Yüzyıllar sonra ve bu anıtsal figür hakkında hala hayranlık uyandırmayan çok az şey var. Yine de şaşkınlığa ek olarak, Belzoni’nin heykele ilk bakışını anlatması da çok farklı bir boyuta işaret ediyor: çürüme:

Bu harabelere girdiğimde, ilk düşüncem, götürmem gereken devasa büstü incelemekti. Onu bedeninin ve sandalyesinin kalıntılarının yanında, yüzü yukarı bakacak şekilde ve görünüşe göre İngiltere’ye götürülme düşüncesiyle bana gülümseyerek buldum.

Şunu söylemeliyim ki, güzelliği beklentilerimi aştı, ama büyüklüğü ile değil. Norden’in kendi zamanında yüzü aşağı bakacak şekilde yatarken bahsettiği heykelin kesinlikle aynısı olması gerektiğini gözlemledim, bu da korunmasının nedeni olmalıydı. Bir patlama ile vücudun geri kalanından büstü kimin ayırdığını ya da büstün kimin tarafından yukarı doğru döndürüldüğünü iddia etmeyeceğim.

Yerleştiği yer, tapınağa açılan ana “geçidin kenarıyla neredeyse aynı hizadaydı; ve yanında devasa bir kafa daha olduğu için, Luksor ve Carnak’ta görülebilecekleri gibi, kapının her iki yanında birer tane olabilir.

Diodorus Siculus’un tarif ettiği keyifli ‘kusursuz’ heykel ile karşılaştırıldığında, kırık beden ve onun dağınık kalıntılarının görüntüsü gerçekten üzücü. Shelley’nin hayal gücünü yakalayan şey, heykelin kaldırıldığı sırada düştüğü bakımsızlık durumuydu, çünkü sonesi, firavunun heykelin kaidesine yazılan sözlerinin küstahlığıyla alay ediyor:

Antik bir ülkeden bir gezginle tanıştım
Kim dedi: İki büyük ve gövdesiz taş bacak
Desart içinde durun. Yakınlarında, kumda
Yarım battı, paramparça bir yüz yalan, kaşlarını çattı,
Ve buruşuk dudak ve soğuk emir alayıyla,
Heykeltıraşının bu tutkuların iyi okuduğunu söyle
Hayatta kalan, bu cansız şeylere damgasını vuran,
Onlarla alay eden el ve besleyen kalp:
Ve kaide üzerinde şu kelimeler belirir:
Benim adım Ozymandias, kralların kralı:
Benim eserleri bak, siz güçlü ve umutsuzluk!’
Geriye kalan dışında hiçbir şey yok. Çürümeyi tamamla
O devasa enkazın sınırsız ve çıplak
Yalnız ve düz kumlar çok uzağa uzanır. 

Sanki ‘Kralların kralı siz misiniz? Şuna bakın ki, çalışmalarınız gerçekten de aşıldı ‘, Shelley’nin mesajı, Dünya üzerindeki gücün doğasının geçici olduğu ve hiçbir işin, ne kadar büyük olursa olsun, zamanın tahribatından kaçamayacağıdır. MacGregor, 100 Nesnede Dünya Tarihinde Ramesses heykeline ilişkin çalışması için İngiltere’deki Gateshead yakınlarındaki bir tepenin üzerinde duran Kuzey Meleği modern heykelinin heykeltıraşı Anthony Gormley ile röportaj yaptı.

Çelik yapısı yirmi metre yüksekliğinde, kanatları elli metreden fazla genişliyor ve bir zamanlar madenciler tarafından kurulan on sekizinci yüzyılda bir yerleşim yeri olan Low Fell’in güney kenarına bakıyor. Heykelin kendisi, bir zamanlar Gateshead’in madencilik tarihinin ayrılmaz bir parçası olan ve şimdi “1990’ların başından beri yeşil alan olarak tanınan eski bir maden ocağı küpü banyosunun üzerine oturtulmuş.

Gateshead Konseyi’nin arka plan belgesine göre, Gormley meleğin yerine getirdiği üç işlevden söz ediyor: ‘Öncelikle tarihi bir görev, bize bu sitenin altında kömür madencilerinin karanlıkta iki yüz yıl çalıştığını, ikincisi ise geleceği kavramak ve geçişimizi ifade etmek için. Endüstriden bilgi çağına ve son olarak umut ve korkularımızın odağı olmak için bir heykel evrimleşen bir şeydir.

