Matteo’nun Moscato’nun ilk grup görüşmesindeki sınıf konuşmasına ilişkin anlatısı sayesinde, profesyonel tercümanın nasıl bir ‘dil uzmanı’, ‘yetenekli’ bir birey ve hayatı ‘stres’in hakim olduğu bir birey olarak tasvir edildiğini görüyoruz.

Bu tercüman kimliği, araştırma verilerinde tüm katılımcılar için önemli olarak görülebilecek kurumdaki daha geniş Söylemlerle ilişkilendirilebilir.

Moscato’nun, bir tercümanın her şeyden önce ‘dili’ bilmesi gerektiği iddiası, dil becerilerini ön plana çıkaran, kültürel bilgi ve kişilerarası becerilerin temelini oluşturan, tercümanı bir sosyoda faaliyet gösteren meşgul ve aracı bir birey olarak değil, dil için bir kanal olarak konumlandıran bir Söylemdir. -kültürel bağlam. Bu Söylem, öğretmen konuşmasının ötesinde, kurum literatüründe ve derslerini halka sunmasıyla kanıtlanmıştır.

Dahası, Matteo ve diğer katılımcılar tarafından tartışmasız giden ve verilerdeki diğer anlatılarda ortaya çıkan bir Söylemdir. Ancak Matteo’nun ikinci röportajında, Moscato’nun Almanca öğrenmenin en önemli şey olduğu ve diğer her şeyin ‘bir saat içinde’ öğretilebileceği iddiasını onaylamayı reddettiğinde nihayet buna meydan okuyormuş gibi görünüyor.

Moscato’nun, Matteo’nun anlatımında tercümanın “yeteneğine” ihtiyacı olduğu yönündeki diğer bildirilen iddiası, yüksek öğrenime neoliberal yaklaşımların altında yatan kurum tarafından desteklenen daha geniş bir Söylemin parçası olarak görülebilir .

Moscato’nun, öğrencilerinin kuruma girmeyi başardıkları için kuşkusuz yetenekli oldukları yönündeki iddiası, kurumu gelecekteki mesleki başarının garantörü ve eğitim piyasasında çok değer verilen “ürün ve hizmetlerin” sağlayıcısı olarak teşvik ediyor. Bu Söylem, kurumun literatüründe yeniden görülebilir ve diğer katılımcı anlatılar (özellikle Silvia ve Maria’nın açılış günü konuşması hakkındaki anlatısı) aracılığıyla ortaya çıkar.

Moscato’nun, tercümanın hayatının ‘stres’ olduğu iddiası, katılımcıların ‘sembolik sermaye’ tarafından profesyonel tercümanın kimliğine ilişkin algılarında önem verilen daha yerel ve öznel bir söylem gibi görünmektedir.

Bu söylem öznel gibi görünse de (öğretmenin kişisel deneyimine dayalı olarak), yine de bazı katılımcıların kariyer yörüngeleri için geniş kapsamlı sonuçları var gibi görünmektedir. Hem Rosa hem de Sara’nın ikinci dönemdeki anlatıları, bir tercümanın hayatının söylemine doğrudan bir stres olarak atıfta bulunur ve bu kariyer yolunu kısmen, tercüman kimliğinin algılanan olumsuz tasvirinden dolayı reddeder gibi görünür.

Şimdi ikinci grup mülakatından başka bir anlatıya dönüyorum; bu, öğretmenlerin profesyonel tercüman hakkında daha fazla konuşmasını, farklı bir Söylem dizisinden yararlanarak sunuyor.

Profesyonel Tercümanın Kimliğine İlişkin Alternatif Söylemler

İkinci grup görüşmesinde, gruba bir tercüman için hangi becerilerin önemli olduğunu düşündüklerini ve öğretmenlerinin görüşlerini etkileyebilecek ne söylediğini sordum. Buna cevaben Maria, tercümanın kimliğine ilişkin görüşünü şekillendiren bir öğretmen hakkında bir hikaye başlattı. Öncelikle alıntıyı tam olarak sunacağım ve ardından anlatı konumlandırma analizi merceğinden analiz edeceğiz.

Seviye 1 Analizi: Anlatı Etkinliğinde Karakterlerin Konumlandırılması

Bu anlatıda sahne, ana kahramanın ‘Profesör Sabatelli’ (takma ad) olarak tanımlandığı ve tüm öğrencilerin (Maria dahil) kolektif bir bütün olarak temsil edildiği ve öğretmenden kendilerine geri bildirim aldığı ‘arabuluculuk sınıfı’ olarak tanımlanmıştır. sınıf içi çeviri çalışmaları. Maria, öğretmenin bildirilen konuşmasını “her zaman” (“her zaman söylüyordu”, 4. satır) frekans zarfıyla tanıtarak Sabatelli’nin tavsiyesini zaman içinde tutarlı olarak dile getirir ve öğretmenin tavsiyesini listelemeye devam eder (burada madde işaretleriyle gösterilmiştir):

• “Durumun kontrolü sizde” 
• “Sakin olmayı unutmayın” 
• “Merhamet dilemeyi sevmek zorunda değilsin” 
• “Bir şeyi hatırlamıyorsan o senin işin çok hızlı konuşuyorlar veya çok fazla konuşuyorlar” 
• “Sakin ol, bu senin işin, bu senin anın”
• “Kollarınızı birleştirmemeyi unutmayın çünkü kendinizi tanıtmak 
• “Uygun olmayan bir şekilde giyinmeyin” 
• “Her zaman kibar olmayı unutmayın” 
• “Sesini yüksek tut çünkü hepimiz seni duymak zorundayız” 
• “Sesin senin çalışma aletindir”

Maria’nın aktarılan konuşması, emir kipi fiil formlarının (yani hatırlayın, saklayın) kullanımının yanı sıra tavsiyeyi genel ve doğru olarak vurgulayan şimdiki basit kipteki ifadelerle karakterize edilir (yani bu sizin işiniz, bu sizin anınızdır). Bu nedenle Maria, öğretmeni öğrencilere doğrudan ve net talimatlar vererek tüm gerçeklerin kontrolünde ve bilgili olarak konumlandırır. Profesyonel tercümanın kimliğini üstlenmek istiyorlarsa, hedeflerinin ne olması gerektiği ile ilgili olarak tavsiye öğrenci-tercümana yönlendirilmiş gibi görünmektedir.

