Hermenötik ders iki yönlüdür. Bir yandan, hikâyelerin gizeminin derinleştiği zaman geçtikçe derinleşir, çünkü söze göre, yazıt şüphe uyandırır, bir metin, orijinal üretim ve alım bağlamından, kendi zamanındaki anlamından tarihselleştirildiği anda kayıp. Yine de metin kalıcıdır. Okuyucular hala okuyor. Zamanın tahribatına rağmen metin bir şeyler sunmaya devam ediyor; artık yazarın amaçladığı şey değil, başka bir şey. Benjamin’in terimleriyle, bir metnin sunduğu bilgi, yeni olduğu anda kendini tüketmez: “Gücünü korur ve yoğunlaştırır ve uzun bir süre sonra bile onu serbest bırakabilir.

Bu ders, metin karşısında iki farklı eleştirel tutumu belirlememizi sağlar. Metni, üretiminin ve alımının zamanına ve yerine bağlı olan ve ancak bütünlüğünü bozulmadan kavrayarak takdir edilebilecek sabit ve sonlu bir öz olarak görerek anıtsallaştırabiliriz ya da metni kabul ederek tarihselleştirebiliriz. metin zamanının bir ürünüdür, okuyucusu şimdiki zamana dayanır ve geriye doğru bakma sürecine girer. Okuyucunun bakış açısından, anlamlarının yazarının zihinsel deneyimini ve üretme ve alımlama koşullarını aştığıdır.

Eski Mısır’daki diğer vakamız, eski tavrın boşuna bir rahatlama sağlar. Büyük Ramesses’in saltanatının, büyüklüğünü sonsuza dek ölümsüzleştirmeye adanmış destansı bir inşa programı ile karakterize edildiğini vurguladım. En görkemli yapılarından biri, günümüzde Ramesseum olarak bilinen, modern Luksor kentinin karşısında, yüz kapılı Thebes nekropolünde yer alan devasa anıt tapınağıydı. 1820’de, kısmen antika tüccarı ve on dokuzuncu yüzyıl Indiana Jones’u olan Giovanni Belzoni, Ramesses’in yapıtlarının tam anlamıyla dehşet verici doğasını anımsattığı büyük komplekse gelişini ilk elden yayınladı:

Luksor ve Carnak’ın üstünkörü bir görüntüsünü aldıktan sonra, merakım beni inişe götürdü, Nil’i batıya geçip doğruca Memnonium’a doğru ilerledim, ovadaki iki devasa figürün önünden geçmek zorunda kaldım. Şaşırdığımı söylememe gerek yok. Gerçekten sakatlanmışlardır, ancak muazzam büyüklükleri akla hayranlıkla vurur. Görüşümle karşılaşan bir sonraki nesne Memnonium’du. […] O tapınağın sütun grupları ve arkasındaki yüksek kayada kazılan çok sayıda mezarın görüntüleri göze tuhaf bir görünüm sunuyor.

Bu harabelere yaklaşırken, Memnon’un, Sesostris’in veya Osymandias’ın veya Phamenoph’un veya belki de Mısır’ın başka bir kralının büyük devasa devini görünce şaşırdım; çünkü kökeni hakkında çeşitli görüşler böyledir ve “ona o kadar çok isim verilmiştir ki, sonunda hiçbir adı yoktur. Mısırlıların en saygı duyulan heykellerinden biri olduğunu söyleyebilirim ama; çünkü bu tür bir graniti Assouan’dan Thebes’e taşımak için, yaygın olarak Pompey’in Sütunu adı altında bilinen dikilitaşın İskenderiye’ye taşınmasından daha fazla emek gerektirecekti.

Ramesses’in saltanatının kalıcı sembollerinden biri, Ramesseum girişinin her iki yanında duran ve Deptford’a inişi Shelley’i ikna eden firavunun iki büyük granit büstünden biri olan Genç Memnon olarak bildiğimiz devasa heykeldir. ölümsüz tanrıya ses verin: ‘Benim adım Ozymandias, kralların kralı: / Çalışmalarıma bakın, sizi Kudretli ve çaresizlik!’ (1819, s. 72). Heykeli çıkarıp İngiltere’ye taşıyan Belzoni’ydi.

Belzoni’nin büstü kaldırma görevinin arkasında kimin olduğu ve bunun İngiliz Konsolosu Henry Salt ve coğrafyacı ve oryantalist Jean Louis Burckhardt’ın teşviki altında olup olmadığı konusunda bazı anlaşmazlıklar var gibi görünse de, açık olan şu ki British Museum mütevellileri, heykeli 1822’de Salt’tan satın aldı ve birkaç yıl boyunca, o zamandan beri yıkılan eski Townley Galerileri’nde sergilendi.

