlar.

Benlik ve Sosyal Kimlik Arasındaki Uçurumu Kapatmak: Endekslilik

Etkileşimli anda yerel “benlik” inşasının izini sürmek ve potansiyel olarak zaman içinde “kimlik” hakkında daha geniş varsayımlar oluşturmak için, bireylerin konumlandırılmış konuşmalarında daha geniş sosyal dünyayı nasıl indekslediğini inceleyebiliriz. Bu bağlamda, ‘endekslilik’ kavramı, insanların konumlandırılmış konuşmalarında daha geniş sosyal dünya ile nasıl uyum sağladıklarını gösterme ihtiyacını ve yeni hizalamalar yaratma ihtiyaçlarını ve yeteneklerini ele alır.

Dizinsellik önceden var olan sosyal anlamı işaret edebilir, ancak bir endeksli kullanım da sosyal anlam yaratabilir. (Örneğin, İngiliz tarzı çoğul “indeksler” yerine kulağa daha yüksek ses getiren Yunanca çoğul “indeksler” kullanmayı seçmek, belirli bir tür iyi eğitimli, belki de biraz iddialı bir sosyal kimlik iddia etmenin bir yolu olabilir, bu kimliğe zaten sahip olduğunuzu göstermenin yoludur.)

Bu örnekte de görüldüğü gibi, Yunanca çoğul “indeksleri” kullanan kişi, bulunduğu anda iyi eğitimli bir sosyal kimlik iddia etmeye çalışıyor olabilir, kendilerini eğitimli olarak konumlandırıyor ve İngilizce “indeksleri” kullanabilecek diğerleri gibi değil. Bununla birlikte, zaman içinde benzer indeksleri belirleyemezsek, sosyal kimlikleri hakkında bu daha geniş iddiada bulunamayız. Eğitimli bir ‘benliğin’ projeksiyonu, genel olarak birisinin sosyal kimliğinin belirli bir yönü üzerinde bir iddia olabilmesi için sürekliliği gerektirir.

Dizinsellik, “sesler kadar küçük birimlerden stiller gibi çok daha eklemli yapılara” kadar birçok dilsel (ve dilbilimsel olmayan) form alır. Birçok kaynaktan yararlanan göstergebilimsel bir süreçtir.

… fonolojik ve morfolojik yapılar, ana konuşmacıların sosyal statüsü, rolü, etkisi ve epistemolojik perspektifi için yaygın olarak kullanılmaktadır. Tekrar, yeniden formüle etme, kod değiştirme ve çeşitli sıralı birimler gibi metin yapıları da bu tür yerel bağlamsal boyutları indekslemek için dil kaynaklarıdır. (Ochs 1990: 292)

Özetle, indekssellik, bireylerin mevcut anda sosyal uyumlarını gösterme biçimlerini ve o anda kendilerini belirli sosyal gruplarla ve genel olarak daha geniş sosyal dünyayla nasıl tanımladıklarını ifade eder. Ancak bu indeksleri zaman içinde analiz etmek, bireylerin daha geniş sosyal kimliklerini nasıl inşa ettikleri hakkında daha geniş varsayımlara yol açabilir.

Spesifik olarak, anlatılarla ilgili olarak, indekssellik, özellikle anlatıcıların anlatılarındaki karakterleri ‘seslendirmelerinde’ (veya karakterlerine kendi tepkilerini dile getirmelerinde), ki bu genellikle bazı sosyal pozisyonları veya rolleri indeksleyen ve bunları belirli bir sosyal grup (Wortham 2001). Bu sesler hem sözcüksel hem de prozodik olarak indekslenebilir. Bununla birlikte, bir bireyin sosyal kimliğinin herhangi bir sürekli mefhumunun temsilcisi olarak görülemezler, çünkü tüm iletişim doğası gereği diyalojiktir, yani:

(t) Sesi bir konumdan konuşuyor, ama bunu devam eden bir kendini tanımlama sürecinin ortasında yapıyor. Bir sesin temsil ettiği sosyal konum, diğer seslerle diyaloğa girdikçe değişir. Yani bir ses sadece statik bir sosyal rolü değil, aynı zamanda bir pozisyondan konuşan ama bu pozisyon tarafından tam olarak tanımlanmayan “bütün bir kişiyi” temsil eder.

