Bir tercümanın veya metnin mikro düzeyi, hangi metinlerin tercüme edilebileceğini, neden tercüme edilip edilmediğini, kime aktarıldıklarını ve nasıl tercüme edildiklerini etkileyen rejimlerin makro bağlamları ile üçgenleştirilebilir. Bu elbette yeni değil. Çeviri çalışmalarındaki toplumsal dönüş, çevirilerin neredeyse hiçbir zaman tek bir kişi tarafından üretilmediğini fark etti; daha ziyade, “karmaşık bir arabulucu kanalı” nın sonucu olma eğilimindedirler.

Örneğin, Bruno Latour’un aktör-ağ teorisi ve Pierre Bourdieu’nun edebi alan kavramı gibi sosyolojik yaklaşımları takiben, çeviri akademisyenleri ve tarihçileri, çeviri çalışmasına yönelik kişisel olmayan (veya “yalnızca metin” yaklaşımı) artık oldukça eleştiriyorlar. 2007’de, kültür tarihçileri Peter Burke ve Ronnie Po-chia Hsia, kimin çevirdiğine ve çevirilerin kimler için yapıldığına (ayrıca materyallerin ne olduğuna ve nasıl çevrildiğine) yankı uyandıracak şekilde odaklanılması gerektiğini doğruladılar. çeviri çalışmalarının ötesinde. Çeviride failliğe ilişkin endişeler, edebiyat tarihindeki yeni eğilimlerle de güçlü bir şekilde uyuşuyor.

Son elli yılda, yazarlık çalışmaları ve kitap tarihçileri, çeviriler de dahil olmak üzere herhangi bir metnin üretiminde çeşitli yazarlık ve işbirliği tarzlarının oldukça incelikli açıklamalarını sundular. Basılı kitap artık güven ve güvensizlik dahil olmak üzere yazar, sosyal ve ekonomik faktörlerin oynadığı karmaşık bir alan olarak görülüyor.

Öyleyse, çeviri ağlarında güveni nasıl inceleyebiliriz ve güven bize onlar hakkında ne söyleyebilir? Burada hatırlamakta fayda var ki, ‘güven’ ile sadece bugün erişebileceğimiz ve inceleyebileceğimiz metinleri üretmesi için kimin emanet edildiğini değil, aynı zamanda kültürlerarası arabulucuların ve onların ağlarının ne kadar güvenilir kabul edildiğini kastediyoruz.

Çeviri tarihi makale
Antik çağda çeviri
Sözlü çeviri tarihi
Antik dönemde çeviri
türkiye’de çeviri tarihi
Çeviri Tarihi dönemleri
20. yüzyıl çeviri tarihi
Çeviri tarihi

Güven veya güvensizlik, karmaşık retorik, duygusal ve tutumsal sinyalleri içerir: söz verme, samimiyet ve okuyucuların ve izleyicilerin metinlere ve temsilcilere tepkileri. Çevirilere duygusal tepkiler (ve çevirmenlerin işlerinin önsözlerinde kullandıkları duyguların retoriği), örneğin yabancı bir arabulucu tarafından yapılan tercümeye ilişkin şikayetlerden ortaya çıkar – ulus devletler eğitim vermeye karar vermeden önce çok yaygın bir olaydır. kendi tercümanları.

Bilişsel psikolojiden, duyguların, bizim durumumuzda bir durumun, kişinin veya metnin değerlendirilmesine dayanan algıların sonucu olabileceğini biliyoruz. Bu nedenle algıyı, duygulara ve eylem hazırlığına götüren değerlendirme takip eder.

Spesifik duygular, ruhsal bir yapıya sahip değildir ve tüm kültürlerde eşit değildir. Benzer şekilde güven, farklı kültür ve dillerde farklı anlamlar ve ifadeler taşır. Belirli bir bağlamda güven veya güvensizliğin nasıl ifade edildiğini ve bunun bir topluluk için ne anlama geldiğini anlamak, bir topluluğun çeviri ve tercümeye değer verme şeklinin kilidini açmaya yardımcı olur.

Yukarıda tartışılan Fransız yargı sistemi ve Tercümanlar Koleji’nin (Siyi guan) güvensizlik temelli uygulamaları, sosyal ve kültürlerarası tarihin olaylı, konjonktürel ve rejimle işlenmiş unsurlarını araştırarak bu çözülmenin nasıl gerçekleşebileceğinin örnekleridir.