1834’te British Museum’daki Mısır Heykel Galerisi tamamlandı ve heykelin ve diğer parçaların muazzam ağırlığı nedeniyle müze, İngiliz Ordusu Kraliyet Mühendislerini Binbaşı Charles Cornwallis Dansey komutasındaki yeni galeriye taşımaları için çağırdı. Waterloo Muharebesi’nde yaklaşık yirmi yıl önce savaşmış olan.

Nitekim, British Museum’un eski müdürü Neil MacGregor, yirmi hafta boyunca BBC Radio 4’te yayınlanan ve ardından en çok satan olarak yayınlanan 100 Nesnede A History of the World (2010) serisinde kaydetti. kitap, heykel İngiltere’ye ulaştığında, Büyük Britanya halkının o güne kadar gördüğü en büyük heykeldi.

Rönesans döneminde çeviri
Antik çağda çeviri
Çeviri stratejileri
türkiye’de çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
20. yüzyıl çeviri tarihi
Antik dönemde çeviri
Geçmişten Günümüze çeviri kuramlarının gelişimi

Ve “, diye belirtti MacGregor,” onlara Mısır başarısının “muazzam ölçeğini” hissettiren ilk nesne oldu (2010). Yaklaşık M.Ö. 1250’den kalma olduğu düşünülen heykel, estetiğinin güzelliği kadar, onu taşımak için gereken mühendislik ve lojistik becerileriyle de, zamanı için gerçekten harika bir başarıydı.

Thebes ve yerinde inşa edin. Gözleri aşağıya bakar, seyirciyi bakışlarında tutar, granitin rengi gövdeden kafaya değişir ve gözü bilerek gülümsemeye doğru çeker. Vücudun üst kısmı tek başına yaklaşık altı veya yedi fit uzunluğundadır ve yedi tonun üzerindedir. Gövdenin sağ göğsünde, on sekizinci yüzyılın sonunda Napolyon’un Mısır’daki sefer partisi tarafından heykeli kaldırmaya yönelik başarısız girişimin bir parçası olarak yapıldığı düşünülen bir delik var.

Diodorus Siculus tarafından yazılan Bibliotheca historya’nın ilk kitabında, heykelin ve orijinal çevresinin ayrıntılı bir tanımını buluyoruz. Abdera’lı Hecataeus’u yorumlayarak aşağıdaki resmi çiziyor:
Geleneğe göre Zeus’un cariyelerinin gömüldüğü ilk mezarlardan on stad, Osymandyas olarak bilinen kralın bir anıtının durduğunu söylüyor.

Girişinde alacalı taştan yapılmış, eninde iki pletra ve kırk beş arşın yüksekliğinde bir pilon vardır; buradan geçerek, her iki yanında dört pletra uzunluğunda, taştan yapılmış dikdörtgen bir peristile girilir; sütunların yerine, şekil açısından eski tarzda işlenmiş on altı arşın yüksekliğinde yekpare figürlerle desteklenmiştir; iki kulaç genişliğindeki tavanın tamamı mavi bir alan üzerine yıldızlarla süslenmiş tek bir taştan oluşuyor.

Bu peristilin ötesinde, her bakımdan daha önce bahsedilen gibi, her türlü kabartma ile daha zengin bir şekilde işlenmiş olması dışında, bir başka giriş ve pilon daha vardır; Girişin yanında üç heykel var, Syene’den tek bir siyah taş bloğu, biri Mısır’dakilerin en büyüğü olan, ayağı yedi arşın üzerinde, diğeri ise dizlerinin üzerinde. sırasıyla sağdaki ve soldaki diğer kız ve anne, ilk belirtilenden daha küçüktür.

Ve bu iş sadece büyüklüğü için değil, aynı zamanda sanatsal kalitesi ve taşın doğası gereği harikadır, çünkü bu kadar büyük boyutlu bir blokta tek bir çatlak yoktur. veya görülebilecek leke. Üzerindeki yazıt şu şekildedir: “Kralların Kralı benim, Osymandyas. Biri ne kadar harika olduğumu ve nerede yalan söylediğimi bilirse, işlerimden birini geçmesine izin verin.

