Öyleyse, çevirinin ele aldığı sorun, okuyucunun çeviri için metinden, yabancılaşma ‘gerçeğinden’ mekansal ve zamansal olarak ayrılması değil, bu yabancılaşma durumunun teşebbüs etmeye geldiğinde yarattığı ayrılık kaygısıdır. anlamak. Steiner’ın belirttiği gibidir.

Dirençli fark, iki dilin, medeniyetlerin, anlamsal bileşiklerin ayrılmaz ve tarihsel geçirimsizliği, seçmeli yakınlığa karşı oynuyor, çevirmenin orijinali önceden ve tanınması, meşru giriş sezgisi, geçici olarak yerinden çıkmış, yani sınırın karşısında yer alıyor. . Yakın çevrelerde, diyelim ki iki “Avrupa dili arasında, ücret her iki kutupta da maksimumdur. Farkın şoku, aşinalık kadar güçlüdür. Çevirmen, kendisine çekildiği kadar güçlü bir şekilde uzaklaştırılır.

Uzaklaşma yabancılaşır çünkü dünyaya erişimimizin hemen olmadığı hatırlatılmalıdır; insan anlayışı yanılabilir ve varsayılamaz. Dolayısıyla, bu mücadelenin yeri metinsel olduğu kadar sosyaldir, çünkü ayrılık kaygısı harflerin dünyasıyla sınırlı değildir, küreselleşmiş, birbirine bağlı bir dünyada insan varlığını karakterize eden sayısız etkileşime ve sorunlu anlayışa nüfuz eder.

Uzaklaşmanın yarattığı zorluk, okuyucu ile metin, benlik ve diğerleri arasındaki ampirik ayrılık hali değil, bununla ilgili bir şeyler yapma arzumuz, devam eden ihtiyacımızdır.

Yorumlayıcı çeviri kuramı
Çeviri kuramları
Edebi metin çevirisinde kültürün yeri ve Önemi
Skopos kuramı nedir

Yorumlama Nedir?

Okuyucunun yorum için metinden uzaklaşmasında iki sonuç vardır. Birincisi, “uzaklaşma” okuyucuyu metne karşı zorunlu olarak muhalif bir konuma yerleştirir, çünkü metin okunana kadar yorumlanacak hiçbir gizem yoktur.

Yorumlanması dışında hiçbir anlaşmazlık, itiraz yoktur. Ancak metin, okuyucunun zihninde hayata geçirildiğinde, okuyucuyu şimdiki zamanda metnin üretiminin ve alımlanmasının zaman ve yerinden ayıran mesafe gerçekleşmiş olur.

Basitçe ifade etmek gerekirse, okuyucu okuyana kadar metin bir yorum nesnesi olarak mevcut değildir. Bu, ikinci sonuca götürür: Okuyucunun metne muhalefetinin doğası gereği psikolojiktir. Yani bir metni okuma konumunda olan kişinin zihninde var olan bir ayrılık halidir.

Aslında, ilk durumda ‘okuyucu’ koşulunu yaratan, okuyucunun okuma nesnesine muhalefetidir. ‘Anlaşılması gereken’ bir şey olmadan, okumak ve anlamak için bir ‘okuyucu’ mevcut değildir.

Bu içgörüler, meditasyon eksenini yazarın öznel dünyasından okuyucununkine doğru kaydırır. Sahiplenmenin ilk ilkesini oluşturan bu okuyucu odaklı vurgudur:

Bir metinde gerçekte ne anlaşılmalı ve dolayısıyla neye mal edilmelidir? Metnin arkasına gizlenmiş olması gereken yazarın niyeti değil; yazar ve orijinal okuyucuları için ortak olan tarihsel durum değil; bu orijinal okuyucuların beklentileri veya duyguları değil; kendilerini tarihsel ve kültürel fenomen olarak anlamalarına bile bakılır.

Sahiplenilmesi gereken şey, metnin kendisi tarafından açılan düşünce yönü olarak dinamik bir şekilde kavranan metnin kendisidir. Başka bir deyişle, el konulması gereken şey, metnin referansını oluşturan bir dünyayı ifşa etme gücünden başka bir şey değildir.

