Felsefi olarak, Ricoeur’un yorumbilim, insan aktörler olarak bizim için hayatın anlamı ve önemi ile her şeyden önce ilgilenir. Dil, anlamların aktarıldığı ve hayatın anlamının verildiği araçsa, dili ‘anlamak’ insan olmanın ne anlama geldiğini anlamaktır.

Kişisel Kültürel Çeviri Tanımı

Kültürel çeviri tanımımı işte bu felsefi yorumbilim temeli üzerine inşa ediyorum. Pace Ricoeur, benim tanımım, hayal gücünün ifadeye ulaşmasının dil yoluyla olduğunu ve kelimelerin insan dilinin yalnızca belirli bir markası olduğunu ilk prensip olarak alıyor. Dünyadaki varlığımızı söz ya da eylemle iletip iletmemiz, insan çabasının tüm yelpazesi aracılığıyla gerçekleşir.

Çevremizdeki dünyaya cevabımız olarak insan eylemini ‘anlamak’, başkaları kadar kendimiz hakkında da insan hakikatlerini keşfetmektir. ‘Anlayışın’, öncelikle çevremizdeki insan çabalarının eserlerinde yazılı zihinsel yaşamın ifadelerini anlama sorunu olduğuna inanıyorum. O halde “Hermeneutik”, hayatta ne yaptığımızın bir açıklamasıdır. Bu felsefi temele, diller arası çevirinin somut alanından derlenen anlayışları dahil ediyorum.

Yorumbilim projesinde olduğu gibi, diller arası çeviri gizemin olduğu yerde başlar ve anlamak için bir yorumlama eylemi başlatmaya devam eder. Dillerarası çeviri durumunda, bu yorumlama eylemi, başka bir dilde, başka bir dinleyiciye, başka bir zamanda ve başka bir yerde orijinal olarak başka bir kitleye hitap eden, daha az gizemli olmayan yabancı bir “kaynak” metnin gizemine yöneliktir.

Kaynağın yüzeyinin altında, metnin orijinal olarak yazıldığı dili anlayamayan ve bu nedenle dilbilimsel soğukta dışarıda bırakılan, mahsur kalan bir okuyucunun büyük ilgisini çeken bir anlam fazlası vardır.

Ricoeur’un metinler ve insan eylemi tercümanı gibi, bu gizli derinlikler de ancak çevirmenin okuyucunun dilinde yeniden yazıldığında kaynağın muhtemelen tüm anlamını ifade etmesini sağlamaya çalışan tercümanın düşünceli düşünmesi yoluyla derinleştirilebilir. Farklı bir zamanda, farklı bir yerde ve orijinalinden çok farklı nedenlerle yapılabilir.

Bu paylaşılan yorumlama projesi sayesinde, hem Ricoeur’un hermeneutik kuramlaştırması hem de diller arası çeviri pratiği, bir anlama arayışı tarafından yönlendirilir.

İlginç bir boyut, diller arası çevirinin yorumlama pratiğini Ricoeur’un çerçevesinde ortaya çıkan yorumlama sürecinden ayırır. Felsefi yorumbilimde, yorumun nesneleri, ister metinde, ister insan eyleminde, insanların kendilerini ifade etme araçları olarak kazınmış olsun, insan söyleminin gizemleridir.

Söylem ‘tam anlamıyla gizemlidir, çünkü her zaman dışavurumcu, her zaman referanslıdır, tanımladığını iddia ettiği bir dünyayı temsil etmek için her zaman dışa doğru uzanır. Söylemi ‘anlamak’, tercümanın anlamayı taahhüt etmesinden çok önce, insan çabasının eserlerinin temsil ettikleri dünyalarla etkileşime girdiği ve onlardan teğetsel olarak uzaklaştığı dairesel bir anlam oluşturma sürecine adım atmaktır.

Yorumbilimin kalbindeki yorumlama sürecinin, yansıma nesnesi olarak aldığı bu niteliktir. Bu, diller arası çevirinin paylaştığı bir projedir: Hedefi, onu temsil ettiği anlam dünyalarına bağlayan yabancı kaynak metnin iç ve dış ilişkiler ağıdır.

Ve yine de izleyiciye yönelik bir mod olarak çeviri, başka bir şey de yapar, çünkü amacı başka bir metindeki anlam üretimini anlamaktan daha fazlasıdır. Aynı zamanda kendi başına bir metinde anlam üretmektir.

Kültürel çeviri
Kültür ve çeviri
Kültürel çeviri nedir
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Çeviride kültürel öğelerin aktarımı
Çeviri kuramları Nelerdir
Schleiermacher çeviri

Söylemde olduğu gibi, çeviri bir aracı, çevirmen ve bir muhatap, çevirmenin çalışmasını alacak olan izleyiciyi içerir. Ve söylemde olduğu gibi, çevirinin ürettiği şey de ifade edicidir, aynı zamanda göndergendir ve aynı zamanda dünyaya göndermeler yapar.

Tüm insan eserlerinde olduğu gibi çeviri, başka bir dilde, başka bir dilde, başka bir zamanda ve başka bir yerde yazılan başka bir metnin dünyasını yansıtması anlamında taklitçidir. Ama aynı zamanda, çevirinin hem kaynak metnin dünyasında olanı ifade etmesi hem de kendi başına bir dünya yaratması anlamında taklitçidir, çünkü bir çeviri yalnızca bu çevirmen-izleyici diyalektiği bağlamında anlam kazanır.