The post Tarih ve Çeviri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çevirmenler, öznelliğinin görünüşte ana metnin arkasına gizlenmiş olması ve stilistik tercihlerin, önsözlerin, dipnotların veya incelemelerin sınır alanlarında ortaya çıkması anlamında ‘çevirmeli’ çalışırlar. İlgilendiğimiz çeviri tarihi, çevirmenlerin güvenilirlik iddialarının okuyucularının ve müşterilerinin beklentilerini karşılamayı ve güven kazanmayı amaçladığı bu sınır alanları incelemektedir.

Farklı kültürler ve toplumlar, çevirmenlerin rolleri ve sosyal işlevleri hakkında farklı varsayımlarda bulunur. Bazı durumlarda güven iddiaları, okuyucuların beklentileri ve rejimlere ihanet algısı arasındaki uyumsuzluk, tercümanın zulüm görmesi ve ölümüyle sonuçlanır.

Bir uyumsuzluk aynı zamanda çevirmenlere belirli profesyonel bağlamlarda önemli bir rol sağlayabilir. Psikanalizin tarihinin ilk dönemlerinde bir meslek olarak, psikanalitik çalışmaları tercüme etme taahhüdü, pek çok meslekten olmayan analiste (tıbben eğitim almamış), büyüyen profesyonel ağlarında bir dereceye kadar yükselme olanağı sağladı.

Bazı rejimler, çevirmenden veya tercümandan ayrılma veya sınırlı sorumluluk beklemektedir: mesajın içeriğinin sorumluluğunu alan çevirmen veya tercüman değil, ilk yazar veya kullanıcıdır. Diğer rejimler, ürünün doğal değeri olan metinden ziyade çevirmenler tarafından sağlanan hizmeti vurgular.

“Hizmet” ile, alıcı kültür için önemli olan bir dizi ilişkisel değerleri kastediyoruz: çevrilen yazar veya kültürün prestiji; yabancı metinlerin ve fikirlerin evcilleştirilmesi yoluyla ulus inşası ya da patronlar, adanmışlar, müşteriler, okuyucular ve çevirmenlerin kendileri için sosyal, kültürel ve ekonomik sermaye biçimleri vb.

Çeviri tarihi, çevirmenlerin ve diğer kültürlerarası arabulucuların kendilerini, çalışmalarını ve projelerini çağdaş okuyuculara ve patronlara stratejik olarak sunduğu yollar için kullanılmamış kanıt kaynakları sunar. Çevirmenler, okuyuculara ve izleyicilere hitap ederken genellikle retorik alçakgönüllülük mecazını kullanarak becerilerini küçümsediler.

İyi bir çevirmenin özellikleri nelerdir
Rönesans döneminde çeviri
Çevirinin Tarihi
Çeviri tarihi
Çevirinin Önemi
Çeviri nedir makale
Çeviri Nedir
Çeviri tanımı

Robert Southey, İspanyol klasiği Amadís de Gaula’nın 1803 çevirisinin önsözünde okuyucuyu “[onun çevirisinde] aynı şekilde başarılı olduğumun varsayılamayacağı konusunda uyarıyor. Japon tercüman Tadao Shizuki, Hollandaca’dan Sinitic’e ve kare biçimli kana karakterli New Writings on Calendrical Phenomena’ya (1798–1802) iki ciltlik bir çevirinin önsözünde, kendisini “şu an için ama dilli bir adam” olarak tanımlıyor.

Setsujin (“dil adamı”), Çince’den ödünç alınmış bir kelimedir ve marjinal Çin kabilelerine ait bir veya daha fazla “barbar” dilden çeviri yapabilen tercümanları tanımlamak için kullanılmıştır. İki farklı bağlam ve kültürden seçilen bu örnekler, çevirmenlere, çevirilerinin kendi becerilerini ve erdemlerini kanıtlamakla değil, başlangıç ​​metninin ve okuyucuların kültürel önemini desteklemekle ilgili olduğuna ikna etmek için geleneksel olarak kendi becerilerini anladıklarını gösterir.

Geçmiş çevirmenlerin kendini küçümseyen önsözleri retorik olarak geleneksel olabilirdi, ancak nihai amaç genellikle kültürlerarası aracılar olarak güvenlerini tesis etmekti.

Bu, Andrea Negroni’nin, Michiel Membré’nin ölümünün ardından resmi dragoman olarak görevlendirilmesi için Venedik Cumhuriyeti’ne 1594’te yazdığı dilekçede açıkça görülüyor.

Bu mektupta tercüman hükümete geçmişte sadık hizmetini hatırlatır:

Sadakatime yakışanı yaptığım Paşa’ya gittik ve Türk düşmanlarına karşı açıkça ifade verdik.