Bu nedenle, tercüman-öğrencileri, açıklanan özelliklerde potansiyel olarak eksik olan kimliklere sahip olarak konumlandırır.

‘Hatırla’ fiilinin tekrarı, öğrencilerin öğretmenin söylediği şeyleri yapmayı ‘unuttuğunu’ gösterir; sakin kalmayı, kollarını kavuşturmamayı ve kibar olmayı unutmayı. Tavsiye ayrıca tercümanın figürünü (tercüman-öğrenciler için zımni amaç) görünür, fiziksel bir mevcudiyete ve tercüme olayında aracılık rolüne sahip olarak konumlandırır. Tercümanın görünürlüğü, öğretmenin fiziksel olarak nasıl algılandığına ilişkin açıklamasıyla vurgulanır ve temsilci rolü, yorumlama üzerinde potansiyel olarak olumsuz bir etkiye sahip olarak davranışlarının nasıl önerildiği ile vurgulanır. (yani durumu kontrol etmeleri, sakin olmaları ve kibar olmaları gerekir). O halde öğretmenin tavsiyesindeki vurgu, tercümanın diline değil, ICE ile uğraşırken muhataplarına yansıttığı karaktere odaklanır.

Tercüman-öğrencinin sınavda öngörülen kimliği, kimlikle uyumludur. Sabatelli, profesyonel tercümanı savunur, sakin olur ve kontrolün sizde olduğunu gösterir. Silvia’nın kaygıyı gizleme konusundaki konuşması, yine de kendi kimliği ve gerekli tercüman-öğrenci kimliğine adapte olmak zorunda olduğu zorluklar üzerine kişisel bir yansıma gibi görünüyor. Maria’da olduğu gibi, vurgu, dilin kullanımı değil, tasvir edilen görünür ve aracı karakter üzerinedir; bu, artık sınavlarını geçmeye çalışan öğrenci-tercümana yönelik bir tavsiye niteliğindedir ve profesyonel tercümanlar olarak gelecekteki yaşamlarına yönelik değildir.

Gruba bu tavsiyenin hepsi için yararlı olup olmadığını sorduğumda, Silvia önce müdahale ederek bunun kendisi için yararlı olduğunu, ancak her öğrencinin kişisel deneyimlerine (muhtemelen sınavda) bağlı olduğunu belirtti. Bu, öğrencileri sınavları farklı şekillerde deneyimleyerek, belki de farklı kimliklerini (yani, az ya da çok endişeli olduklarını) göstererek konumlandırıyor gibi görünmektedir.

Federico, odağı sınavdaki asıl malzemeye kaydırır (kendisini daha kolay yorumlanabilecek bir diyalog içerdiğini tanımlayarak), bir şans unsuru getirerek sonuçta Sabatelli’nin tavsiyesinin önemini ortadan kaldırır. Ayrıca, tercümanın-öğrencinin istiridye kalması ihtiyacının vurgusunu, sınavda sakin bir öğretmene sahip olma ihtiyacına kaydırarak, öğretmenleri sınav ilerledikçe giderek zıt hale gelecek şekilde konumlandırır.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (27) – Tercüman ve “Stres” Yaşamı: Öğretmen Söylemleri – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Anlatı konumlandırma analizi, anlatıları üç düzeyde analiz eder: Birincisi gerçek konuşma, etkileşim içinde konuşma, sırayla anlatının nasıl ortaya çıktığı ve karakterlerin her birine göre nasıl konumlandırıldığı diğeri ‘anlatı olayında’; ikincisi, gerçek anlatımla, katılımcıların “anlatı anlatma olayında” anlatıyı nasıl oluşturdukları ve nasıl etkileşimde bulundukları ile ilgilidir; ve üçüncüsü, toplumda dolaşan daha geniş sosyo-kültürel bağlamlar ve Söylemler ile ilişkili olarak ilk iki seviyenin nasıl bir araya geldiğine bakar.

Bununla birlikte, anlatı analizine yönelik üç seviyeli yaklaşım, üç ayrı ve farklı analiz biçimi olarak değil, daha ziyade, birbiriyle ilişkili bir yaklaşımda üç kavramsal hareket olan birleşik, eritilmiş bir analitik süreç olarak alınmalıdır. Anlatı karakterlerinin tasvir edilme biçiminde meydana gelen konumlandırma, yerleştirildikleri ortamlar, anlatılan eylemleri ve onlara atanan konuşma, anlatıcıların etkileşimli andaki konumlarıyla karmaşık bir şekilde bağlantılıdır.

Anlatıların o anda nasıl onaylandığı veya meydan okunduğu, katılımcıların sosyo-kültürel dünyasında dolaşan, anlatının son ürününü ve anlaşılabilirliğini etkileyen Söylemleri ortaya çıkarır, gerçekte ne söylenir, neyin anlatılmasına izin verilir ve neyin susturulmuş olduğunu gösterir.