Metnin yazara ve metnin üretildiği ve alındığı sosyokültürel çevreye göre özerkliği göz önüne alındığında, tahsis, metnin ‘arkasında’ konuşan yazarın dehasını ya da ruhunu kavrama girişimlerinden vazgeçer.

Ricoeur’a göre, sahiplenilmesi gereken şey “metnin” maddesi “,” metnin dünyası “ve” metnin şeyi “olarak tanımladığı şeydir.

Bir dünyanın bu izdüşümünün, elbette olası bir dünya olduğunu kabul eder, ama yine de, orada kendime ait en büyük olasılıklarımı gerçekleştirmek için yaşadığımı düşünebileceğim bir yer. Gerçek bir dünya olmaksızın, metnin metnin dışı olarak amaçladığı bu kasıtlı nesne, bir okuyucunun uygun bulabileceği, metnin arkasındaki yazarın kayıp niyeti değil, metnin dünyası olduğu ölçüde, ilk aracılıktır. 

Metnin önündeki bu ‘metnin dünyasını’ ayırt etmek, bir metnin ‘anlamından’, ‘referansına’, yani ‘ne hakkında konuştuğuna’ doğru önemli bir hareket etme ile ilgilidir. Anlam, bir önermenin amaçladığı ideal nesne iken ve bu, çalışmanın içinde içkin iken, referans, önermenin değeri, gerçeğe işaret etme iddiasıdır.

Bu ikinci nitelik, Ricoeur’un başka yerlerde “ne hakkında konuşulduğu,” metnin konusu “, yani çalışmanın metinden önce olduğu gibi ortaya çıkardığı türden bir dünya olarak tanımladığı şeydir. Bu nedenle, metne uygun şekilde yaklaşmanın iki farklı yolu vardır.

Okurlar olarak, ya referans verilen her türlü dünyaya ilişkin bir tür belirsizlik içinde kalabiliriz ya da yeni bir durumda, yani okuyucununki gibi metnin potansiyel uygunsuz referanslarını gerçekleştirebiliriz.

Yalnızca duyuya, iç yapısına ve ilişkilerine odaklandığımız ilk durumda, metni kendi içine kapalı, dünyasız bir varlık olarak ele alarak hipostasize ediyoruz; ikincisinde, okuma sanatının ima ettiği “uygulama” türü aracılığıyla yeni bir gösterişli referans yaratıyoruz. Bu iki olasılık, diyalektik etkileşimleri olarak düşünülen okuma eylemi tarafından eşit derecede zorunlu hale getirilir.

İlk görüşte okuyucu, çalışmanın nasıl yapılandırıldığını yöneten metnin arkasında yer alan bir öz arar. İkincisi, okuyucu metnin ötesine, kendi iç dünyasından, kendisinden önce ifşa ettiği dünyaya doğru bakar. Referansa bu ikinci şekilde odaklanarak, metne tam anlamıyla bağlanabilir, okumanın şimdi ve burada ona yeni bir soluk getirebiliriz.

Dolayısıyla, bir metni anlamaya girmek, onun anlamdan referansa hareketini takip etmektir, başlangıçtaki söylem durumundan uzaklaşarak, yazarın varsayılan niyetinden ve metnin yapılarından, metnin kendisinin ötesinde kurduğu olası dünyaya doğru kendi referans gücü. Referans niteliği, yorumlama açısından önemli bir sonuca sahiptir.

Bir metnin anlamının metnin arkasında değil önünde olduğunu ima eder. Anlam gizli bir şey değil, ifşa edilen bir şeydir. Anlayışa yol açan şey, metnin gösterişli olmayan referansları aracılığıyla olası bir dünyaya işaret eden şeydir.

Metinler olası dünyalardan ve bu dünyalarda kendini yönlendirmenin olası yollarından bahseder. Bu şekilde, açıklama, yazılı metinler için konuşma dilinde gösterişli referansların oynadığı rolle eşdeğer bir rol oynar. Böylece yorumlama, metnin gösterişli olmayan referansı ile açılan önerilen dünyaların kavranması haline gelir.