Bir başka örnek ise Anne Locke’un 1590 tarihli Kalvinist Jean Taffin’in Des marques des enfans de Dieu, et des consolations en leurs afflicions, 1584’te yayınlanan bir ruhani yansıma ve rahatlık çalışması olan çevirisidir. Locke çevirisini Anne Dudley, Kontes’e adadı. Warwick, Locke’un destekçisi ve kendini adamış bir Evanjelik Protestanı idi.

Locke’un çevirisi siyasi kargaşa tarafından motive edildi. Protestanlar, Alçak Ülkelerde şiddetli dini savaşlardan dolayı acı çekiyorlardı ve İngiliz Protestanlar da aynı şeyin kendi ülkelerinde olacağından endişe ediyorlardı.

Bu çeviri Puritan davasını desteklemeye yardımcı oldu. Locke’un tercümeyi “zavallı bir travma” olarak tanımlaması ve birinin talep ettiği “taş sepetinin” Kudüs’ün duvarlarını güçlendireceği umuduyla birleşiyor: Hırslı bir dini mizacı vurgulayan mütevazı bir duruş.

Locke, görevine göre çeviri yaptığını (“düetime göre yapıyorum”), böylece kendini sunumunu Aristotelesçi sağduyu ve alçakgönüllülük rejimleriyle uyumlu hale getirdiğini açıkladı.

Yukarıdaki örneklerde, sadık hizmet ve görev, çevirmenler ve tercümanlar tarafından güvenilirliklerini kanıtlamak için öne sürülen temel iddialardır. Çeviri tarihi, bu tür ikna stratejilerini görünür kılma ve yorumlama potansiyeline sahiptir ve aynı zamanda kültürler içindeki ve arasındaki çevirmenlerin ve çevirmenlerin tutum ve beklentilerine ışık tutmaktadır. Chap. 1 Fidelis (daha az yetenekli, bir otoriteye bağlı) veya fidus (eşit olarak güvenilir) olduklarını iddia eden Rönesans çevirmenlerinin güven sinyallerini tartıştık.

Ayrıca Eski Çince çevirmenler tarafından karşılaştırılabilir sinyalizasyona dikkat ettik. Aşağıda, kültürel, dilbilimsel ve sosyal sınırlar boyunca böylesi retorik bir duruşa ve güven sinyaline odaklanmanın, tercümanların henüz yazılmamış bir görünürlük tarihine giden yolu işaret edebileceğini öneriyoruz.

Çevirmenlerin Görünürlüğünün Yeni Bir Geçmişi

Çevirmenlerin rolleri ve uygulamaları, zaman ve kültürler arasında önemli ölçüde farklıdır. Çevirmenlerin kim olduğuna ve ne yaptıklarına ilişkin bu kadar çeşitli kavramlar ve anlayışlar düşünüldüğünde, kültürlerarası aracılık rollerinin tarih boyunca değiştiğini öğrenmenin belki de en verimli yolu, Marc Bloch’un karşılaştırmalı tarih hakkındaki klasik tavsiyesini takip etmektir: asla bağlantı kurma zaman ve mekân bakımından geniş ölçüde ayrılmış ve benzerlikleri iddia edilen “karşılıklı etki veya ortak bir kökenle” açıklanamayan toplumlar vardır.

Modern öncesi Akdeniz dünyasındaki çevirmenler ve tercümanlar, becerilerini bir patrona, yöneticiye, arkadaşa veya el yazması veya basılı kültür temsilcilerine (editörler, matbaacılar, yazarlar) sunan, bilgili veya çok dilli erkekler ve kadınlardı.

Yüz yüze ve yazılı çeviriler genellikle aynı kişiler tarafından yapılırdı ve erken modern Avrupa belgeleri sözlü ve yazılı çeviri arasında net bir ayrım yapmaz.

Yalnızca on altıncı yüzyıldan itibaren “ejderhalar” veya “tercümanlar” farklılaştı: ilk terim, örneğin Venedik Ticaret Kurulu tarafından istihdam edilen resmi yüz yüze tercümanları ifade eder; son terim yazılı materyallerin çevirmenlerini ve ara sıra veya resmi olmayan (sözlü) tercümanları tanımlamaktadır.

On altıncı yüzyıl Venedik’inde, iyi belgelenmiş ejderhaların birçoğu tutsak ve dönüştürülmüştü, ancak ejderhalar aynı zamanda varlıklı Venedik, Yunan veya Osmanlı ailelerinin üyeleri de olabilirdi.