Öğrenci anlatıları analizimde, anlatının bir anlatı olayında yerleşik bir söylem akışı olarak nasıl geliştiğine bakıyorum, bir tür klasik söylem analizini benimsiyoruz. Daha sonra anlatı anlatma etkinliğine katılanlar tarafından bu söylemin nasıl sürdürüldüğünü, kesintiye uğradığını, sorgulandığını ve / veya onaylandığını, bunun sonucunda anlatının nasıl birlikte üretildiğini ve bunun neden olabileceğinin nedenlerini analiz ediyoruz (ikinci düzey).

Analize yönelik bu kavramsal yaklaşımların her ikisi de, daha geniş Söylemlerin (Gee’nin başkenti ‘D’ Söylemleri) etkisini, katılımcılarımın sosyal ve kültürel dünyasını çerçeveleme ve açıklama yollarını ve bu dünyayı şekillendirmede devreye giren güçlü güçleri (üçüncü seviye) ortaya koymaktadır. Bamberg ve Georgakopoulou’nun analizin ‘ben kimim?’ seviyesi olarak tanımladıkları seviyedir.

Anlatılarda ortaya çıkan Söylemler, bu nedenle anlatıcılar tarafından müzakere edilir, kabul edilir veya reddedilir ve bu süreçler, birlikte inşa edildiği için ortaya çıkan anlatıyı şekillendirmeye çalışan alternatif rakip Söylemler önerir. Bu bağlamda, ikinci düzey bir analiz, söylem akışının neden olduğu gibi ortaya çıktığını ve bu söylemi şekillendirmede hangi güçlerin rol oynayabileceğini anlamaya çalışırken, genel analizi nispeten basit bir söylem analizinden en ayırt edici düzey yapar. , böylece analizin mikro ve makro düzeylerini birbirine bağlar.

Ayrıca, katılımcılarımın kurumu nasıl yapılandırdıklarına ve profesyonel tercümanın rolüne ilişkin daha geniş anlamlara ulaşmak için tüm veriler boyunca ilgili konumlandırmanın izini sürüyorum ve sahadaki etnografik gözlemlerden yararlanıyoruz.

Alandaki son çalışmalar, birbiriyle bağlantılı ama ayrı iki meseleyi ele almaya çalışmaktadır: anlatı analizine konumlandırma yaklaşımlarında devam eden tartışma, bir veznedarın benliğinin kararlı olarak görülebilecek yönlerine analitik olarak erişmenin yollarına ilişkin ve sürekli ve “yerel düzeyde münhasıran katılımcı yönelimleri üzerinde odaklanan ve kimliği temelde makro sosyal süreçler tarafından belirlendiği gibi gören yaklaşımlar”  kimliğine yönelik etkileşimde konuşma yaklaşımları arasında bir orta yol bulmak gerekir.

Aslında, anlatı konumlandırma analizine yönelik bu iki yaklaşımda, Söylemlerin yerel ve bireysel düzeyde konumlandırmayla ilişkisinin nasıl kurulacağına dair merkezi bir odaklanma vardır. Yazarlar, bu konudaki çalışmalarında, ‘yineleme’ (örneğin, tekrarlanan öykü çizgileri türleri) ve ‘kalıplar’ (konuların görüntülenme ve ele alınma biçimindeki eğilimler) örnekleri için zaman içinde verileri analiz etmeyi önermişlerdir ve çalışılan toplulukların daha iyi anlaşılmasını sağlamak için etnografik yaklaşımlardan yararlanmanın yanı sıra söylemden yararlanmıştır.

Araştırmamda, De Fina’nın yaklaşımını ‘kalıplara’ bakarak Söylemlerin daha genel ilgilerini göz önünde bulundurmak için bireysel, yerel seviyenin ötesinde nasıl geliştirilebileceğini belirlemeye çalışırken benimsenmiştir.

… kolektif temsillerin ve envanterlerin varlığına işaret eder, bu da ekonomik ve kültürel mücadeleler gibi daha geniş sosyal süreçlerle ilişkilendirilebilir …

Bir düzeyde, konuşmanın yakından incelenmesi, katılımcıların ideolojik olarak yüklü kategorilere ve yapılara karşı duruşunu, açık referans kategorileri, indeksliğin sömürülmesi, tekrarlama, vurgu, yerel olarak ilgili eylemleri gerçekleştirmek için mantıksal akıl yürütme gibi kendi görüntülerini iletmek için söylemsel fenomenlerin analizi yoluyla gösterebilir.

Ancak, (..) ideolojilerin ve Söylemlerin yerel konumlandırma hareketleriyle doğası ve ilgisi, kalıplara bakılarak bireysel ve yerel düzeyin ötesinde de oluşturulabilir.

Bununla birlikte, kalıplara ek olarak, De Fina’nın (ve Georgakopoulou’nun) yorumlayıcı yapıların bu düzeyde nasıl desteklenebileceğine ilişkin argümanının anahtarı, analistin yalnızca katılımcılar arasında neler olup bittiğini anlamasına olanak sağlayan etnografik verilerin dahil edilmesidir. yerel düzeydir, ancak aynı zamanda bu yerel düzeyi daha geniş topluluğa ve onu şekillendiren sosyo-kültürel dünyaya bağlar.

Anlatı Araştırmasına Etnografik Bir Yaklaşım

Etnografi, kullandıkları göstergebilimsel kaynaklara ve bunların nasıl kullanıldığına dair içgörü kazanmak için bir topluluğun üyelerinin uygulamaları ile uzun süreli bir etkileşim ve gözlem sürecini içerir. Bu şekilde, analist, belirli bir toplulukta, bireysel katılımcılarının belirli etkileşiminin ötesinde neler olup bittiğini araştırabilir.