Aşağı Yönde Güven Akışları

Bir tercüman aracılığıyla konuşurken, konuşmacılar ve dinleyicileri, aracı sesin “şeffaf” olduğunun varsayıldığı bir bağlama yerleştirilebilir. Bazı tarihi çeviri kültürlerinde, bu, çevirinin yanılsama etkisi olarak algılanır ve bu nedenle, ilgili tüm taraflardan tercümanın içeriği ve bağlamı başarılı bir şekilde iletmek için eğitildiğini varsaymaları istenir. Brian Harris, bu yanılsamayı ‘gerçek tercümanın normu’ olarak adlandırdı.

Burada oyunda bir samimiyet kuralı var, “karşılıklı konuşma eylemleri karşılıklı güven koşulunu tatmin eder” şeklindeki mansap bir iddia. Doğruluk ve dürüstlüğün zorunlu varsayımları, muhatabın çalışmasının ve çevrilmiş metnin alımının temelini oluşturur.

Bu varsayımlar, danışanın genellikle iletişimin yorumunu sorgulamak veya güvenmemek için zamana veya alana sahip olmadığı eşzamanlı çeviri bağlamından dolayı zorlanır. Ek olarak, tercümanın arabuluculuğu, açık bir sadakat yemini olmaksızın bir hizmet taahhüdünü gerektirir. Dahası, bu varsayım, özellikle yukarıdan zorlandığında (örneğin bir hükümet tarafından) her zaman kabul edilmez.

Son yıllarda, davalarını tartışmak için bir tercümana güvenmesi gereken mülteciler, arabulucular tarafından yanlış yorumlanma riskine daha az meyillidir. Bu nedenle, bazıları profesyoneller (kurumsal, zayıf güven) yerine aile üyelerine veya arkadaşlarına (kişisel, yoğun güven) veya çevrimiçi makine çevirisine güvenmeyi tercih ediyor.

Açıkça görülüyor ki, hukuki veya idari süreçler için tercümanlardan yararlanmaya ihtiyaç duyan müşteriler, neden iletişim kurmaları gerektiğinin nedenlerini ve arabuluculuktan ne beklediklerini tartıyorlar.

Bu nedenle, aşağı havzada yapılan veya ima edilen güven iddiaları, yukarı havzadaki güvensizlikle karşılanabilir. Bu durumlarda, danışan akıl ve beklenti arasındaki boşluğu güvensizlik duygularıyla doldurabilir. Bu terimlerle güven, ‘başkalarının niyetleri veya davranışlarının olumlu beklentilerine dayanan savunmasızlığı kabul etme niyetini içeren psikolojik bir durumdur’.

Müşteriler savunmasızlığı kabul etmeye hazır olmadıklarında, kültürlerarası arabuluculuğa güvenmezler. Bugünlerde mahkemede tercümanların yaptığı gibi – ve erken modern Fransa’da yaptığı gibi – yemin etmek, arabulucunun rolüne ve uygulamasına güven verebilir. Modern öncesi Avrupa’da sadakat yeminleri yaygın bir uygulamaydı. Onlar sadece bir hükümdara köle olarak boyun eğme eylemi değildi, çünkü aynı zamanda “kişiler arası bir bağın yaratılmasını veya onaylanmasını sembolize edebilirler”.

Sembolik bir güven eylemi olarak ortaçağ yemini, antik, ortaçağ, modern ve bazı çağdaş çevirilere eşlik eden ön sözlerle karşılaştırılabilir. Bu bildirimlerde çevirmenler (veya onların yayıncıları, editörleri, kullanıcıları veya meslektaşları) çalışmalarının geçerliliği, doğruluğu, doğruluğu, doğruluğu ve ifadenin netliği hakkında iddialarda bulunurlar. Bu ifadeler okuyucularına veya dinleyicilerine metinlerin ve çevirmenlerinin güvenilir olduğuna işaret eder.

Geçmiş çevirmenler, kendini sunma ve çeviri konusunda çok çeşitli edebi ve sanatsal stratejilere başvurdular. Bu tür stratejiler, modern öncesi kitabın (mise en page, yazı tipi, baskı teknolojileri, ek açıklamalar ve düzeltmeler gibi paragraf metin öğeleri, manzara ve portreler gibi dekoratif ve figüratif unsurlar) ile ilgili son derece spesifik seçimlerden ayrılamazdı.