The post Çevirmenlerin Görünürlüğünün Yeni Bir Geçmişi – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Sosyal ya da dini tarihçiler tarafından incelenen mahkeme ifadelerinin papalık Engizisyonu görevlileri tarafından Latince’ye çevrilmiş olması önemli midir? Ya da erken modern meydanlarda vaizler tarafından verilen vaazların, yerel dillerin orijinal kod değiştirme yerine Latince olarak yazılması ve yayınlanması ne kadar önem taşır?

Bu soruların yanıtları, arşiv kaynaklarının incelenme ve yorumlanma yolları için güçlü çıkarımlara sahiptir. Metin üretimini çevreleyen maddi faktörleri ve sosyal süreçleri anlamak, tarihçilerin kaynaklarını ilk bakışta tanımlamaların ötesinde sorgulamalarını gerektirir.

Kültürel işlemlere ve bu alışverişlerde yer alan tarafların oynadıkları rollere odaklanmak, güvenilirlik (bunu kimin, hangi amaçla ve kimin için yazdığını veya ürettiğini) ve nihayetinde güven hakkında daha fazla soruya yol açar.

Tartışmamızla daha az ilgili olmayan daha geniş bir konu, tarihçinin görevinin varsayılan kapsamıdır. Tarihçinin eserlerinin basit bir şekilde toplanması ve sıralanması (kim, neyi, nerede ve ne zaman tercüme etti) olarak popüler bir anlayış olsa da, tarihçinin görevinin aynı zamanda gerçekleri yorumlamak, anlatılar oluşturmak olduğu bir geleneği miras alırız ve böylece geçmişi yeniden anlamlı kılarız.

Doğru ayrıntılar için çabalayan tarihsel çalışma türünde kesinlikle yanlış bir şey yoktur. Yine de lanse ettiğimiz kitap dizisinin daha fazlası için çaba göstermesini istiyoruz: Kimin kime ve neden güvendiğini (veya güvenmediğini) sorar sormaz, verilerin sıralamasına bir spekülasyon öğesi girer; tarihçi, çeviriye dahil olan çeşitli aracıların bakış açısından hayal gücüyle düşünmek zorundadır ve bizim çalışmamız kısmen karakterler hakkında hikayeler anlatmaya dönüşür.

Bunda, ivmemizi, bilgi konusu daha az sorunlu olmayan, artık yaşlanan Yeni Edebiyat Tarihi hareketinden alıyoruz: bir ‘çeviriyi’ tanımlamak, ‘edebi’ olanı tanımlamaktan daha kolay değildir ve yorumlama ve anlam oluşturma ihtiyacı buradan kaynaklanır.

Anlatılarımız yine de birçok edebiyat tarihindekinden daha karmaşıktır, çünkü zorunlu olarak birden fazla dil alanı söz konusudur. Burada, diğerinin bilgisini üstlenmenin epistemolojik risklerinin ampirik, düşünümsel ve tümevarımsal bir yaklaşıma yol açtığı tarihsel croisée’den bazı derslerden faydalanabiliriz – biri “çeviri” eklemek isteyebilir.

Karşılaşmaların ayrıntılarından daha büyük, anlam veren tarih yapılarına kadar bu “aşağıdan yukarıya” çalışma duygusu, aktör-ağ teorisinin yöntemleriyle de yüzeysel olarak uyumludur. Bu tür yöntemler, bir tarihsel aktörün bir başkası adına konuşmayı düşündüğü için bilginin aktarıldığı ve dönüştürüldüğü karşılaşmalara odaklanır: Belki de aktör-ağ teorisyenleri çalışmalarına ‘çeviri sosyolojisi’ diyorlar.

Herhangi bir sosyal, kültürel veya dilsel sınır varsaymak yerine, ağların izini sürmek, ötekiyle ilgili hiçbir bilginin varsayılamayacağı ve hiçbir öngörüde bulunulamayacağı bir radikal güvensizlik durumu anlamına gelir. Tarihçinin çalışması, güvenin kazanılma yollarının izini sürebildiği ölçüde, aktör-ağ yaklaşımı kesinlikle ilgi çekicidir.

Vikipedi çeviri nasıl yapılır
Rönesans döneminde çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
Antik çağda çeviri
İlk tercüman kimdir
Sözlü çeviri tarihi
türkiye’de çeviri tarihi
Cumhuriyet dönemi çeviri faaliyetleri

Bununla birlikte, aktör-ağ teorisyenleri Michel Callon ve Bruno Latour, ‘tercümeyi’ bir aktörün aldığı ya da kendisine bahşedilmesine neden olan müzakereler, entrikalar, hesaplamalar, ikna ve şiddet eylemleri olarak tanımladıklarında, konuşma yetkisi ya da başka bir aktör ya da güç adına hareket ederseniz, eylemlerin aşırı olumsuzluğu, herhangi birinin bir çevirmene gerçekten neden güvenebileceğinin çok az takdir edilmesini sağlar.