Analitik bir araç olarak anlatı konumlandırma analizini kullanarak, analist, bir topluluktaki bireyler arasında ortak, tekrar eden konumlandırma kalıplarını belirleyebilir ve toplu konumlandırma süreçleri hakkında sonuçlar çıkarmak için bunları daha geniş etnografik verilerle karşılaştırabilir ve karşılaştırabilir.

Bir sonraki bölümde, etnografik araştırmanın neyi gerektirdiğini kısaca ana hatlarıyla açıklayacağım, bazı eleştirmenlerin argümanlarını vurgulayacağım, ancak nihayetinde onu bir araştırma aracı olarak savunacağız.

Araştırma Yöntemi Olarak Etnografya

Etnografyaya Giriş

Çağdaş etnografi, nispeten uzun bir süre boyunca (genellikle bir yıl veya daha fazla) kültürel toplulukları araştırmaya emik (içeriden) yaklaşımı açısından dil bilimlerinden (diğerlerinin yanı sıra söylem analizi ve konuşma analizi) oldukça farklıdır.

Etnografın kendisini diğer kültüre daldırmasını ve çeşitli yollarla veya etnografik araçlarla (örneğin katılımcı gözlemi, kapsamlı alan notları alma ve diğerleri arasında açık veya yarı yapılandırılmış görüşmeler) epistemik içgörü kazanmasını gerektirir. ‘ Kültür ‘ve katılımcıları, çevreleri, uygulamaları ve süreçleri hakkında derin anlayışlar edinir.

“Kültürün” gerçekte ne anlama geldiğini tanımlamak, özellikle disiplinler arasında her zaman karmaşık ve çetrefilli bir konu olmuştur. Ancak burada Bloome’un yaklaşımını olarak tanımlayarak benimsiyoruz.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (13) – Anlatı Konumlandırma Analizi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Söylemsel Ürünler Olarak Anlatılar

Daha önce de belirttiğim gibi, bir anlatının ne olduğuna ilişkin tanımlar, onu bir araştırma yöntemi olarak benimseyen disiplinler kadar çeşitlidir. Örneğin edebiyat araştırmalarında anlatı olarak sayılan şey, diğerleri arasında psikoloji, sosyoloji ve eğitim alanlarında anlatı olarak kabul edilenlerden oldukça farklıdır. Bu disiplinlerin tarihlerindeki ve felsefi temellerindeki farklılıklar, bir anlatının tam olarak ne olduğunu tanımlamayı o zaman karmaşık ve zor bir görev haline getirir, çünkü ‘doğrudan direnir ve tanımlar ve kavramsallaştırmalar üzerinde mutabık kalır.

Esas olarak sosyodilbilim ve anlatı psikolojisindeki son araştırmalar, anlatılara geçmiştekinden farklı bir perspektiften bakmaya başlamıştır. Geçmişte vurgu, bazen hayat hikayeleri olarak anılan büyük hikayeler (Freeman 2006; Bamberg 2006) olarak adlandırılan şey üzerindeydi. Bunlar, dinleyicinin kendi deneyimlerine yabancı olan (ve genellikle bu deneyimleri keşfetmek amacıyla ortaya çıkarılan) yaşam deneyimlerini tasvir ettikleri için, genellikle dinleyici tarafından paylaşılmayan geçmiş olaylara odaklanan, dönüşlü, yapılandırılmış hikayelerdir. Dahası, büyük öyküler genellikle iyi biçimlendirilmiş öyküler olarak kabul edilir, başlangıçları, orta kısımları ve sonları olan ve bitmiş metinler olarak analitik olarak ele alınmıştır.

Ancak son on yılda, yeni anlatı dönüşünün merkezinde olan küçük hikayelerin (Bamberg 2007; Georgakopoulou 2006) ortaya çıkışını gördük. Küçük hikayeler, etkileşim içinde konuşmanın olumsal anında ortaya çıkan (genellikle bilgi ve deneyimi paylaşan başkalarıyla birlikte inşa edilen) ve devam eden parçalı, kısacık ve olumsal ‘anlatılar olarak tanımlanan hikayeler olarak görülür. olaylar, gelecek veya varsayımsal olaylar, paylaşılan (bilinen) olaylar, ama aynı zamanda anlatımlara, söylemlerin ertelenmesine ve söylemeyi reddetmelere yönelik imalar ‘(Georgakopoulou 2006: 123).

Genellikle çok daha parçalı olan bu küçük öyküler, prototipik anlatı kurallarına (yani büyük öyküler) nadiren karşılık geldiklerinden, yine de analitik amaçlarla tanımlanma sürecindedir. O halde küçük öyküler bitmiş metinler (başlangıçlar, ortalar ve sonlar) olarak değil, daha ziyade ‘her zaman sosyal uygulamalara gömüldükleri için ayarlamalara ve müzakerelere tabi olan ortaya çıkan söylemsel ürünler’ olarak ele alınır.

Bir anlatının tam olarak ne olduğunu tanımlamak o zaman net değildir, araştırmamda kasıtlı olarak geniş (potansiyel olarak anlatının her iki biçimine de hitap eden bir tanım olması ve Toolan’ın (2001) asgari şartı olan mekansal olarak zamansal olarak uzak olan şeylerin bir anlatımıdır.

Bu tanımda 3 anlatıcı, uzamsal (başka bir yerde) ve / veya zamansal olarak (başka bir zamanda) olayları veya deneyimleri anlatıyor olarak görülmektedir. Anlatıcı, muhatap (lar) ve anlatı arasındaki karşılıklı ilişki çeşitlidir. Anlatıcı, muhatap (lar) la yakın ilişki içinde olabilir (yani, paylaşılan deneyimleri anlatarak), parçalı bir şekilde gelişen, potansiyel olarak meydan okunan, kesintiye uğrayan ve / veya başkaları tarafından yorumlanan bir anlatıyı örneklendirebilir. Veya anlatıcı, muhatap (lar) la daha az meşgul olabilir, uzun bir dönüş için zemini tutabilir veya bir dizi sürekli dönüş yapabilir, uzun, sürekli bir anlatı oluşturabilir (yani kişisel, paylaşılmamış deneyimleri anlatarak) ve böylece kendisini muhatap (lar) dan daha fazla uzaklaştırabilir. 