Çevirmenler metinleri okumaktan ve yorumlamaktan daha fazlasını yapmalıdır; ayrıca hedef kitlelerinin ihtiyaçlarını, bilgilerini ve beklentilerini okuyup yorumlamalı ve ardından izleyicilerinin cevap verebileceği kendilerine ait bir metin oluşturmalıdırlar. Bu nedenle çeviri amaçlı, kasıtlıdır ve bir okuma eyleminden başlamasına rağmen, daha sonra okunacak olan bir yazma eylemiyle biter.

Bu nedenle çevirilerin kendisi, çevirmenin zihninin içeriğinin dışa dönük ifadesi olan insan çabası olarak yorumlanacak metinler olarak görülebilir. Çevirilerin kendisi, hem dünya hakkında söyleyecek bir şeyleri olduğu için hem de bu dünya görüşüne onları okuyanlar tarafından da itiraz edilebileceği için yoruma davet ediyor.

Çeviri, Ricoeur’un yorumbilimiyle paylaştığı bir metodoloji olan başkalarının çabalarına ikincil olarak hayata başlayabilir. Ancak çevirinin, tanımlanmış bir izleyici tarafından okunacak bir yazma eylemi olarak amaçlı boyutu, onu aynı zamanda birincil bir insan ifade tarzı ve dolayısıyla yoruma açık hale getirir.

Felsefi yorumbilim, okuyucu ile metin arasındaki ve yorumlayıcı ile sosyal fenomenler arasındaki diyalektiğe hitap ederken, çeviri sonsuz derecede kesişen diyalektikle ilgilenir.

Bu şekilde, bazı eleştirmenlerin endişelendiği gibi, diller arası çeviri pratiğini ve bunun kuramsallaştırılmasını kültürel araştırmaların bir alt kümesine indirgemek yerine, benim kültürel çeviri tanımım diller arası boyutu öne ve merkeze yerleştiriyor. Bu, Benjamin’in kendi çeviri görüşüne uyan bir yaklaşımdır:

Çeviri kavramını dilbilim kuramının en derin düzeyinde bulmak gerekir, çünkü bu, ara sıra olduğu gibi herhangi bir şekilde sonradan bir düşünce olarak ele alınamayacak kadar geniş kapsamlı ve güçlüdür. Çeviri, evrim geçiren her dilin (Tanrı’nın sözü hariç) diğerlerinin çevirisi olarak kabul edilebileceğinin farkına varmasıyla tam anlamını kazanır.

The post Kişisel Kültürel Çeviri Tanımı – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

İnsanlarla veya örneklerle tek bir dilde ilgilenirken bile otomatik olarak aynılık anlamına gelmez. Kültürel çevirinin dilbilimsel çeviri paradigmalarından “kültürel süreçler” lehine kaçtığını söylemek, çevirinin dilbilimsel çalışmasıyla en yakından ilişkilendirdiğimiz hareketleri tespit edemeyeceğimiz anlamına gelmez, çünkü daha önce tartıştığım gibi, burada yer alan her anlayış Dünya, her şeyin göründüğünden daha fazla veya daha az anlama gelebileceği ve yapabileceği anlamında aktif bir şekilde yorumlayıcıdır.

Metinlerin bir dilden diğerine aktarılması sorununu ele almadan önce, diller arası çevirinin uğraştığı metinsel ve dilbilimsel sorunların başladığını asla unutmamalıyız, çünkü diller arası çeviriyle ilişkilendirdiğimiz aynı yorum biçimleri de tek dilde gerçekleşir. 

Bu çalışmada, diller arası, metinler arası, anlamdaki çeviride olduğu gibi, kültürel çevirinin de bir tür kaynak materyalin anlaşılmasına yönelik bir arayıştan ve dünyadaki bazı kültürel, politik veya sosyal uyaranların harekete geçirilmesi anlamında başladığını savunuyorum. bir insan aktör tarafından yönetilen yorumlayıcı çeviri çalışmasıdır.

İnsan iletişimi pratiği sosyal alandaki uyaranların sürekli yorumlanmasını içeriyorsa, buradaki kavramsallaştırmamdaki kültürel çeviri dünyadaki tüm anlamlı alışverişler için bir model tanımlar ve bu nedenle diller arası iletişimin bir alt bölümü değildir. Dahası, kültürel çevirinin ‘aracıları’ ayrıcalıklı çok dilli seçkinler değil, her birimiz günlük yaşamın her alanında farklılıkla karşılaşma ve farklılığı sorgulama pratiği ile meşgulüz.

Eğer ‘dil’ zihnin içeriğinin iletişimiyse, kelimeler insan dilinin yalnızca belirli bir markasıdır; Bu nedenle çeviri, kelimeleri kullansak da kullanmasak da, zihnin içeriğini ilettiğimiz tüm yolların incelenmesi ile ilgilidir. Çeviri, insan iletişiminin hem a priori hem de tam kalbindeyse, o zaman gezegendeki her insanın paylaştığı insan varoluşunun bir boyutunu sınırlamak, nihayetinde küresel olanı akademinin ayrıcalıklı ve sınırlı duvarları arasına sokmaktır.

Kültürü çevirmek kültür aktarımı kapsamında çeviri
Kültürel çeviri nedir
Kültür ve çeviri arasındaki ilişki
Çeviri ve kültür ilişkisi
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Edebi çevirinin zorlukları
Çeviride kültürel öğelerin aktarımı
Çeviri kuramları Nelerdir

Bu beni ikinci noktaya getiriyor. Pratt, kültürel çevirinin kapsadığını iddia ettiği heterojen süreçler içine kültürel özciliğin yazılmasını haklı olarak sorgular. Kültürel çeviriyi göç, yerinden edilme ve sürgünle ilgili soruları gündeme getirmek için kullandığımıza göre, diller arası aktarımın analizi için çeviri çalışmalarında geliştirdiğimiz araçların katlanmasında kesinlikle değer vardır.