Yine o halde, diyalojik doğası gereği, anlatılardaki tekil olaylardan sosyal kimlikle ilgili daha geniş varsayımlar yapamayız. Bununla birlikte, zaman içinde ses modellerine bakarak geçici varsayımlar yapabiliriz.

Etkileşim içinde konuşmada anlatıların nasıl inşa edildiği düşünüldüğünde, dilin diyalojik doğası merkezi bir kavramdır. Bundan sonraki iki bölümde daha derinlemesine konuşacağız.

İnsan Etkileşimine Diyalojik Bir Yaklaşım

Anlatılar, anlatımlarının çok olumsal doğası gereği değişikliğe ve değişime açık olan insan etkileşiminde anlatılır. Anlatıcı, öykünün nerede ve ne zaman ve kiminle anlatıldığından sürekli olarak etkilenir. Dile yönelik bu yaklaşım, doğası gereği ‘diyalojik’tir (Bakhtin ve Holquist 1981; Holquist 1990), bize verilen kelimeler, başkalarının anlamları ile ikamet eden kelimeler arasında sürekli bir diyalog içinde olduğumuz kavramına ve onlara kendi anlamlarımızı vermelisiniz.

Bakhtin’in sözleriyle,

… “tarafsız” sözcükler ve biçimler – “kimseye” ait olmayan sözcükler ve biçimler yoktur; dil tamamen ele geçirildi, niyetler ve aksanlarla vuruldu … tüm kelimeler bir mesleğin, bir türün, bir eğilimin, bir partinin, belirli bir çalışmanın, belirli bir kişinin, bir neslin, bir yaş grubunun “tadı” na sahip , gün ve saat … bireysel bilinç için dil, kendisiyle diğeri arasındaki sınırda yer alır. Dildeki kelime başkasının yarısıdır. Yalnızca konuşmacı onu kendi niyeti, kendi aksanıyla doldurduğunda, sözcüğü kendine mal ettiğinde, kendi anlamsal ve ifade edici niyetine uyarladığında “kendi” olur.

O halde kelime, Bakhtin’in tanımladığı gibi, başkasının yarısıdır, ancak kişi onu kendi niyetiyle, kendi aksanıyla doldurduğunda, onu kendi “anlambilimsel ve ifade edici niyetine” uyarladığında kendi haline gelir. Bakhtin’e göre, bize verilen kelimelerle, başkalarının anlamlarıyla vurularak, onlara kendi anlamımızı verme çabalarımız arasında sürekli bir diyalog vardır. Bu özel ilişkilidir, özellikle bu anlatı bir sonraki bölümün konusudur.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (11) – Kimlik ve Benlik – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

(Yeniden) Tanımlanması

Anlatı araştırmasına büyük-küçük öykü yaklaşımının yanı sıra, yeni anlatı dönüşü, anlatı araştırmasının bazı merkezi taksonomilerinin (ve bunların kavramsal temellerinin) (yeniden) tanımlanmasıyla da giderek daha fazla ilgilenmektedir. Zaman zaman bunlar akademisyenler tarafından tutarlılık veya anlam netliğinden yoksun oldukları için sorgulandı. Örneğin, literatürde sıklıkla birbirinin yerine kullanıldığı görülen anlatılar ve öykülerle neyi kastediyoruz.

Ayrıca, kimlik ve benlik (veya benlik duygusu) arasındaki fark nedir ve küçük öykü araştırmalarında merkezi bir ilgi olarak ortaya çıkan ve daha önce de vurgulandığı gibi kendi araştırmamın merkezinde yer alır. Aşağıdaki bölümlerde bu taksonomileri ve kavramsal temellerini ve bunları kendi araştırmamda nasıl bağlamlaştırdığımı keşfedeceğim.