Daha genel olarak, bu tür stratejiler, metin nesnelerinin üretimini etkileyen sosyo-kültürel ve ticari bağlamlarla dinamik ilişkiler içindeydi. Aslında, kelimeler, resimler, mise en page, mürekkep ve diğer materyal ve sanatsal unsurlar, çevirinin işbirlikçi doğasına işaret eder. İşbirliği güvenin altını çiziyor: Erken baskı çağında çevirmenlerin, editörlerin ve matbaacıların ortak çabaları, yeni kitapların ‘tüm titizlikle düzeltilecek’ sözünü verdi.

The post Aşağı Yönde Güven Akışları – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çevirmenlerin güvene dair ön sözlü sinyalleri, çevirmenlerin çağdaş rejimleri kabul etmelerini (veya kabul etmemelerini) alenen nasıl tanımlayabileceklerini ortaya koymaktadır.

Çevirmenler, okuyucularına hitap ederken uzun süredir uygulamalarını tartışmış veya söz etmişlerdir ve materyalin üretiminde kullanılan stratejilerden en azından bazılarını not etmişlerdir (çevirmen, editör, matbaacı, sanatçı, metin üretiminde iş birliği,  böyle devam eder.

Sinyal vermek ikna etmektir: bir izleyiciyi ikna etmek veya ikna etmek için kullanılan retorik ve psikolojik bir strateji. Modern öncesi kültürlerde (ve İran veya Hindistan gibi çağdaş kültürlerde) bu kadar çok çeviriye eşlik ederken bulduğumuz sinyal verme mekanizmaları, okuyucuların satın aldıkları, okudukları veya dinledikleri şeye güvenmelerine veya güvenmemelerine yardımcı oldu. Bir şekilde, çeviri tarihi olabilir Bir dizi değişen faktör ve değerin (eğitim, itibar, statü, sosyal ağlar, diğerleri arasında) kültürlerarası arabuluculuğun sunulma ve alınma yollarını şekillendirdiği bir sinyalleşme durumu tarihi olarak kavramsallaştırılmalıdır.

Geçmiş okuyuculardan ve dinleyicilerden çevirmene, editöre veya matbaacıya ‘inanmaları’ istendi.68 İkna stratejileri zaman içinde ve kültürler arasında değişiyor: profesyonel benliklerini ‘ihtiyatlı’ olarak inşa eden çevirmenler buluyoruz (dürüstlüğü dekorasyona tabi kılma) veya ‘samimi’ (‘dürüstlük’ edepten üstündür). Çeviri tarihi, müşterileri veya okuyucuları için farklı çevirilerin “çerçevelendirildiği” ayrıntılı deneysel çalışmaları üstlenerek bu retorik kaygıları ve değişiklikleri aydınlatabilir.

Sonuç olarak ortaya çıkan değerlendirmeler, bir çevirinin “iyi” veya “kötü” olup olmadığı ile değil, çevirinin devreye alınmasında, üretilmesinde ve yayılmasında ikna mekanizmalarının ne kadar ikna edici olduğuyla ilgili olabilir.

Geçmiş müşteriler ve onlar için ürettikleri metinlere güveniyor mu? Belirli bir arabulucu çevrilen metne güvendi mi? Bu sorular çevirmenlerin rolünü, statüsünü ve itibarını ve ayrıca bir topluluğun kültürlerarası iletişime yaklaşımını vurgulama potansiyeline sahiptir.

Türkiye’de çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
20. yüzyıl çeviri tarihi
Çeviri tarihi makale
Antik çağda çeviri
Çeviri tarihi dönemleri
Antik dönemde çeviri
Teknik çevirinin tarihi

Çeviride Ne Tür Bir Güven Var?

Kavramsal düzeyde, kendimize geçmiş çeviri geçmişlerinin mevcut ve gelecekteki sorulara hizmet etmeye devam edeceğine güvenip güvenemeyeceğimizi de soruyoruz. Yukarıda tartışıldığı gibi, batı tarihçiliğinin büyük anlatısı, olaylara yönelik eleştirel bir araştırma olarak antik Yunanistan’da “icat edilen” en iyi ihtimalle sorunludur.

Antik tarih yazımının özcü anlayışları, antik dünyanın her yerinde bulunabilen tarihi yazma ve tercüme etme yaklaşımlarının zenginliğini ve çeşitliliğini zayıflatır. Lianeri’nin sözleriyle, bugünü sorgulamak ve dönüştürmek için, bu şimdiki zamanı geçmişin imgelerine, gelenek ve ötekilik arasındaki karşıtlığa bağlı olan yolları dönüştürmek gerekir.