Pratt, çevirinin uygulanmasının kültürel farklılığın somutlaştırılması olasılığını ima ettiğinden endişeleniyor, ancak bu eleştiriyi sadece şu olarak görmemiz gerekiyor: bir olasılık. Yeniden Rorty’ye dönersek, Pratt’ın kültürel çeviriyi farklılığın devamı olarak inşası, bu çalışmadaki kendi tanımımı yönlendiren çevirinin inşasından daha az olumsal ve daha az geçerli bir konumdur.

Hız Rorty, bu iki pozisyon ölçülemezliğini koruyor ve bu nedenle tartışılması, genişletilmesi ve ele alınması gereken teoriler; ancak gerçekler değildir ve bu şekilde ele alınmamalıdır. Burada anladığım şekliyle çeviri, sonsuz kültürel üretim hakkındadır; günlük hayatın kültürel fenomenlerinin inşasında ve tartışmasında tanık olduğumuz metinlerin tercümesi ile en yakından ilişkili yorumlama, uzaklaşma, birleşme, dönüşüm ve özgürleşme süreçleri hakkındadır.

Bu görüşe göre çeviri, farklılığı ne somutlaştırmak ne de aşmakla değil, bunun yerine onu özgürleştirici amaçlar için üretken ve yaratıcı bir şekilde kullanmakla ilgilenir. Benim anladığım şekliyle kültürel çeviri farklılığın üstesinden gelmeyi değil, diller arası çevirinin yaptığı gibi onu yaratmayı amaçlıyor.

Kültürel çeviri böylesine yüksek sesli tartışmalara yol açtı, gelecek için iyi bir sonuç doğuruyor. Kültürel çevirinin yararlandığı bir sosyal ilişki çekirdeği olmasaydı, şüpheliler hiç yorum yapmazdık ve terim akademik sahneden sessizce uzaklaşırdı. Henüz ne anlama geldiğinden emin olamayabiliriz, ancak eleştirel imgeseldeki konumu ona belli bir öz verir.

Eşdizimsel kültürel çevirideki çeviri bileşeni ile neyi kastettiğimizi ve modelde oynadığı rolü açıklığa kavuşturmak için kesinlik ihtiyacı, artık kültürel çeviri kuramsallaştırmasının şekillenmesi veya yayılması için zamanın geldiği anlamına gelir. Pym’in yazdığı gibi:

Bizim için, ‘kültürel çevirinin’ kesin anlamını görmezden gelsek de, burada sorulan sorular, zamanımızın en önemli ve üzücüleri arasındadır. Avrupa’da Afrika’nın cesetleri İspanya ve İtalya sahillerinde yıkanıyor, ikinci nesiller Fransa’nın banliyölerini yakıyor, Almanya’da göçmenlerin evleri yakılıyor ve her gün ölüm kalım dramları oynanıyor. mahkemeler ve mahkemeler. Bu tür postmodern toplumlarda adalet sorunları, açıkça şu anda kültürel çeviri hakkındaki konuşmada bulunandan çok daha fazla düşünce ve çalışma gerektiriyor. 

Diller ve kültürel topluluklar ayrı değildir. İnsanlar hareket eder ve göç eder ve birbirimize tepki verme ve etkileşim şeklimiz zamanla değişir. Pym’in itiraf etmeye hazır olduğu gibi, kültürel çeviri bize sadece çevremizdeki dünyada farklılığın işlediği birçok yol hakkında eleştirel bir şekilde düşünme aracı sunabilir.

Çeviri teriminin neden Young’ın gösterdiği gibi başka alanlarda da kullanılması gerektiğini sormak yerine, bu on dördüncü yüzyıldan beri gerçekleşiyor ve ‘uygun’ çeviri bu kadar uzun süredir başarılı görünüyor, bunun yerine kültürel çevirinin neden farklı bir terim olarak var olduğunu sormalıyız. yaygın kullanım. Başka bir deyişle soru, kültürel çevirinin diller arası modeli kullanımını nasıl sınırlandırmamız gerektiği değil, diller arası modelin neden ilk etapta kültürel çevirinin temeli olarak kullanılması gerektiğini sormaktır.

Kültürel Çevirinin Tanımına Doğru

Tartıştığım gibi, kültürel çeviri kuramsallaştırması, en yararlı şekilde, diller arası çevirmen uygulamasının sağlam bir temeline dayanabilir. Çevirmenin çevirdikleri metinler karşısındaki belirli eylemlerine odaklanarak, yalnızca sosyal alandaki çeviri hareketlerini tanımlayacak bir merceğe ulaşmakla kalmıyor, daha da önemlisi onları eleştirmenin bir yolunu da elde ediyoruz.

Bu görevle bir kez daha Ricoeur’a dönüyorum, çünkü diller arası tercümanın pratiğini insan etkileşimi meselelerine ve kültürel farklılıkların beraberinde gelen zorluklarına uygulayarak, küreselleşmiş bir günlük yaşamın sosyal pratiğinin, çok kültürlülük, dünya demek, günlük bazda her birimizin anlamadığımız şeyleri yorumlamakla karşı karşıya kalması demektir. Aynı nedenden ötürü, uzakta kalmak, bildiğimiz rahat dünyalara çekilmek yeterli değildir. Fark her yerdedir ve bilmediğimiz şeyleri yaptığımız terimlerle özetlemek amacıyla, onunla ilişki kurmak için dışa doğru uzanmalıyız.