Aktör-ağ yaklaşımı, güvensizlik geçmişlerine yol açma eğilimindedir. Aksine, güvene dikkat etmeyi öneriyoruz: insanların gerçekten çevirmenlerin başkaları adına konuşmasına izin verdiği duygular ve mantığa yer veren noktalardır.

Başka bir soru, tarihçinin görevine ilişkin anlayışımızın geri dönüşü olmayan bir şekilde kültüre bağlı olup olmadığıdır. Avrupa-Amerikan kültürleri için tarih yazımı eski Yunanistan’da doğdu: Romalı filozof ve avukat Cicero, Herodot’u (MÖ 5. yüzyıl) “tarihin babası” olarak tanımladı. Ancak eski Yunancadaki ‘tarih’ terimi, bugün Avrupa-Amerikan kültürlerinde anlaşılandan oldukça farklı bir anlama geliyordu.

Aristoteles’e göre bir tarihçi, insan ilişkileriyle ilgilenen bir yazardı. Herodot, çalışmasını, doğrulanabilir olaylar kategorisine girmeyen logolar ve efsaneler (anlatı anlatıları) içeren olarak tanımlar. Kendisini geçmişle ilgili açıklamasından sorumlu olarak sunmaz, ancak Muses’ı otorite için çağırır.

Thukydides ve Xenophon gibi diğer antik Yunan tarihçileri, ἱστορία’yı (son zamanlarda ‘araştırma’ olarak tercüme edilmesine rağmen ‘tarih’) çeşitli şekillerde yazı yoluyla bir araştırma biçimi olarak anlamışlardır.32 Dolayısıyla bu tarih anlayışı tek ve sağlam bir gelenek değildir. devam ettiğimizi varsayabiliriz.

Aslında, eski Çin tarih yazımı ile bağlantılı olabilir. Örneğin, “Çin” in ilk kapsamlı tarihini ele alalım: Sima Qian’ın Shiji (Tarihçinin Kayıtları) adlı eseri c. Han hanedanlığı döneminde MÖ 90. Avrupa-Amerikalı çevirmenler ve akademisyenler, Shiji’yi “kayıtlar”, “anılar” veya “yıllıklar” olarak tanımladılar. Yazarı Sima Qian, “Büyük Katip, Büyük Tarihçi veya Büyük Tarihçi” olarak sunulur.

Shiji, yıllıklar, kronolojik tablolar, hazineler, kalıtsal evler ve biyografiler olarak adlandırılabilecek beş ayrı bölüm içerir. Antik Yunan tarihçiliğinde yazar, okuyucuyu anlatının doğruluğu ve güvenilirliği ve “yargılarının güvenilirliği” konusunda ikna etmeye çalışırken, Shiji’de metinde ön plana çıkan hiçbir otorite konumu yoktur.

Bileşik yapısından da anlaşılacağı gibi, Shiji’nin tutarlı ve ikna edici bir anlatı olması amaçlanmadı. Daha ziyade bilgiyi mümkün kılmak için üretilmiş ve bir araya getirilmiştir.

En azından başlangıçta, bu nedenle, antik Yunan ve Çin tarihlerinin ‘tarih’ yazımına iki uyumsuz yaklaşım sunduğu görünebilir: Antik Yunan tarihyazımında yazarlar, okuyucuyu güvenilirlikleri konusunda ikna ettiler ve çalışmalarını otoriter yapan da buydu; Sima Qian söz konusu olduğunda, metnin çeşitli kısımları birden fazla karşı-sesin konuşmasına izin verdiğinden, şeffaf bir yazar metin bağlantısı yoktur. Bununla birlikte, yazı yazısında ve onu izleyen Ren An’a yazdığı mektupta Sima Qian, yazarın niyetiyle bir bütün olarak metin arasında açık bir bağlantı kurar.

Herodot durumunda, güven büyük ölçüde yazarın itibarına bağlıdır (Herodot güvenilir bir tarihçi olduğunu iddia etmese bile); Shiji durumunda, yazılı materyalin değerine ve işi motive eden niyete güven duyulur.

The post Çeviri Tarihi Nasıl Başlar? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Yaklaşık son elli yılda yayınlanan tarih ve çeviri literatüründe, çok az sayıda çalışma Julio-César Santoyo’nun ‘çeviri faaliyetinin yaklaşık dört bin yılı boyunca ne olduğuna dair küresel veya küreselleşen bir vizyon’ önermiştir. 