Araştırmada topladığım verilerin çoğu küçük bir öykü yaklaşımı gerektirdiğinden, bu, anlatım sırasında mevcut muhataplarla ilişkili olarak anlatının daha yakından ele alınmasını ve anlatılanla anlatılan bağlam arasındaki karşılıklı ilişkiyi en yi şekilde betimleyerek ortaya koymasını gerektiren bir durumdadır ( kiminle, nerede ve nasıl hikayesi).

Anlatının analizine yönelik bu yaklaşım, anlatıcıların bir dizi stratejiyi (yani bir sahne kurma, karakterleri tanımlama ve bildirilen konuşmayı kullanma) nasıl uyguladıklarını ve onları hem ilişkilendirdikleri bölümle (bundan sonra anlatı olayı) hem de ve anlatıyı anlattıkları yerleşik bağlama (bundan sonra anlatı-anlatma olayı). Bu perspektiften, anlatılar aynı zamanda anlatıcıların anlatılarının izleyicileri üzerinde nasıl bir etkiye sahip olduğunun (veya tam tersi) farkında oldukları (az ya da çok) yerleşik, ortak inşa edilmiş performanslar olarak da görülebilir (Bauman 1986).

Geçmişteki ya da varsayımsal gelecek olaylara atıfta bulunsalar da, aynı zamanda, anlattıkları ortaklaşa inşa edilen şimdiki zamanda sosyal kimliklerin nasıl yönetildiğini bize bildirirler ve potansiyel gelecek yönelimleri hakkında içgörü sağlarlar.

Spacio-temporal konumlanmalarına göre özellikle anlatılan anlatı türlerine odaklanmak yerine, benim odak noktam anlatıların anlatıldıkları anda kimlik çalışması için kaynak olarak nasıl kullanıldığıydı. Bu bağlamdaki küçük hikayeler, o zamanlar birleşik, tutarlı ve prova edilmiş anlatılar hakkında daha azdır. Yerleşik konuşmada ortaya çıkarlar ve uzak olaylarla ilgili düşünceler hakkında değil, daha çok ne geçtiğine, ne olup bittiğine ve gelecekte ne olacağına ya da olacağına değinerek, burada ve şimdi söylediklerinin yansımaları ile ilgilidirler. 

… geçmiş, hikayelerin metinler arası bağlantılarını ön plana çıkaran ve onları etkileşimsel bir yörüngenin parçası haline getiren, doğal tarihlerini zaman ve uzay boyunca bir bağlamdan diğerine aktarılabilen olaylar olarak göstererek geleceği bilgilendirir ve şekillendirir (Silverstein ve Kentsel 1996) (Georgakopoulou 2007: 150)

Bu, kimliklerin karşılıklı etkileşim içinde birlikte inşa edildiği bir görüştür; Kolayca izole edilebilen portatif nesneler olmak yerine müzakere edilmiş, itiraz edilmiş, onaylanmış, revize edilmiş ve yeniden şekillendirilmiştir.

Yeni anlatı dönüşünde, büyük hikayeler günlük varoluştan soyutlanarak giderek daha fazla sorgulanıyor, ‘tatilde yaşam’ örnekleri (Freeman 2006), günlük dil faaliyetinin bir parçası olmadıkları için sıklık ve neredeyse kendini yansıtma lüksü gibi farklı alanlara değinerek varoluşu içsel olarak cazip kılmıştır. Ancak küçük hikayeler, anlam oluşturma faaliyetleriyle meşgul oldukları için insanların günlük dil çalışmalarının bir parçası olarak görülür (Bamberg 2006). Büyük öykü araştırması hiçbir şekilde terk edilmemiştir, ancak dönüşlü doğaları gereği, büyük öyküler ‘içgörü ve kavrayış üretme kapasitelerinde, dolaysızlıkta gerçekleşemeyecek türden’ şimdiki anın ve ondan çıkan küçük hikayelerin ‘açığa çıkarıcı gücü’ ‘olarak kabul edilebilir. (Freeman 2006: 134).

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (9) – Söylemsel Ürünler Olarak Anlatılar – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Giriş

Şimdiye kadar bir meslek olarak tercümanlıktan bahsediyorduk ama meslek nedir ve bugün tercümanlığı meslek olarak ne ölçüde tanımlayabiliriz? sorusunu henüz tam anlamıyla cevaplamadık.

Bu bölüm, kısmen Bourdieus teorisinden yararlanarak bu konuları ele almaktadır. İlk olarak, sosyal bilimlerde akademik incelemenin bir nesnesi olarak ‘meslek’ teriminin anlamının nasıl değiştiğine dair genel bir sosyo-tarihsel açıklama vereceğiz. Daha sonra, Bourdieu1’in mesleklerin anlamı ve incelenmesine nasıl yaklaştığımıza dair yeni perspektifler sağlayabileceğine, nihayetinde bir meslek olarak daha özel bir şekilde yorumlamayı incelemeye geçmeden önce bakmaya devam ediyoruz.