The post Kültürel Çevirinin Tanımına Doğru – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çeviri, kendi anlayışımızın sınırlarını tanımak kadar onların üstesinden gelmekle ilgilidir, çünkü dışarıya ulaşmanın çeviri hareketinde ima edilen, bilgimizin yanılabilirliğinin ve yine de dışarıya ulaşma ihtiyacımızın eşzamanlı olarak tanınmasıdır.

Ötekini ‘hayal etmek’, onların bizimkilere potansiyel olarak zıt olan konumların taşıyıcısı olduklarını kabul etmektir; bunların bizimkiyle eşit olduğunu ve ikisinin ölçülemez olduğunu. Dolayısıyla, Ricoeur’un kavramsallaştırmasında dönüşümsel bir çıkmaz gibi görünen şey, aslında tam olarak ihtiyaç duyulan şeydir.

Nancy’nin belirttiği gibi,

“Açığa çıkarılmak”, bir dışsallığa göre, bir dışarıyla, bir içerinin mahremiyetinde bir dışarıyla ilgili “poz vermek” anlamına gelir. Ya da tekrar: varoluş için uygun olana ve dolayısıyla, tabii ki, kişinin kendi varoluşunun niteliğine erişebilmesi, sadece örnek gerçekliği ‘benim’ yüzümün her zaman başkalarına maruz kalan bir ‘kamulaştırma’ yoluyla, daima bir başkası ve onunla yüzleşmek, asla kendimle yüzleşmek gerekir.

Sosyal uygulama olarak yorumlandığında, Rorty’nin de söyleyeceği gibi, insanoğlunun betimleme faaliyetleri okunması ve uğraşılması gereken yapılar haline gelir. Bu kavramsallaştırmada ‘çeviri’, bir dilde yazılmış bir metnin içeriğini, diğerini konuşan bir izleyici kitlesinin yararına iletmeyi taahhüt ettiğimizde ürettiğimizden çok daha fazlasıdır. Çeviri, ötekinin varlığını kucaklamanın sosyal uygulamasıdır.

Dünyayı benliğimizden anlıyoruz; diğerlerinin yanı sıra bir benlik, insan varoluşu, ancak sayısız benliğin etkileşimi farklılıkların sınırlarını aşıyor. Hem gerekli olduğu hem de anlamın iletişiminden önce olduğu anlamında, çeviri aslında bu çabanın temelidir ve sosyal hayatta yaptığımız şey oldukça basittir ve çeviride, yani yaşadığımız şeydir.

Hermeneutik felsefedeki bu temelle kültürel çeviri tanımımı, hem anlamanın içsel olduğu fikrini reddettiğimiz süreç hem de ideolojiye itiraz ettiğimiz araçların taslağını çıkarıyorum. Buradaki amacım, Ricoeur’un felsefi yorumbiliminin sınırlarının izini sürmek ve özellikle çeviri pratiğini bildiğimizi ve anladığımızı düşündüğümüze ve dünyadaki direnişin gerçekleşmesine atıfta bulunularak ortaya çıkardığı bazı soruları tartışmak olacaktır.

Bu bağlamda, Ricoeur’un bir dizi farklı dilde yaygın olarak bulunmasının burada giriş niteliğinde bir genel bakış ihtiyacını ortadan kaldıracağı umuduyla, söylem, anlatı ve metafor ve benzeri konulardaki diğer felsefi katkılarının çoğunu ihmal edeceğiz.

Çeviri ve kültür ilişkisi
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Çeviri ve kültür pdf
Çeviride kültürün Önemi
Çeviri kuramları Nelerdir
Metin edinci
Çeviri edinci
Çevirinin Önemi

Ricoeur’un teorisindeki Hermeneutik, kültürümüzün yazılı belgelerinin ve insan eylemlerinin yorumlanması için gerekli kurallarla ilgilidir ve zihnin içeriğinin iletişimini bir metnin okunmasına benzer bir süreç olarak yorumlamaktadır. İnsan eylemini bir metin gibi ‘okuyarak’, anlamın nasıl inşa edildiğine ve dünyadaki varlıklar olarak kendimizi nasıl ilettiğimize dair bir şeyler açığa çıkarıyoruz.

“Kültürel çeviriyi tanımlamayla ilgili ilk prensibim, mükemmel bir hermenötik girişim olarak çeviri modelinin Ricoeur’un kuramsallaştırmasının pratik çözümünü temsil etmesidir. Bununla, tercümanın ilk etapta bir metin okuyucusu olduğunu kastediyorum. Ve bu haliyle, tanımı gereği anlaşılmayı reddeden bir şeyi anlamanın karmaşık süreciyle meşguldür.

Bu “bir şey”, başka bir dilde, başka bir zamanda, başka bir yerde ve başka bir izleyicinin yararına yazılmış bir metindir. Bu metni anlamak ve onu başka bir dilde, başka bir dinleyici için, başka bir zamanda ve başka bir yerde yazmak çevirmenin görevidir. Ancak metin konuşmuyor.

Çeviri için metin artık vefat etmiş veya erişilemez bir yazar tarafından yazıldığı için çevirmen bir çıkarmada okumalıdır. Yazarın metne yönelik “niyeti” artık metnin anlamını okumanın şimdi ve burada olduğu yerde canlandırmıyor. Yazarın kaldığı ve çevirmen tarafından erişilebilir olduğu durumlarda bile, bir metnin yorumlayıcı vahşi olarak yayınlandığı andan itibaren sahip olduğu doğal bolluk, ‘anlam’ın her zaman yazarın amaçladığından başka bir şey olarak kaldığı anlamına gelir. Yazar aranarak bulunamaz. “Tahmin edilmesi” gerekir.