Burada Santoyo’nun kuramlardan ziyade çeviri uygulamalarına odaklanan tarihlere atıfta bulunduğunu anlıyoruz, çünkü çeviri kuramlarına ilişkin antik, erken modern, modern ve çağdaş ifadelerin antolojilerinde eksiklik yoktur.

Bu derleme koleksiyonlarında, Marcus Tullius Cicero, Jerome (Eusebius Hieronymus), Martin Luther, Friedrich Schleiermacher ve yirminci yüzyıl entelektüellerinden alıntılar kronolojik olarak antolojiye tabi tutulma eğilimindedir ve genel olarak pozitivist anlayışa göre yaklaşımdaki değişikliklerin giderek daha fazla hale geldiği sofistike yaklaşımları benimser.

Bu antolojilerin çoğu, Avrupa-Amerikan teorilerine odaklanır, ancak 2006, çeviriyle ilgili kavramları ve uygulamaları sunan erken modern Çin metinlerinden oluşan çığır açan bir antolojinin yayınlandığını gördü.

Bugüne kadar, çeviri tarihine yapılan katkıların çoğu, belirli bir bölge, dil veya dönemden çeviri kuramları ve uygulamaları üzerine deneme veya monografi koleksiyonları olarak tanımlanabilir. Neyse ki, son otuz yılda yapılan araştırmalar, tarihin haritasını çıkarmaya çalışan çalışmalar üretti. Doğu ve batıda belirli ulusların veya bölgelerin ötesinde ve yüzyıllar boyunca çeviri varlığını sürdürüyordu.

Artık, çeviri ve tercümenin belirli yönlerini ön plana çıkaran düzenlenmiş koleksiyonlar ve özel dergi sorunları da var: metodolojiler (Pym, Lépinette ve Alcalá), seyahat ve çeviri (De Biase), politika ve çeviri (D’hulst, O ‘ Sullivan ve Schreiber), çevrilebilirlik (Budick ve Iser), cinsiyet (Agorni, Ferguson), bilim (Olohan ve Salama-Carr, Dietz) işbirliği ve çeviri (Bistué, Cordingley ve Manning) ve yeniden çeviri (Deane-Cox) arasında diğerleri, açıkçası, bu çalışmaların çoğu güvene dikkat etmiyor.

Bazı çeviri akademisyenleri güveni çeviriye referansla ancak marjinal olarak veya çeviri etiği ile ilgili daha geniş bir tartışmanın bir parçası olarak tartışmışlardır. Finlandiya merkezli çeviri çalışmaları uzmanı Andrew Chesterman’dan alıntı yapacak olursak güven, çeviri çalışmalarında zor bir konu olarak kalmıştır. 

Çevirmen olarak hayatta kalabilmek için, hem meslek hem de bireysel olarak ilgili tüm tarafların güven duymaları gerekir. Bu güven olmasaydı, meslek ve pratiği de çökerdi.

Çeviri ve tarih hakkında neler yazılmayı bekliyor? Bazı akademisyenler yakın zamanda, çeviri geçmişlerinin hangi kitleler için yazılması gerektiğini sordu.

Kabul edilen görüş, çeviri tarihinin doğası gereği disiplinler arası olduğu yönündedir, ancak çeviri tarihçileri tarafından ne tür bir disiplinlerarasılığın üstlenilmesi veya en azından teşvik edilmesi gerektiği açık değildir. Bölüm 4’te disiplinlerarasılık konusuna dönüyoruz.

Burada, pratikte, çeviri tarihi ve çeviri çalışmaları ile diğer ayrık disiplinler arasındaki yaratıcı üretken ilişkiler için parametrelerin henüz test edilmediğini not ediyoruz.

Rönesans döneminde çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
Sözlü çeviri tarihi
Çeviri stratejileri
İlk tercüman kimdir
20. yüzyıl çeviri tarihi
Antik çağda çeviri
türkiye’de çeviri tarihi

Öyleyse, çeviri tarihi temel soruları yenilemeye ve gelecekteki araştırmalar için yeni yollar önermeye nasıl yardımcı olabilir? Yakın gelecekte çeviri tarihinin ne olabileceğini öngörmenin bir parçası olarak, bir adım geriye gidip neler olduğunu inceleyelim.

“[Mütercim-tercümanlık] mesleği için geçmişi bilmenin önemi hafife alınamaz. Geçmişi bilmek, daha geniş edebiyat, felsefe ve fikir tarihlerine katkıda bulunma potansiyeline sahiptir.