Çeviriyle ilgili köklü düşünce şecerelerinin, tuttukları kritik olasılıklar için doğrusal olmayan, ilerici olmayan ve ikili olmadığını kanıtlayabilecek yeni anlatılar için  yakından yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savunuyoruz.

Avrupa merkezli anlatıların eleştirisi ve sömürgesizleştirilmesi, şimdi derinlemesine geleneksel hikayelerin ve bunların yapılarının hem içinden hem de ötesinde gerçekleşmelidir.

Büyük bir Avrupa-Amerikan anlatısı, bugün güçlü bir şekilde devam etmektedir – yani, başlangıç ​​metinlerinin “gerçek ve özgür” (veya “kelimeye karşı anlam”) çevrilmesi. Bu anlatı erken modern Avrupa’da gelişti ve on dokuzuncu yüzyılda pekiştirildi.

Böyle bir hesaba göre, modern öncesi Avrupa kültüründe dilbilgisi ve retorik iki uç noktada konumlandırılmıştı: Cicero, Horace ve Quintilian gibi eski hatipler, şairler ve öğretmenler kelimenin tam anlamıyla veya özgürce çevirmeyi tercih ettiler. 1984’te, Birleşik Krallık doğumlu ve ABD merkezli bilim adamı Glyn P tarafından gerçekleştirildi.

Norton, çeviri teorisinin bu kutuplaşmış anlayışını, on beşinci, on altıncı ve on yedinci yüzyıl Avrupalı ​​hümanistlerinin ayrıntılı bir tartışmasını sunarak, Fidus tercümanları (sadık tercüman) ve tercümanlar (tercümanlar / tercümanlar) terimlerini Cicero tarafından kullanıldığı şekliyle tartışarak sorguladı. 

Öyle görünüyor ki, çeviri tarihinin bir noktasında (muhtemelen on altıncı yüzyıl) sıfat fidus, çevrilen metni (Fransızca belle infidèle) çevirmenden daha fazla tanımlamaya geldi. Rönesans ve modern bilim adamları, Horace ve ondan sonraki birkaç yazarın “nec verbo verbum curabis reddere” (“kelimeyi çevirmeye gerek yok”) ile ne demek istediğini araştırdılar, ancak fidus ne anlama geliyor? Norton, “sadakat” kavramı hakkında kışkırtıcı ve geçici bir öneride bulunuyor:

Tercümelerin ilişkili bir özelliği olarak sadakat, kişinin işinden ziyade en azından orijinalini, ifadesinin bir özelliği olmaktan çok müzakere aracı olarak güvenilirliğini karakterize ettiği görülebilir.

On altıncı yüzyıl Fransız ve İtalyan hümanistleri için fidus, eşitler arasındaki ‘güven durumunu’ ifade ederken, fidelis eşitsiz partiler (örneğin köle ve efendi) arasındaki güveni tanımladı. Norton, fidus’un müzakere aracısının güven uyandırma kapasitesini temsil ettiğini söyleyerek devam ediyor.

Peki fidelis ve fidus ne anlama geliyor? Ne tür bir güven ve güvenilirliğe işaret ediyorlar?

Sosyal ve dinsel tarihçi Ian Forrest, bir kişiyi güvenilir veya sadık olarak tanımlamak için kullanılan Latince sözlüğü inceliyor. Çalışması, güvenilir ajanların münhasır olmayan dört kategorisini tanımlıyor: boni hominler, sadakalar, probi hominler ve yasal veya yasal hominler.

Her kategoriye bağımsız bir sıfat adı eşlik eder: ikramiye, erdemli, usta, usta, masum veya hizmete açık bir kişiyi tanımlayan; sadık, değişmez, yeminli, güvenilir, güvenilir, sadık bir özne veya vasaldan söz eden fidelis; pro-bus, dürüst karakterli bir kişi, doğru veya dürüst bir adam, yetenek veya statü sahibi bir kişi ve daha soyut olarak bir kanıt; legalis, sadık bir adamı, yasal hakları olan birini tanımlıyor; meşru, meşru, hukuka layık veya gerçek kişi anlamına gelir. Bonus, en az spesifik terimdir ve muhtemelen bu nedenle, Roma döneminden itibaren Avrupa’da ‘ileri gelenleri, tanıkları ve yerel temsilcileri’ tanımlamak için yaygın olarak kullanılmıştır.

The post Çeviride Ne Tür Bir Güven Var? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.