Çeviri, öncelikle bir çevirmenin bir yazı parçasıyla bilişsel katılımına, diğer yandan çeviriyi alacak bir izleyicinin ihtiyaçları, bilgileri, beklentileri ve algısal boşluklarına dayanır. Bu nedenle, çevirinin yorumbilimini anlamak, çeviride işleyen birincil diyalektiğin çevirmen-okuyucu ile çeviri için metin ve çevirmen-yazar ve izleyici arasındaki diyalektikler olduğunu anlamaktır.

Bu nedenle benim kültürel çeviri tanımım, dünyanın nesnelerini, her birimizin olduğu gibi bu yorumun nihai bir izleyiciye iletişimi ile meşgul olabileceğimiz ‘kaynak metinler’ olarak yorumlamakla da ilgilidir.

Bu model içinde, kültürel çeviri süreci, bu kitabın beş bölümünün her birine eşlenmiş beş geniş boyuttan oluşur: anlaşılması gereken çok odaklı bir ‘metnin’ yorumlanması; belirli bir zaman ve mekan mesafesi boyunca okuma eylemi; metnin çevirmenin sosyokültürel bağlamına dahil edilmesi; anlamın bir amaç için dönüşümü; çevirmenin bir okuyucu olarak özgürleşmesidir.

Ricoeur için, metinsel yorumlama modeli yalnızca başlangıçtı. Ricoeur, sosyal alandaki karar alma sürecimizin ahlaki ve politik karakterini vurgulayarak, sosyal eylem ve kurumların yorumlanması, analizi ve eleştirisi için metinsel yorumlama derslerine dayanan ve demokratik bir toplum oluşturmayı amaçlayan bir çerçeve oluşturdu.

Felsefi düşünceyi, eleştiriyi ve özgürlüğü ayrılmaz olarak gören ve eleştirel teorisi kişisel ve sosyal dönüşümü hedefleyen Ricoeur’da olduğu gibi, kültürel çeviriye yaklaşımım da eleştirel olarak hayal ediliyor, her ikisini de insanlığın sınırlarını belirlemeye çalışması anlamında. tahakküm, sömürü ve zulmü anlamak ve ortaya çıkarmak ve buna karşı çıkmak gerekir.

Ricoeur ile kültürel çeviriye yaklaşımım, metinler, insan eylemleri ve insan üretimlerinin insanlar üzerinde güç uyguladığında ortaya çıkan etik ikilemlerle ilgileniyor. Temelde, hermeneutik hayatta yaptığımız şeyse, kültürel çeviri, yaşamın hermeneutik boyutunun anlamlı eyleme ve yorumlayan benliğin dönüşümüne yönelik amaca yönelik yönelimidir.

Bu çalışma, kültürel çeviriyi küreselleşmiş, çok kültürlü bir dünyada kültürel, politik ve sosyal üretim ürettiğimiz ve bu üretimle uğraştığımız bir araç olarak insan iletişiminin merkezine yerleştirmeye yönelik ilk girişimi temsil ediyor.

Günlük yaşamın kültürel fenomenlerinin ardındaki metinlerin tercümesiyle en yakından ilişkili yorumlama, uzaklaşma, birleşme, dönüşüm ve özgürleşme süreçlerini ortaya çıkararak, Ricoeur’un teorilerini uygulamaya koymanın bir yolunu buluyoruz, sadece neyin mihenk taşı değil ‘çeviri’ yapmak kamusal hayatta görüyor.

The post Kültürü Anlamak – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Avrupa’nın sürekli bir kriz durumunda olduğunu söylemek, birbirini izleyen savaş, soykırım, terörizm, etnik temizlik ve ekonomik çöküşün art arda gelen dehşetlerine ışık tutuyor gibi görünüyor. Ancak, İkinci Dünya Savaşı’ndan çıkan devletlerin ekonomik birliğine rağmen, mevcut konfigürasyonumuzda bir siyasi veya sosyal birlik duygusuna sahip olmadığımızı gözlemlemektir. Avrupalı ​​üye devletler arasındaki çatışmalar artık kurul masalarında, diplomatlar, memurlar ve hükümet başkanları arasında yürütülse de, ideolojik bölünme şimdi her zamankinden daha yaygın görünüyor.

Bunu yazarken savaş hatları bir kez daha çizildi ve bu sefer Avrupa’daki bölünme göç meselesi üzerinde. Elbette bu, Avrupa üye devletlerini bir süredir bölen bir sorudur, en azından Suriye’de iç savaşın patlak vermesi ve Irak, Afganistan ve Libya’ya askeri müdahalenin ardından BMMYK’ye göre, 2015’in ilk altı ayında Akdeniz’i Avrupa’ya geçen 137.000 kişinin çoğunluğu savaş, çatışma veya zulümden kaçıyordu.

Bu dönemde İtalya veya Yunanistan kıyılarına deniz yoluyla güvenli bir şekilde gelenlerin üçte biri Suriye’den; ikinci ve üçüncü en yaygın menşe ülkeler Afganistan ve Eritre’dir.

Ancak Ege ve Akdeniz kıyılarına vurulmuş parçalanmış bedenler, alabora olmuş sandallar, jiletli tel örgülerin dikilmesi, sınır politikasında değişiklikler ve protesto için dudaklarını kapatan mültecilerin korkunç görüntüsü, hiçbir şeyden başka bir şey olmadığı izlenimini veriyor.