The post Yorumlama Nedir? – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Tıpkı bir metnin iç ve dış ilişkilerini yorumlayabildiğimiz gibi, bir eylemin çoklu bağlantılarını inceleyebiliriz, çünkü eylemler, metinde olduğu gibi, bir dünyaya gönderme yapan bir iç yapı içerir; ve kendilerini daha geniş dünyaya bağlayarak, metnin gönderme işlevine benzer şekilde dışarıya doğru bir şey yansıtırlar.

Metafor gibi, insan eylemi de bir şekilde insan gerçekliğini temsil etmekle meşgul olduğu için mimetik nitelikler gösterir. Bir yarı metin olarak, insan eylemi, “diğer her metin gibi, bir bütün olarak parçalarının bir işlevi olarak yorumlanması ve bunun tersi de geçerli olması nedeniyle, bir tür yorumbilimsel daireye yer açar.

Dünya açık uçludur çünkü söylediğimiz şeyler, ürettiğimiz metinler, yaptığımız şeyler ve yaptığımız şeyler de yoruma açıktır.

Ricoeur, insanlık durumunu ve kendisini gizeme kaydetme yollarını daha iyi anlamak için, yazılı olarak veya “her türden belge ve anıtlar dahil olmak üzere ” yazıya benzer sabitleme” denir.

Bu “yaşam belgeleri”, olayların ve kamusal anıtların yanı sıra, insanların kendilerinin eylemlerine ek olarak, “sosyal imgelemdeki” her türlü “yaşam ifadesini” veya “kültürel eseri” kapsar. Ricoeur’un inancı, şeylerin işaretler aracılığıyla ikame edilmesi ve temsil edilmesinin sosyal yaşamın temelini oluşturduğudur.

Bu ikame ve temsil süreçlerinin harekete geçirdiği, yorumların çatışmasıdır ve insan deneyiminin işaretlerinin muhtemelen tüm anlamlarını ifade etmesini sağlar. Ricoeur için hayattaki anlam, yorumlanması gereken bir metindir. Böylece, “ayrı” bir anlam olarak tanımladığı şeyi yoruma verir:

Sembole verdiğim uzantının aynısını vermeyi öneriyorum. Yorumlama, açık anlamdaki gizli anlamın deşifre edilmesinden, gerçek anlamda ima edilen anlam düzeylerinin ortaya çıkarılmasından oluşan düşünce çalışmasıdır diyeceğiz.

Bu şekilde tefsire, yani gizli anlamların yorumlanmasına ilişkin ilk referansı muhafaza ediyorum. Sembol ve yorum, böylece bağlantılı kavramlar haline gelir; çoklu anlamın olduğu her yerde yorum vardır ve anlamların çoğulluğunun tezahür ettiği yorumda vardır.

Makine çevirisi Nedir
Makine çevirisi tarihi
Çeviri ve kültür ilişkisi
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Edebi metin çevirisinde kültürün yeri ve Önemi
Edebi çevirinin zorlukları
Edebi çeviri örnekleri
Yazın çevirisinde sorunlar

Kendini ötekilik kültürü, toplum, siyaset, din ve beşeri bilimler alanında birden fazla sapmaya açılıyor Ricoeur’un yorumbilim, çevremizdeki insanlığın işaretlerini yorumladığımızda açıklama ve anlayışın nasıl işlediğine dair eleştirel düşünmeye kendini adamıştır.

Dünyayı metinsel olarak gören, insan varoluşunun yoruma davet eden söylemle ifade edildiği yerde, Ricoeur’un yorumbilim esasen bir metin teorisi olarak kalır, ancak metinleri yalnızca bir başlangıç ​​noktası olarak alır.

Metinlerde olduğu gibi, eylemlerin kendilerine ait eylemlere sahip olan aracıları vardır ve metinlerde olduğu gibi, her ikisi de çeşitli ve çok yönlü olduğu için yorumlanmaya yönelik kendi davetlerini de içerirler.

İnsan yaşamının ifadeleri sürekli olarak heterojen bir anlamla sınırlandırılır: ‘Bir yarı metin olarak eylem, okunabilirliğini onu birbirine bağlayan kurallardan alır, bu sayede elimizi kaldırırken oy kullandığımızı söyleyebiliriz.