 Sosyal Bilimlerde ‘Meslek’ Terimine Tarihsel Yaklaşımlar

Meslekleri tanımlamaya yönelik ilk gerçek girişim, taksonomik yaklaşım olarak bilinen yaklaşımla 1950’lerde ve 1960’larda başlamıştır. Genel olarak iki türe ayrılabilen bir yaklaşım. İlki, meslekleri diğer mesleklerden ayıran özelliklerin, niteliklerin ve özelliklerin listelerini oluşturan ‘Özellik yazarlarından’ oluşuyordu. Bu listeler arasında en yaygın faktörler, yüksek bilgi ve uzmanlık seviyeleri, ilgili niteliklere sahip yüksek eğitim seviyesi ve güçlü etik ve ahlaki kodlardı. Diğer varyant, meslekler ve toplumdaki işlevsel rolleri arasında paralellikler kurarak daha ‘İşlevselci’ bir konum alanlar tarafından temsil edildi.

Bu yaklaşım, mesleklerin toplum için ne kadar önemli olduğunu (halkı korumak ve desteklemek) büyük ölçüde ortaya koydu ve bu nedenle profesyonel uygulayıcılara toplumda yüksek bir konum vermek için nedenler sağladı, bu da nihayetinde devlet tarafından onaylandı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu iki yaklaşım ideal bir resim çizmekle, bir gerçeklikten çok bir ideolojiye benzemekle ve prestij ve önem açısından bir ‘mesleği diğerine karşı koymakla suçlandıkları için çok fazla eleştiri topladı.

İlk taksonomik yaklaşımdan ortaya çıktıktan sonra çeşitli eleştiriler, mesleklerin ne olduğuna ve toplumda nasıl var olduklarına dair çeşitli teorik perspektifler ortaya çıktı. Bunların arasında, perspektifte çok mikrodan en geniş makroya uzanan farklılıklar içeren Etkileşimci, Marksist, Foucauldian, Discourse analitik ve neo-Weberci yaklaşımlar vardır. Şimdi bunların çok kısa bir taslağını çizmeye devam ediyorum (Saks 2012’den çizim), çünkü burada amacım birinin diğerine üstünlükleriyle uğraşmak değil, sadece mesleklerin birçok farklı mercekten nasıl görülebileceğini göstermektir.

Etkileşimcilik etiketleme teorisine dayanır ve bazı mesleklerin nasıl meslek olarak etiketlendiğine ve diğerlerinin nasıl olmadığına dair kriterleri sorgular. Özellikle, meslekleri meslek olarak tanımlamaya yönelik taksonomik yaklaşımın ‘bilgi ve uzmanlık’ iddiasını, bu iddiaların nasıl manipüle edildiğini, somutlaştırıldığını ve bazı meslekleri / meslekleri diğerlerine, doktorları oto mekaniği yerine diğerlerine tercih etmek için nasıl idealleştirildiğini vurgulayarak sorguluyor. Her ikisinin de yüksek düzeyde bilgi ve uzmanlığa sahip olduğu söylenebilir, ancak aynı sosyal duruşa sahip değiller.

Meslek sınıflarına yönelik çeşitli Marksist yaklaşımlar vardır. Bunlardan biri de onları devletin temsilcileri olarak görmek, işçi sınıflarının gözetimi ve denetimi yoluyla egemen sınıfların statükosunu sürdürmektir (Ehrenreich ve Ehrenreich 1979). Bu açıdan bakıldığında meslekler, işçilere boyun eğdirmek ve onların zenginlik ve güce erişimlerini kısıtlamak için bir araçtır.

Öte yandan Foucaultcu bir yaklaşım, meslekleri kontrol edilen ve hesaplayıcı bir devletin temsilcileri olarak işletilen değil, daha çok devletin kurumları aracılığıyla işleyen (ve aynı kişi tarafından şekillendirilen ve kontrol edilen devletin fiili yapısının bir parçası olarak görür. Devletin yönettiği nihai uzmanlık ve bilgi biçimleri olarak. Foucauldian yaklaşımları aynı zamanda meslekleri ve onları kullanan kurumları herhangi bir şekilde bilimsel ilerleme fikrinin bir parçası olarak görmez (Foucault 1979), aksine psikiyatride olduğu gibi ve zihinsel kurumlarda her zaman yıkıcı olma potansiyeline sahip olduğunu görür. (Foucault 1973).

Söylem analizi, özellikle işe alma ve reklamcılığın dili (Fournier 1999) ve iş bağlamlarında belirli profesyonellik ideolojilerinin iletilme şekli ile ilgili olarak profesyonellik söylemlerine odaklanır. Örneğin, bazı mimarların amaçlarına ve süreçlerine ilişkin açıklamalarının yaratıcı bilgi ve uzmanlığı nasıl ön plana çıkardığı söz konusudur. (Cohen ve diğerleri, 2005).

Son olarak, neo-Weberci bir yaklaşım, meslekleri siyasetin, gücün ve çıkarların akışkan ve rekabetçi dünyasında belirler. Mesleklerin, devletin araçları ve adayları kabul eden veya dışlayan mesleki alanı belirleyen sertifika (eğitim kimlik bilgileri) ve mesleki kayıtlar gibi yasal sınırların kullanımı yoluyla meslek haline gelmek veya meslek olarak kalmak için nasıl mücadele ettiğini inceler. Bu, belirli organların belirli hizmetlerin sağlanmasında, teknik yargılara ve işin örgütlenmesine yönelik iddialarını organize etmede ve meşrulaştırmada baskın hale geldiği pazarda daha da zorlanmaktadır. (Friedson 1994).

Meslekler için hangi pozisyonda olunursa olunsun, bunlar inkar edilemez bir şekilde sosyal bir fenomendir ve bu nedenle belirli bir toplumda belirli bir dönemde ortaya çıkar ve her zaman zamanla değişime tabidir.