Tartışma odalarımızda, gazetelerimizde, radyolarımızda, sosyal medyada ve televizyon ekranlarımızda günümüzün en acil soruları soruluyor artık. Avrupa üye devletlerinin mültecilere karşı ne ölçüde sorumlulukları vardır ve eğer öyleyse, bu sorumluluk nasıl uygulanmalıdır?

Sorumluluğun ekonomik ve sosyal maliyeti, Avrupa ülkeleri arasında nasıl daha eşit paylaştırılmalı ki, en büyük yük sadece ilk gelen ülkeler tarafından yüklenmesin? Her ülke kaç mülteci almalı? Bu sayılara hangi kriterlerle ulaşılmalıdır? Devletler, davaları değerlendirilirken mültecilere hangi bakım standartlarını sağlamalıdır?

Sorular uzayıp gidiyor. Ancak devlet organları bu sorularla boğuşurken ve medyanın ve internetin dördüncü ve beşinci mülkleri, Avrupa’ya güvenli bir şekilde ulaşan binlerce mülteci için, yalnızca kendilerini sığınma prosedürlerine veya temel ihtiyaçlara erişimleri olmadan mahsur kalmış bulmak için bir tartışma alanı haline gelirken Yeni sınır kontrollerinin bir sonucu olarak insani yardım hizmetleri, asıl tartışma, diğer insanları nasıl hayal ettiğimiz, onların çektikleri acılar ve buna göre hareket etme görevimiz ile ilgilidir.

Kültür ve çeviri
Kültürel çeviri
Kültürel çeviri nedir
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Çeviri kuramları Nelerdir
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Schleiermacher çeviri
Çeviride yerelleştirme ve YABANCILAŞTIRMA

Bu kamusal tartışmayla dolu dönümlerce sütunlar arasında bir yerde, Rorty’nin yazı ile ilgili olarak tanımladığı iki karşılıklı karşıt yönelimi birleştirme girişimine tanık oluyoruz: Kierkegaard gibi kendi kendine yaratılan özel mükemmellik ve özerk insan yaşamı peşinde yazanlar, Nietzsche ve Heidegger ve Marx, Habermas ve Rawls’un örneklediği gibi, kurumlarımızı ve uygulamalarımızı daha adaletli ve daha az acımasız hale getirmeye yönelik paylaşılan, toplumsal çabayı destekleyenler vardı.

Rorty, felsefenin veya başka herhangi bir teorik disiplinin, tek bir vizyonda kendi kendini yaratma ve özel mükemmellik ile adalet ve insan dayanışması içinde bir şekilde birleşecek daha kapsamlı bir felsefi bakış açısı yaratmamıza hiçbir şekilde izin veremeyeceğine ateşli bir şekilde inanıyordu. Vatandaşların olabildiğince özelleşmekte özgür oldukları, kendi zamanlarında yaptıkları ve önemli kaynakları tüketerek başkalarına zarar vermedikleri sürece, kesinlikle adil ve özgür toplumlar yaratmaya çalışabiliriz.

Ancak teori düzeyinde, adaleti ve kendini yaratmayı bir araya getirmenin gerçek bir yolunu görmedi, çünkü kendini yaratmanın kelime dağarcığı özeldir ve zorunlu olarak tartışmaya uygun değildir, adaletin kelime dağarcığı zorunlu olarak kamusaldır, tartışmalı değişim söz konusudur.

Heidegger’i Habermas ile hiçbir teorinin sentezleyemeyeceği gerçeğini kabul edebilirsek, otonomi üzerine yazanlar ile adalet üzerine yazanlar arasındaki ilişkiyi, farklı çalışma araçları arasındaki ilişkiye benzer bir şey olarak görmeye başlayabiliriz.

Bunun yerine, Rorty’nin Contingency, Irony and Solidarity’deki (1989) projesi, tek bir birleştirici kamusal ve özel teori talebini kaldırırsak ve bunun yerine kendi kendini yaratma ve insan dayanışmasını eşit olarak görmekle yetinirsek işlerin nasıl görüneceğini göstermekti. geçerli ama sonsuza kadar ölçülemez idealler. Shklar’ın kavramsallaştırmasında olduğu gibi, “liberal” in, zulmün “yaptığımız en kötü” şey, “ironist” olduğunu düşünen insanlara atıfta bulunduğu “liberal ironist” figürünün taslağını çiziyor. inançlarının ve arzularının olumsallığı, tarihçilerle birlikte inanç ve arzuların aşkın olmadığını, sosyal, kültürel ve tarihsel olarak konumlandığını bilen insanlar şu. yorumları getirmiştir:

Liberal ironistler, bu temelsiz arzular arasına, acıların azalacağına, insanların diğer insanlar tarafından aşağılanmasının sona ereceğine dair kendi umutlarını da dahil eden insanlardır. Liberal ironistler için, “Neden acımasız olmasın?” Sorusunun cevabı yok, zulmün korkunç olduğu inancının dairesel olmayan teorik bir desteği yok. “Adaletsizlikle ne zaman mücadele edeceğinize ve kendinizi ne zaman özel kendini yaratma projelerine adayacağınıza nasıl karar verirsiniz?” Sorusunun bir cevabı da yok.

Bu soru liberal ironistleri, ‘Diğer masumların hayatlarını kurtarmak için n masumu işkenceye tabi tutmak doğru mu?’ Ya da ‘Ne zaman birinin ailesinin veya topluluğunun üyeleri lehine olabilir mi? 

Bu türden ahlaki ikilemleri çözmek için bu tür soru algoritmalarına sağlam temellere dayanan teorik cevaplar olduğunu düşünen biri, yüreğinde hâlâ bir ilahiyatçı ya da metafizikçidir. Zaman metafizikçisinin ötesinde bir düzene inanır. Hem insanın varoluş noktasını belirleyen hem de sorumluluklar hiyerarşisi oluşturan zamanın ve değişimin ötesinde bir düzene inanır.