Eylemlerin hemen aşikar olmayan, ancak düşünmeye yol açan anlamları vardır. Dil gibi, insan eylemi de çelişkilidir, çünkü bir eylemin cömertliği onun çeşitli şekillerde yorumlanmasına izin verir.

Bir kişinin neden bunu ya da bunu yaptığını açıklamaya çalışırız ve güdüler ve nedenler sunduğumuzda, anlamak amacıyla hem eyleme hem de eylemcisine belirli şeyler yükleriz. Ancak, metinde olduğu gibi, bir eylemin belirli bir yorumunun lehinde veya aleyhinde her zaman tartışılabilir:

İnsan eyleminde neyin yorumlanabileceğini (ve yorumlanması gerektiğini) bu eylemin motivasyonel temeli, yani onu açıklayabilecek arzu edilebilirlik karakterleri seti olduğunu söyleyemez miyiz? Ve eylemin gerekçeleriyle açıklanmasına bağlı olan tartışma sürecinin, eylemi bir metne benzer kılan bir tür cüretkarlığı ortaya çıkardığını söyleyemez miydik?

Ricoeur, hermeneutik üzerine ilk deneme derlemesine, “conflit des Interprétations” adını verdiğinde, iddiası sadece tüm insan deneyiminin temelde çelişkili olduğu değil, aynı zamanda dünyadaki farklı konumların arabuluculuğunun hermenötik projenin temelini oluşturmasıydı.

İnsan Etkisini Anlamak

Başkalarının eylemlerinin birden fazla şekilde yorumlanabileceğini, çevremizdeki yaşamın ifadelerinin incelenip yorumlanabilen bir gizem ortaya çıkardığını, hayatın bir metin gibi okunup sorgulanabileceğini söyleyerek, ‘hayatı’ okunması ve ilgilenilmesi gereken bir anlatı olarak gösterin. Bu, sadece tüm insan deneyiminin prensipte ifade edilebilir olduğunu değil, insan deneyiminin söylenmeyi gerektirdiğini varsaymaktır.

Bu, tüm insan deneyimini kaplayan Sprachlichkeit’tir – çevremizdeki dünyanın dilbilimselliği, bir anlayışın dışa vurumundan daha fazlasıdır ve bunun yerine hiç bitmeyen anlam arayışıdır. Dolayısıyla, Ricoeur’un felsefi yorumbiliminin her şeyden önce, tüm tezahürleriyle hayatın gizemleriyle ilgilenmesine rağmen, asıl endişe konusu olan daha büyük resim, yaşam ve çevremizdeki dünya deneyimimizdir.

Bu nedenle, hermenetiğin temel önermesi, söylediğimiz şeyler, yazdığımız şeyler ve yaptığımız şeyler aracılığıyla çevremizdeki dünyayı temsil etme kabiliyetimiz aracılığıyla yaşamda anlam kazandığımız için, insan eserlerinin tam anlamıyla anlamı vardır, çünkü bunlar yansıtıcıdır. 

Bunları anlayarak hayatın anlamını anlarız. O halde, Ricoeur’un felsefesi temelde yaşam ve okumaktır:

Felsefenin bir yorumbilim, yani görünen anlam metninin içindeki gizli anlamın okunmasının nedeni budur. Varoluşun ifadeye, anlama ve düşünceye ancak kültür dünyasında gün ışığına çıkan tüm anlamların sürekli yorumlanması yoluyla ulaştığını göstermek hermenötiğin görevidir.

Varoluş, ancak ruhun yaşamının nesneleştirildiği işlerde, kurumlarda ve kültürel anıtlarda, ilk önce “dışarıda” bulunan bu anlamı benimseyerek bir benlik-insan ve yetişkin olur.

Dünyayı kavrayışımızı işaretler, semboller, konuşma ve yazıyla ifade edersek, bu tür şeyleri yorumlarken belirli bir sorgulama gerçekleşir. İnsan yaşamı hiç bitmeyen bir angajman süreci olduğundan, dahası, sosyal alandaki ‘anlayış’ doğası gereği diyalektiktir, çünkü sosyal alandaki faaliyetlerimiz hiçbir zaman tamamen içe dönük ya da içe dönük değildir; sürekli birbirimizin yorumlarını eleştiririz.