Açıktır ki, her şey otomatik olarak çeviri tarihinin kapsamına girmez. Burada, çalıştığımız şeyin bir tür çeviri ürünü, bir metin, yazılı, sözlü veya grafiksel olduğunu iddia ediyoruz. Ayrıca amacımızı, dolaylı kültürlerarası iletişimin sonucu olan ürün türleriyle sınırlandırıyoruz.

Maddi veya maddi olmayan malların değişimi, transferi veya tahsis edilmesinde üçüncü bir tarafın varlığı, işlemin sonucunu mutlaka değiştirmez (her ne kadar çoğu zaman böyle olsa da). Tercüman Doña Marina, “La Malinche”, sevgilisi Hernán Cortés’in Meksika’yı fethetmesine vesile oldu.

İspanyol sömürgeciler için Nahuatl’ın tercümanı olarak rolü çeşitli karmaşık şekillerde ortaya çıktı. Kanıtlar, Cortés ve İspanyol ordusu adına karar alma rolü üstlendiğini ve İspanyol ve farklı Maya, Tlaxcalans, Totonac ve Aztek toplulukları arasında arabuluculuk yaptığını gösteriyor.

Bu tür figürlerin arabuluculuğunu ve kültürlerarası rollerini incelemek, neyin takas edildiği, satıldığı, el konulduğu veya kaybedildiğine ve nihai sonucun temelini oluşturan kültürel, politik ve dilsel dinamiklere ışık tutabilir (bu durumda, Aztek’in düşüşü). başkent Tenochtitlan ve Aztek İmparatorluğu’nun İspanyol fethi).

Aklımızda bulunan çeviri geçmişi için, çevirmenlerin ve müşterilerin çevirinin aktarımı ve alımında kullandıkları rol ve stratejilerin çeşitliliğini anlamak çok önemlidir. Üçüncü taraf bir oyuncu olarak, her tür kültürlerarası arabulucunun (çevirmen, tercüman, editör, yayıncı veya kullanıcı) en az bir diğer tarafla güven oluşturması gerekir.

Güven inşa etme ihtiyacı, müşteriler veya müşteriler tarafında çeşitli derecelerde güvensizlikten kaynaklanır. Bu güven veya güvensizlik derecelerini anlamak, kültürlerarası transferlerin altını çizen eşitsizlikleri (Doña Marina örneğinde olduğu gibi) ve bu tür ilişkisel dinamiklerin sonuçlarını aydınlatabilir: kolonileşme, yabancılaşma, cinsiyet ayrımcılığı, yanlış anlama, iletişim eksikliği veya sessizlik vb.

Bu nedenle, üç veya daha fazla partiyi içeren transferlerde güven esastır ve burada ikili işlemlere göre daha sorunludur. George Simmel’in deyimiyle, üçüncü taraf “durumun egoist bir sömürücüsü” olabilirse de, çok sayıda antik veya erken modern tercüman, hayatta kalmanın bir yolu olarak aracı rollere zorlanan köleler veya düşük sınıf öznelerdi. Yine de, arabulucu anonim veya görünmez olsa bile, üçüncü tarafa güven “anlaşma yapıcı” veya “anlaşmayı bozucu” dur.

Özellikle 1990’lardan beri, çeşitli çeviri çalışmaları akademisyenleri (ve birkaç kültür tarihçisi) tarih ve çeviri arasındaki ilişki hakkında canlı bir tartışmaya dahil oldu. Pym ve Avrupa merkezli Lieven D’hulst ve Sergia Adamo, çeviri ve çevirmen çalışmalarına daha fazla tarihin dahil edilmesi gerektiğini çeşitli şekillerde savundu. Jean Delisle, “tarihçilerin yaptığı gibi tarih yazmanın” gerekli olduğunu iddia etti.

Adamo’nun görüşüne göre, çeviri akademisyenleri “tarihsel farkındalıklarını” geliştirmelidir. Bu kesinlikle faydalı olacaktır, ancak çoğu zaman tarihçilerin çeviri farkındalığından yoksun olmaları da muhtemeldir. Yazılı metinler (literatür, arşiv belgeleri, arkeolojik eserler veya bilimsel veriler) üzerinde çalışan akademisyenler genellikle bir noktada bir çeviri ile uğraşırken, birincil veya ikincil kaynaklar olarak çevrilmiş metinlere olan güvenlerini kabul etmedeki başarısızlık nadir değildir.

The post Çeviri Tarihi Nedir? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.