Rorty’nin liberal ütopyasında, ironizm evrensel ve post-metafiziktir; burada insan dayanışması, önyargı bir şekilde ortadan kalktığında veya daha önce gizli olan insan birbirine bağlılığının derinliklerine inilerek algılanacak bir gerçek olarak yorumlanamaz:

Garip insanları acı çekenler olarak görme hayal gücü, sorgulama yoluyla değil, hayal gücü ile başarılmalıdır. Dayanışma düşünceyle keşfedilmez, yaratılır. Tanıdık olmayan diğer insan türlerinin acı ve aşağılanmasının belirli ayrıntılarına karşı duyarlılığımızı artırarak yaratılır.

Bu kadar artan duyarlılık, ‘Bizim gibi hissetmiyorlar’ veya ‘Her zaman acı olmalı, öyleyse neden acı çekmelerine izin vermeyelim?’ Diye düşünerek insanları kendimizden ötekileştirmeyi zorlaştırıyor. ‘onlar’ yerine ‘bizden biri’ olarak varlıklar, tanıdık olmayan insanların neye benzediğine dair ayrıntılı tanımlamalar ve kendimizin neye benzediğinin yeniden tanımlanması meselesidir.

Bu, teori için değil, etnografi, gazetecinin raporu, çizgi roman, belgesel drama ve özellikle roman gibi türler için bir görevdir.

The post Kültürel Çevirinin Aciliyeti – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Kişiselin ötesinde, çeviriye kurumsal düzeyde bir güven vardır. Profesyonelliğe güven, ondokuzuncu yüzyılın sonlarında yazan Alman sosyolog Ferdinand Tönnies’in bir Gesellschaft topluluğunun tipik bir örneği olduğunu düşündüğü türdendir.49 Müşteriler ve aralarındaki kişilerin profesyonelleri doğrudan tanımalarına gerek yoktur: mesleğe ve mesleğe yeterince güven duyarlar. ürün veya hizmetin yeterli standartta olacağından emin olmak için beraberinde gelen eğitim. “Risk çağında” yaşıyor olsalar bile, bugün Batılı okuyuculara, hizmetlerini kullanmadan önce çevirmenlerin veya tercümanların kimlik bilgilerini kontrol etme fırsatı nadiren sunulmaktadır.

Günümüzde, tanınmış bir yayıncı tarafından çevrilmiş bir roman yayınlandığında, yayıncının ticari adı ve itibarının, okuyucuya, eseri satın alıp nedenlerini, kriterlerini sorgulamadan okuyacak kadar güven aşıladığı varsayılmaktadır. ve çeviriyi destekleyen stratejiler. Bu durumda, danışanların çevirmenlere aktif olarak güvenmesi gerekmez, ancak bireylerden ziyade bir kurumun veya mesleğin itibarına dayalı “güçlü, zayıf” bir güven – veya kişisel olmayan bir güven sergiler.

Kurumların dışında, daha istikrarsız serbest çalışma veya küresel düzenlemesiz hizmetler alanında, zayıf güven yeterli olmayabilir. Çevrimiçi dolandırıcılar hızlı bir şekilde para kazanmak için kimliklerini ve hizmetlerini taklit ederler, bu da müşterileri ve arabulucuları kültürlerarası hizmet sağlayıcılarının yaratıcılıklarına, deneyimlerine ve güvenilirliğine güvenmemeye ve daha fazla kanıt aramaya sevk eder.

Dolandırıcılar, kurumsal veya “zayıf” güvene güvenmenin ardındaki riski açığa çıkarırlar; müşterileri veya arabulucuları daha yüksek güven düzeyleri oluşturmaya teşvik ederler. Risk daha yüksek olduğunda, güvensizlik varsayılan yaklaşım haline gelebilir. Son zamanlarda yapılan bir araştırma, Avrupa’daki göçmenlerin, Avrupa Birliği hükümetleri tarafından idari veya yasal süreçlere yardımcı olmaları için kendilerine tahsis edilen tercümanlara güvenmeme eğiliminde olduklarını göstermektedir.

Güvenilmeyen tek başına tercüman değil, eyalet veya yerel otorite tarafından sunulan hizmettir. Burada bahsedilen göçmen veya dolandırıcı örnekleri ilginçtir çünkü kişisel ve kurumsal düzeylerin nasıl geçirgen olabileceğini göstermektedir: kurumlara olan güvensizlik bireylerde güvensizliğe yol açabilir.

Kişisel ve kurumsal güven düzeylerine ek olarak, üçüncü bir düzey rejim kanunlaştırması ile temsil edilmektedir. Bu ciltte, özellikle çeviride güvenilirliği bildiren her türlü kültürel değeri temsil etmek için “rejimler” terimini kullanıyoruz. “Rejimler” çeviri akademisyenleri ve tarihçiler tarafından çeşitli şekillerde tanımlanmıştır. Naoki Sakai için bunlar, ideolojiler veya çeviri fikirleridir.

Pym, rejimleri belirli bir kültür ve dönem içinde genel olarak kabul edilen çeviri ilkeleri olarak anlar. Ayrıca, “her iki grup için de yararlı olabilecek özellikler […] olarak görülebilirler (örneğin, on ikinci yüzyıl Toledo’da Kilise ve Latin bilim tercümanları: başka bir deyişle, patronlar / okuyucular ve çevirmen)

Bu çalışmada, Peter Burke’ün biraz daha geniş rejim görüşünü ‘çeviri kültürleri’ olarak takip ediyoruz: çevirmenler tarafından benimsenen ve çağdaş okuyucular ve patronlar tarafından beklenen veya kabul edilen bir sözleşmeler veya uygulamalar sistemi.