Iser’in ‘açık uçlu dünyanın haritasını çıkarma’ süreci olarak adlandırdığı şey, çevremizdeki dünya temsillerimizi anlamak ile kendimizi anlamak arasında bir ara adımdır.

The post İnsan Etkisini Anlamak – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Ya da, Pym’in sözleriyle, “kültürel çeviri teorileri, böylece, genel olarak savundukları ötekiliği ortadan kaldıracaktır. Çeviri düşüncesinin dünyayla alakasını kanıtlama acelemizde, terminolojik olarak gevşek beyanların ve yüzeysel ifadelerin işimizle hizmet ettiğimizi iddia ettiğimiz insanlara ihanet etmesine izin vermemeliyiz. Pym’in başka bir yerde ifade ettiği gibi, ‘Çevirinin günü kurtarmak zorunda olduğunu kim söyledi? Bir göçmenin, çevirinin adalet ve demokrasi yararına nasıl kullanılabileceğini sormayacağı hissedilir ‘(2010, s. 8). Bu, Bery (2009) tarafından paylaşılan bir görüştür ve çevirinin “kim” ini – aslında etkilenenleri – ve sadece “ne” yi hatırlama ihtiyacına işaret eder (s. 213). Fikirleri bir alandan tanıtmak ve diğerine uygulamak çok iyidir, ancak gerçek insanların etik durumunu cansız nesnelerle karşılaştırdığında disiplinler arası iletişimi zenginleştirmek yerine engelliyoruz.

Başka bir deyişle, oyundaki sosyal ve ideolojik güçleri gözden kaçırdığımızda ve Ha’nın postmodern karmaşıklığa yönelik açlığı tatmin eden, ancak ille de şeye hitap etmeyen “ şık entelektüel dil oyunları ” dediği şeyden rahatsız olduğumuzda ödenmesi gereken etik bir bedel vardır. insanları ırkları, etnik kökenleri veya grup kimliğinin diğer herhangi bir tanımlayıcısı temelinde orantısız bir şekilde etkileyen gerçek dünya sorunları ortaya çıkar.

Pym, ampirik verilere dayanmayan ve ‘kesin olmayan ve çelişkili düşünceler sergileyen, moda kavramların kısa vadeli tüketimini ihanet eden, akademik güç arayışında olan ve hareket edecek olan gece gündüz entelektüelleri tarafından kullanılan teoriler’ diye yazıyor. zaten gelecek yıl başka bir şeye gidelim ‘. Pratt’ın belirttiği gibi: ‘İnsanlar bunu, herhangi bir dil bilmeyen ve yine de fikirler üzerindeki tekellerini sürdürmek isteyen ayrıcalıklı metropolitlerin başka bir entelektüel otorite göstergesi olarak gördükleri için gerçekten affedilebilir. Kültürel çevirinin serbest piyasa imajında ​​trafiği anlamsal olarak yapılandırmaya hizmet edip etmediğini soran insanlar affedilebilir.

Bu argümanları bir kez daha disiplin kapısının bekçiliğinin hayaleti olarak görmezden gelmek cazip geliyor. Ancak, son on yıllarda kültürel çeviri literatürünü zorlayan belirsiz ve belirsiz teorileştirme göz önüne alındığında, aciliyet ihtiyacının altını çiziyorlar: kültürel çeviriyi modaya uygun kinaye seviyesinin üzerine çıkarmak, her ikisi de aydınlatıcı güç yeteneğine sahip ölçülebilir ve aktarılabilir bir siyasi söylem seviyesine çıkarmak dünyadaki ilişkiler ve onları eleştirme söz konusu olmuştur.

Kültürel çeviriye yönelik ikinci büyük zorluk, diller arası çeviri uygulamasına dayanan bir teori olarak metodolojik geçerliliğini sorguluyor. Burada eleştiri, bizi, kültürel çevirinin, birden çok metin ve birden çok dil arasındaki aktarımın sorunsallarıyla ilgilenen sözde uygun çeviri biçimini reddettiği varsayılan “kayıp”lara geri döndürür. Trivedi, bu ikinci biçimin aksine, kültürel çeviri ile birlikte, iki metin, hatta bir metin ve kesinlikle birden fazla dil içermeyen bir tür çevirimiz olduğunu yazıyor.