Yukarıdaki kısa enstantanenin gösterdiği gibi, sosyal bilimlerdeki teorik gelişmelerin tarihinin gösterdiği gibi, meslek ve / veya profesyonelleşme kavramını çerçevelemenin birçok farklı yolu vardır.

Bourdieu, bir çalışma nesnesi olarak meslek kavramını tamamen ortadan kaldırdığımızı öne sürüyor, çünkü bunun ‘eleştirel olmayan bir şekilde bilimsel dile sokulmuş ve ona bütün bir toplumsal bilinçdışını aktaran bir halk kavramı’ (Bourdieu 1979: 24).

Bourdieu, ‘meslekleri’ çalışmanın nesneleri olarak ele almak yerine, onları sosyal dünyaya teorik perspektifinin bir parçası olan ‘Alanlar’ olarak değerlendirmemizi öneriyor.

Bourdieu için meslek kavramı, her zaman olduğu gibi, tarafsızlığın lehine olduğu için daha tehlikelidir … “Meslek” den söz etmek, gerçek bir gerçekliğe, bir dizi aynı adı taşıyan kişilere (örneğin hepsi “avukat”); kabaca eşdeğer bir ekonomik statüye sahiptirler ve daha da önemlisi, bir etik kurallarına, kabul kurallarını tanımlayan kolektif organlara sahip “profesyonel dernekler” şeklinde örgütlenirler … Meslek tarihsel bir çalışmanın sosyal ürünüdür bir grubun inşası ve bu grubun bilimine gizlice girmiş grupların bir temsilinin ortaya konması demektir.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (5) – Meslekler ve Bourdieus Teorisi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Tercümanlar Neler Yapar? 

Giriş

Bu yazı dizimiz, ‘profesyonel kimlik’ kavramıyla ilgileniyor, pratisyen profesyonellerin kimliğiyle değil, daha çok mesleki kimliklerin yüksek öğretim kurumlarında (HE) profesyonel eğitim yoluyla nasıl ortaya çıktığı ile ilgileniyor. Bu kurumların, öğrenciler için profesyonel bir figürün karakterize edici niteliklerini, becerilerini ve sosyal rolünü nasıl inşa etmeye çalıştıklarını ve öğrencilerin bu yapıları kendi benlik algılarını ve sosyal dünyadaki yerini geliştirmek için nasıl yorumladıklarını keşfetmeye çalışmaktadır.

Yazı dizimiz, tercümanların ve tercümanların mesleki eğitimine adanmış, İtalya’da ulusal olarak tanınan belirli bir yüksek öğrenim kurumuna yönelik araştırmaları sunmaktadır. Yalnızca bir kurum olmasına rağmen ve bu nedenle genelleştirilebilirliği açısından tartışmalı bir şekilde sınırlıdır, yine de uluslararası akreditasyona sahiptir. ‘Conference Internationale d’Instituts Universitaires de Traducteurs et Interprètes’ (CIUTI) 2 üyesi, üyeleri müfredat, altyapı ve kaynaklarla ilgili katı ve paylaşılan yönergeleri takip ediyor.

Bu derneğin diğer üyeleri dünya çapında aşağıdaki üniversiteleri içerir: Avusturya’daki Viyana Üniversitesi; Belçika’daki Antwerp Üniversitesi; Almanya’daki Heidelberg Üniversitesi; Polonya’daki Varşova Üniversitesi; Kanada’daki Montreal Üniversitesi ve Birleşik Krallık’taki Heriot-Watt Üniversitesi bunlardan birkaçıdır.

Ayrıca burada sunulan çalışma, diğer kurumların ve dünyanın dört bir yanından lisans programları, tercüman çalışmalarını yayınladıkları müfredatlar ve kurs prospektüsleri  aracılığıyla çerçeveler ve bunları İtalya ile karşılaştırır.

Bu kısmen, kurumların tercüman çalışmalarını çerçevelendirdiği farklı yollara ilk genel bir bakış olarak hizmet eder ve aynı zamanda bu diğer toplulukların daha fazla araştırılması için bir davet görevi görür. Burada sunduğum gibi, öğrencilerin bir yüksek öğretim kurumunda müfredat ve öğretim uygulamalarıyla etkileşimde bulunurken ve müzakere ederken mesleki kimliklerini nasıl inşa ettiklerini inceleyen çalışmaları kapsar.

Araştırmanın kendisi, bir grup birinci yıl B.A.’yi içeren bir yıllık vaka çalışmasına dayanmaktadır. Öğrenciler, yüksek öğretimdeki ilk deneyimlerinde gezinirken seçtikleri mesleğe doğru ilk adımlarını attılar. İlk akademik yıl boyunca bir dizi yarı yapılandırılmış bireysel ve grup görüşmeleri gerçekleştirerek ve aynı dönemde alanda ayrıntılı gözlemler yaparak etnografik bir yaklaşım benimsemiştir.

Etnografik yaklaşımlar tüm akademik kurum tarafından tercih edilmemektedir ve eleştirmenler çoğu zaman bunun çok az örneğe dayandığını ve bu nedenle daha geniş, daha anlamlı, ‘bilimsel’ bir şekilde genelleştirilemeyeceğini savunmaktadır. Bununla birlikte, daha geniş araştırma yaklaşımları (yani anket araştırması), genellikle temel bilgilerin eksik olması riskiyle birlikte derinlikten ödün vermek anlamına gelir. Kendini önemli bir süre için belirli bir topluluğa kaptırmak, o topluluğun uygulamalarına ve semiyotik kaynaklarına dair içgörüler elde etmek amacıyla, daha geniş araştırmaların gözden kaçırabileceği verileri ortaya çıkarabilir.