Örneğin, işbirliğine dayalı çeviri, geçmiş kültürlerde bugün olduğundan daha yaygındı. Ekipler tarafından belirli metinlerin üretileceği beklentisi, çevirmenlerin üniversitede çalışmak zorunda olduğu Çin’deki (1467-1748) Çevirmenler Koleji’nde (Siyi guan) olduğu gibi, çevirinin güvenilirliğini garanti etmeye yardımcı oldu.

Diller arası çeviri örnekleri
Kültür ve çeviri ilişkisi
Kültür ve çeviri arasındaki ilişki
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Kültürel çeviri nedir
Edebi çevirinin zorlukları
Kültür odaklı çeviri ve çevirmen
Çeviri kuramları Nelerdir

Kültürel ve çeviri sözleşmeleri kaçınılmaz olarak ilişkiseldir ve ağları içerir. Genel olarak, çeviride iki tür ağ vardır: yatay (kişiler arası ilişkiler) ve dikey (çevirmen ve müşteri, mahkeme, üniversite, uzmanlar ekibi, üçüncü taraf yükleniciler gibi temsilciler ve kurumlardan oluşan bir ağın parçasıdır ve yakında).

Burada, Hosking’in insanların barışçıl bir şekilde düzenli olarak etkileşimde bulundukları veya karşılıklı güven gerektiren bir ortak amaca ulaşmak için birlikte çalıştıkları yerlerde ortaya çıkan ‘güven ağları’ tanımını benimseyerek ‘ağlar’ terimini kullanıyoruz. Tilly ayrıca, güven ağlarının, ‘insanların içinde değerli, sonuç olarak ortaya çıkan, uzun vadeli kaynaklar ve başkalarının kötülükleri, hataları ya da başarısızlıklarına karşı risk altında olan işletmelerin oluşturduğu güçlü bağlardan oluşan, dallanmış kişiler arası bağlantıları’ varsaydığını ileri sürer.

Belirli bir toplumda çevirinin ve çevirinin temelini oluşturan amaçlar değişebilir, ancak çeviride güven ağlarının geliştirilmesinin arkasındaki temel amaçların istihbarat alışverişi yapmak, diğer kültürlerden veri veya bilgi elde etmek, yumuşak güç veya eğlence olduğunu söylemek doğrudur.

Risk riski daha yüksek olmadığı sürece (örneğin, gizli, dini veya siyasi materyallerin çevirisi), zayıf güven, çevirinin üretimini ve alımını bilgilendirme eğilimindedir. Yirmi birinci yüzyıl Avustralyalı okurları, anaakım olan İngilizce gazetelerde okudukları çevrilmiş haber materyalinin kültürlerinin bir çeviriden beklentilerini yansıttığından emin olabilirler. Genel olarak, bu tür okuyucular çevirinin geçerliliğini ve güvenilirliğini sorgulamayacaktır.

Çevirinin işbirlikçi üretimi ve alımı, hem bilişsel hem de duygusal düzeylerde ifade edilen güvenen veya güvensiz tutumları ortaya çıkarır.

Tarih çevirmenlerine karşı geçmişteki güven veya güvensizlik tutumlarını anlamak neden önemlidir?

Bu tür tutumların kanıtlarının, belirli bir toplumun kültürel, politik ve dilsel güç ilişkileri hakkında çok şey ortaya çıkarabileceğini öne sürüyoruz.

Bir örneğe bakalım.

İtalyanca veya İngilizce metinlerin çevirileri ve yeniden yazımlarının incelenmesi, Elizabeth mahkemesinde kullanılan diller olarak İtalyanca ve İngilizce arasındaki güç ilişkilerine çok fazla ışık tutmuştur. Özellikle Lord Amiral Nelson’un İngiliz filosunun İspanyol Armadası’na karşı 1588 zaferine ilişkin raporu Petruccio Ubaldini tarafından hemen İtalyancaya çevrildi. Ubaldini’nin rapor versiyonu daha sonra tekrar İngilizce’ye çevrildi.

Neden böylesine önemli bir rapor önce İtalyancaya çevrilip bir yıl içinde İngilizceye yeniden çevrilsin? Bu soruyu ele almak için, tarihçiden raporun el yazmasını ve basılı versiyonlarını incelemesi ve çevirinin üretilmesinde Ubaldini’nin rolüne dair başka kanıtlar araması istenir. Böyle bir araştırma sonucunda, Ubaldini’nin tercümesinin I. Elizabeth’in mahkemesi tarafından Katolik Armada’nın yenilgisine ilişkin haberlere yetki vermek için gerekli araç olarak kullanıldığı ortaya çıktı.

İspanyol Armadası’nın yenilgisiyle ilgili haberleri ileten çevirilerin seri üretimini kolaylaştırmak için bir güven ağı seferber edildi: bu ağ, güvenilir çevresi olan Kraliçe I. Elizabeth’ten, Londra’da gelişen basılı metinler okuyucusundan oluşuyordu. İngiltere’nin içinde ve ötesinde ve İtalyan çevirmen Ubaldini.

İtalyanca çeviri ilk olarak İngilizce kaynağı daha prestijli bir yerel dil ile “giydirmek” için kullanıldı. İtalyanca çevirmene, duygusal ve politik olarak yüklü bir mesajın İngilizce olmayan “öteki” kitlesine iletilmesi için de güvenildi.

The post Çeviride Güven – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.