Anlatılar, Geçmişler ve Hikayeler

Wierzbicka (2010), ‘hikaye’ kelimesinin İngilizce bir kavram olduğu iddiasını öne sürmektedir ve bu diğer dillere çevrilememektedir.4 Aslında, Wierzbicka birçok dilde ‘hikaye’ ile genellikle ‘tarih’ ile eş anlamlıdır (kesinlikle İtalyanca bir kelime olan ‘storia’, hem ‘kişisel hikaye’ hem de ‘tarih’ anlamına gelebilir). Ancak “Anglo hikayesi”, iyi tanımlanmış bir şekil ve (iyi seçilmiş) olayların bir tür iç mantığını önerir.

Ve önemli bir şey önerir .. birçok kişi duymak veya okumak ister (olduğu gibi, “iyi bir hikaye”), oysa “tarih” istemez.

Hikâye, ayrıca, insanların bir kişinin olayların hikayesine diğerininkinden daha çok (‘tarihin’ açıkça inanmadığı) inanabildiği gerçeğin bir versiyonunun yanlış çağrışımlarına sahip olabileceğini de not ediyorum. Bununla birlikte, ‘anglo’ perspektifinden anlatı araştırması için özellikle önemli olan bir özellik (yani, İngilizce ‘hikaye’ kelimesini kullanmak), tutarlı bir bütün oluşturan, ‘iyi tanımlanmış bir şekle’ sahipbaşlangıcı, ortası ve sonu olan bir şeyin önermesidir. 

İlginç bir şekilde, şu anda genel olarak ‘küçük öykü’ araştırması olarak anılan kavramın tamamı, özellikle yanlış bir isimlendirmedir, çünkü aslında araştırılan, burada tanımlandığı gibi öyküler (iyi biçimlendirilmiş, bütün anlatılar) değil, daha ziyade parçalı ve çoğu kez bitmiş metinlerden ziyade parçalı söylemsel ürünler olarak yaklaşılan bitmemiş anlatılar. Aslında, küçük öykü araştırması, gerçek veri analizinde öykülere atıfta bulunmaz, ‘anlatı bölümü’ gibi terimleri kullanmayı tercih eder.

Öykü kavramını bitmiş bir metin olarak daha da geliştiren Wierzbicka, “modern İngiliz kültürünü” diğer çoğu Avrupa kültürünün aksine “chirographic” (sözlü yerine yazı temelli) olarak görüyor. Yazının bu içselleştirilmesinin düşünme yolları için kendi görüşünde derin sonuçları vardır ve Wierzbicka, her yerde bulunan kelime öyküsünü, onunla birlikte bir ‘okumaya (ve dolayısıyla, dolaylı olarak, yazmaya) atıfta bulunarak’ bunun simgesi olarak görmektedir. Bu anlamda, Wierzbicka, hikâyenin yazılı bir metinle semantik bağlara ve dolayısıyla yuvarlak ve bitmiş bir metne sahip olduğunu iddia eder.

Bu perspektiften, bu taksonomiler arasından seçim (hikaye, anlatı veya tarih), araştırma yönelimi ve metodolojisindeki epistemolojik ve ontolojik bakış açılarıyla karmaşık bir şekilde bağlantılı olabilir. Kendi araştırmamda, anlatı terimini kısmen daha yaygın bir kullanımda olduğu ve genel olarak “anlatı araştırması” ile daha net ilişkilere sahip olduğu için kullanmayı seçtim, ancak bu terimi yukarıda açıklanan “hikaye” nin imaları olmadan kullanıyorum. Öyleyse anlatıların başlangıçları, orta kısımları ve sonları olabilir, ancak çok daha parçalı da olabilirler, başlayabilirler ancak etkileşim içinde konuşmanın öngörülemeyen akışı nedeniyle ille de ilerleme ve bitmezler.

Kimlik

Anlatı araştırmasında sıklıkla kullanılan bir başka terim de “kimlik” tir. Anlatılar, onlara anlatan insanların kimlikleriyle karmaşık bir şekilde bağlantılı olarak kabul edilir (benim kendim aldığım bir konum), ancak birinin kimliği hakkında konuşurken tam olarak ne demek istiyoruz?