Dahası, etnografik bir vaka çalışması, belirli bir topluluğun izole edilmiş ve kesin bir örneğini değil, daha çok ilk bulguları geliştirmek ve / veya bunlara meydan okumak için daha ileri vaka çalışmaları için bir çağrı anlamına gelir (bu çalışmadan ortaya çıkacağını umuyorum). Sonuçta, öğrenci görüşlerinin nicel bir araştırmasını gerçekleştirecek olsak bile, bir topluluk veya topluluklar içindeki belirli bir gerçeklik hakkında daha geniş varsayımlar yapabilmemiz için çok daha fazlasına ihtiyaç duyulacaktır.

Yapılan görüşmelerin analizi, öğrencilerin deneyimleri hakkındaki anlatılarına odaklanarak, küçük öykü araştırması olarak bilinen nispeten yeni bir anlatı araştırması alanına dayanıyordu. Bu tür araştırmalar, özellikle gündelik konuşmada ortaya çıkan anlatılara, parçalı, sıklıkla birlikte inşa edilmiş anlatılara bakmak için geçmişin ‘büyük öykü’, yaşam öyküsü araştırmasından (yani psikanalitik yaklaşımlarla tipikleştirilmiş) uzaklaşır.

Anlatılar ilk başta çok öznel görünebilir ve bu nedenle bireysel kişisel deneyimin ötesinde daha geniş alaka düzeylerini türetmeleri zor olsa da, bunlar aynı zamanda sosyal dünyanın semiyotik yapılarıdır (ortamlar, karakterler, konuşma ve eylem ile). Genellikle eleştirel yollarla (yani ‘ahlaki olarak’, bu doğru veya bu yanlış veya sosyal olarak, dünya böyle veya böyle değil, vb.) ve günlük yaşama hakim olan bazı baskın söylemleri açığa çıkarın.

Zaman içinde anlatı kalıplarını araştırarak ve onları etnografik gözlemlere tabi tutarak araştırma, bu söylemlerden bazılarını ortaya çıkardı ve öğrencilerin bunları nasıl müzakere ettiklerini, bazen onayladıklarını, bazen de anlatı anlatımları sırasında onlara karşı çıktıklarını vurguladı.

Sonunda, bir mesleğin eğitim yoluyla nasıl inşa edildiğinin gerçekliği, en az kurumların yapmayı iddia ettiği şeyle (yani müfredat ve öngörülen sınıf uygulamaları vb.), sınıfta gerçekte hangi öğretim uygulamalarının meydana geldiğiyle (yani öğretmenlerin bunları nasıl yorumlayıp kışkırttıkları ya da etmedikleri) ve belki de daha da önemlisi bu araştırmanın perspektifinden, öğrencilerin mesleki eğitim alanında kendi deneyimlerinin anlamını gerçekte nasıl algıladıklarına kadar uzandı.

Neden Çevirmenlik?

Daha önce de belirtildiği gibi, burada araştırdığımız alan tercümanların mesleki eğitimidir. Mesleğin bugünün dünyasındaki alaka düzeyine bakarak yazı dizimize başlıyoruz.

Yorum kesinlikle küresel bir faaliyettir ve çok kültürlü uluslararası iletişim (yani AB ve BM’de) ve toplumlar arası anlayış (Britanya’daki British Council’ın faaliyetlerinde gösterildiği gibi) için çeşitli şekillerde olumlu olarak değerlendirilmiştir. Aynı zamanda bugün dünyada demokratik ve insan haklarının güvence altına alınması için hayati önemde görülüyor (Avrupa komisyonu raporlarında 2006, 2011’de belirtildiği gibi).

Çoğunlukla düşük sosyo-ekonomik kaynaklara sahip ülkelerden ve / veya savaş ve zulümle parçalanmış ülkelerden, daha zengin daha istikrarlı toplumlara (özellikle Batı’da) giderek artan göç ile şekillenen bir dünya söz konusudur. Dilleri ev sahibi ülkeden farklı olan, yeni evlerine entegre olma ve başarılı olma potansiyellerini sınırlayan, hatta kendilerinin ve çocuklarının temel ihtiyaç ve hizmetlere erişimini garanti eden halklar vardır.

Ancak bu bağlamda tercümanların olumlu rolü, herkes tarafından paylaşılan bir rol değildir. Nitekim, güçlü bir göçmen karşıtı duruşa sahip olan ve / veya kültürlerarası entegrasyonun olası avantajları hakkında belirli bir fikri olmayan kişiler için, profesyonel tercümanın rolü (olası uluslararası iş iletişimi hariç) olarak eleştirilebilir bile. Bu tartışmanın merkezinde, tercümanların bugün toplumda oynadıkları veya belki de oynamaları gereken roller ve sonuç olarak yüksek öğretim kurumlarının bu profesyonelleri hem mevcut hem de gelecekteki zorluklarla başa çıkmaları için nasıl eğittiği yer alır.

Özetle, burada sunulan araştırma daha sonra akademik dünya ile hizmet verdiğini iddia ettiği iş dünyası arasındaki potansiyel boşlukları, müfredat ve öğretim uygulamaları aracılığıyla sınıfta teşvik ettiği söylemleri keşfederek araştırmaktadır. Bununla birlikte, aldığı perspektif, öğrencilerin kendilerinin, bu söylemlerle etkileşime girdiklerinde profesyonel tercümanın kimliğini nasıl yorumladıkları ve inşa ettikleridir. Dahası, bu merceği benimseyerek, kurumla olan bu diyaloğun öğrencilerin kendi sosyal kimliklerini nasıl etkilediğini de keşfedebiliriz. Gelecekteki mesleki yaşamlarında yapabilecekleri ve olabilecekleri olarak algıladıkları şeyler açısından sosyal dünyada kendilerini nasıl konumlandırdıkları araştıracağız.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (1) Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.