Bunlar, Bhabha’nın her zamanki mutluluğuyla, başka bir bağlamda “aslî olmayan çeviri” (kişisel görüşmede) olarak adlandırılan şeylerin örnekleridir. Belki bir adım daha ileri gidebilir ve mutlulukla eşleştirme girişiminde bulunulmadan buna sadece tercüme dışı diyebiliriz.

Aynı metnin farklı çevirileri
Edebi çevirinin zorlukları
Edebi çeviri örnekleri
Edebi eserlerde Çeviri Sorunları
Çeviride kültürel öğelerin aktarımı
Edebi metin çevirisinde kültürün yeri ve Önemi
Çeviride karşılaşılan zorluklar
Çeviride Kültürel sorunlar

Pratt, bu metodolojik kaygıyı, temelde, diller arası modelin kültürel çevirinin kaygılarına uygun olmadığını, çünkü yaşamdaki farklılığın sürekli bir organik değişim durumunda olduğunu iddia ederek bir adım öteye götürür: ‘Kültürel çeviri kavramı çözülemez çelişkiyi taşır. kendini adlandırırken üstesinden gelmeye çalıştığı mesafeleri / farklılıkları koruduğunu söyler.

Farklılığı sürdürdüğü için, bir çeviri paradigması, zaman içinde sürdürülen karışıklıklardan çıkan heterodoks öznellikleri ve arayüzleri kavramak için fazla kördür ‘(Pratt, 2010, s. 95-6). Diller arasındaki harekete dayalı bir modelin teorik vaadi yoluyla özciliğin üstesinden gelme girişiminde, kültürel çeviri aslında tam da çözmeyi amaçladığı dil ve kültürün sınırlarına dayanarak farklılığı kemikleştirir. Bunların her birini yazı dizisi boyunca sırayla ele alacağız.

Çeviri teriminin sözde yanlış anlaşılması temelinde kültürel çeviriye karşı argümanların zayıflığı şu soruyu akla getiriyor: çeviri haklarına tam olarak kim sahip? Kültürel çalışmalar ve karşılaştırmalı edebiyat gibi alanların çeviriyle ilgilenmesi şaşırtıcı olmamalıdır, çünkü çevirinin ‘kültürel’ boyutu dilbilimsel formülasyonlarda her zaman bir rol oynamıştır; Trivedi’nin argümanını dayandırdığı dilbilimsel kategorilerin yaratılmasında her zaman oyunda sadece dilbilimden daha fazlası olduğu için, ‘uygun’ çeviri ile kültürel anlamı arasında kesin bir ayrım olamaz.

Young’ın belirttiği gibi, ‘çeviri her zaman, Derridacı bir anlamda, tek ve tek bir anlamı olmayan, daha büyük ve hatta bazen çelişkili bir anlam aralığı içermek için her zaman kendisini ikiye katlayan uygunsuz bir terim olmuştur. Dahası, Trivedi’nin çeviri olarak tanımladığı şey hiçbir zaman tamamen dilsel bir etkinlik olmadı.

Çevirmenin, çevirisinin duyarlı olması gereken belirli bir hedef kitle gereksinimleri, kısıtlamaları, ihtiyaçları ve beklentileri kümesi içinde çalışan bir birey olarak rolü, metnin, toplumun, insanların ve kültürün uzak ve çoğu zaman birbiriyle çelişen olasılıkları arasındaki ilişkilere yoğun bir etik yansımayı gerektirir. . Entelektüel ve yaratıcı bir okuma ve yazma süreci olarak, çevirinin kültürle ilişkisi, Trivedi tarafından desteklenen dar dilbilimsel ve metinsel kuramlaştırmanın çok ötesine geçer. Dilbilimsel aktarım olarak a priori bir çeviri duygusunu savunmak, aslında hem sınırlı hem de sınırlayıcı bir hareket tarzı olacaktır.

The post Çeviride Kayıplar – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.