Genel olarak, bu iki disiplinden karmaşık ve çeşitli şekillerde yararlanabilecek sayısız varyasyon olmasına rağmen, kimlik sorununa yaklaşmanın iki temel yolu vardır: psikolojik ve / veya sosyolojik bir yaklaşım. “Kimlik” kavramına yönelik psikolojik bir yaklaşım, insanların kendine özgü özelliklerine, bir kişiyi diğerinden ayıran özelliklere ve kişisel özelliklere odaklanır; kişisel kimlikleri.

Ancak sosyolojik bir yaklaşım, insanların çevrelerindeki sosyal dünyayı nasıl müzakere ettikleri, sosyal rolleri kişisel deneyimler yoluyla nasıl öğrendikleri ve onlarla ilgili olarak kendi konumlarını müzakere ederek belirli bir ‘sosyal kimlik’ veya kimlikler üstlenerek daha çok ilgilenir.

O halde psikolojik bir yaklaşım daha çok içe dönüktür, yani sosyal dünyada doğduğumuz ve / veya erken çocuklukta geliştiğimiz kişisel kimliklerle nasıl geziniriz, sosyolojik bir yaklaşım daha dışa bakarken, sosyal dünya nasıl etkiler? üzerimizde ve kendimizi nasıl gördüğümüzü şekillendiriyor. Bu kitap sosyolojik bir yaklaşımı benimsiyor, çünkü çalışmanın ana amacı, bir eğitim kurumundaki belirli Söylemlerin öğrencilerin kendilerini nasıl algıladıklarını ve toplumdaki gelecek umut verici meslekleriyle ilişkilerini nasıl şekillendirdiğidir.

Bu hedefin üstesinden gelmek ve öğrencilerin kurumda sosyal kimliklerini nasıl inşa ettiklerine dair biraz anlayış kazanmak için, Davies ve Harre’ın “konumlandırma teorisi” nden (1990) yararlandım. Konumlandırma Davies ve Harre tarafından “ benliklerin çeşitliliğinin söylemsel üretimi ” olarak tanımlanmaktadır.

Kimlik paradigmasına, kimliklerin yapılar olarak görülmediği sosyal-yapılandırmacı yaklaşımlarla hizalanması olarak görülebilmektedir. zihnin (psikolojik bir yaklaşım) değil, daha ziyade sosyal etkileşimde devam eden söylemsel süreçlerin bir parçası olarak anlatılır.

Davies ve Harre, bir kişinin bir sohbet sırasında yaptığı her ifadenin, katılımcılar arasında sosyal bir ilişki yarattığını, bu sayede konuşmacının belirli bir pozisyonu aldığını ve diğerlerine cevap verebilecekleri bir pozisyon veya pozisyonlar önerdiğini savundu. Bu konumlandırma, “sözdizimi”, “anlambilim” ve “pragmatik” in gerçek konuşmayı şekillendiren nedensel olarak güçlü varlıkların soyut bir dünyasını ima edecek şekilde kullanıldığı dil geleneğinin tersi olarak görülmüştür.

Davies ve Harre, özellikle, insanların yaşadıkları ve kendilerini yaşamlarında bir dizi ‘sabit’ rolle (örneğin, koca, baba, öğretmen, vb.) İfade ettiği kavram olan insan etkileşimindeki ‘rolün’ statik bir yorumuyla tartıştılar. bunun yerine, bireylerin farklı bağlamlarda muhataplarına göre sürekli olarak konum değiştirdikleri karşılaşmaların dinamik yönünü vurgulamaktadır.

Bu nedenle bireyler dinamik olarak, ortaya çıkan yerleşik söylemlerinde sosyal dünya ile hizalamalar (yeniden) yaratıyor ve müzakere ediyorlar, bu da bağlantılarına sosyal kimlikleri hakkında bir şeyler anlatıyor, kendilerini sosyal dünyada varolma yollarıyla nasıl konumlandırıyorlar.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (10) – Söylemsel Ürünler Olarak Anlatılar – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.