Gormley, MacGregor’un Ramesses büstü üzerine yazdığı eserine yaptığı katkılarda, granit heykelin materyalinde, esas ‘heykelin bekleme niteliğinin’, yani burada insan yaşamının biyolojik zamanı arasındaki ilişkinin aktarıldığını belirtiyor. Dünyada ve üzerine fikirlerimizi yazdığımız jeolojik zamanın çağlarındaydı.

Heykeller yaşam ölürken varlığını sürdürür, heykeli ölümle diyalog haline getirir, insan niyetinin geçiciliği üzerine bir meditasyon yapar. Belzoni’nin günlüğü de benzer bir yansıma sundu: “Bana, uzun bir çatışmadan sonra hepsi“ yıkılan ve çeşitli tapınaklarının kalıntılarını eski varoluşlarının tek kanıtı olarak bırakan bir devler şehrine girmek gibi görünüyordu.

Bir heykeli çevreleyen ısrar havasına ve arkasındaki insan elinin ısrarına rağmen anıtlarımız zamanın tahribatına yenik düşüyor. Değişen fiziksellikleri ya da bulundukları yerler olsun, bu değişiklikler bir anıtın yapımını bildiren niyetliliği geri dönülmez bir şekilde dönüştürür. Bugün Ramesses heykeli, mekana hakim olduğu British Museum’un Dördüncü Odası’nda duruyor.

Antik çağda çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
türkiye’de çeviri tarihi
Sözlü çeviri tarihi
İlk tercüman kimdir
Çeviri tarihi makale
Cumhuriyet dönemi çeviri faaliyetleri
Antik dönemde çeviri

Ancak, bir zamanlar çok iyi olanı normalleştirme etkisine sahip bir müze parçası olarak bugünkü konumu hakkında bir şeyler var, çünkü artan her yerde ve erişimde, artan bir sıradanlık duygusu geldi.

Her biri akıllı telefonlarıyla fotoğraf çeken ve onları internette dolaştıran yüzbinlerce ziyaretçi; ön tarafına Ramesses basılmış sehpa kitapları ve bez çantalar; her ortaya çıkış, firavunun “mirasının günümüzün ayrılmaz seyirci ve ticarileştirme rejimleri içinde sahiplenilmesinin bir bayağılık, sınırlama havası yaratır.

Ramesses gerçekten de imajını ölümsüzleştirmeye kalkışmıştı, ama gittikten sonra benzerlerine ne olduğunu kontrol edemiyordu. Tüm imparatorluk ihtişamı ve gösterişli övgülerine rağmen, ulaşılamaz görünen bir şey sonunda yakalandı ve evcilleştirildi. İmparatorluğun geçici doğası üzerine yapılan bu meditasyon, kültürel çevirinin hermenötik projesi için önemli dersler içeriyor.

Ramesses’in granit mirası gibi, metni bir yazarın vizyonunun özü olarak anıtsallaştırmak, zamanın geçmesiyle reddedilen bir kalıcılık, bir vizyon ve kasıtlılık sürekliliğini varsaymaktır. Okuyucunun bakış açısından, burada ve şimdi yazar çoktan ölü ve gömülüdür ve metin geçmişin bir kalıntısıdır. Bir çalışmanın zaman içinde ortaya çıkma şekli yazarın kontrolü dışındadır; sadece kumdaki ayak izidir.

Eylem Özerkliği

Etik ve uluslararası ilişkiler konuları ile giderek daha fazla ilgilenmeye başladıkça, Ricoeur, ister yazarın figürünü nasıl yorumladığımız, ister de dünyadaki insan eylemini anlamak için bir temel olarak anlam.

Eylemlerin uzay ve zamanda izlerini bıraktığını ve yazarların metinleri gibi ‘okunabilen’ ‘izler’ bıraktığını ileri sürdü. Her gün ve hayatımız boyunca her türden insan işi yaratır ve bunlarla ilgileniriz. Bunlardan bazıları, insan eyleminin “belgeleri”, “eylemleri” ve “kayıtları” gibi “resmi” dir.

The post Tarihte Çeviri Hikayesi – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Sosyal ya da dini tarihçiler tarafından incelenen mahkeme ifadelerinin papalık Engizisyonu görevlileri tarafından Latince’ye çevrilmiş olması önemli midir? Ya da erken modern meydanlarda vaizler tarafından verilen vaazların, yerel dillerin orijinal kod değiştirme yerine Latince olarak yazılması ve yayınlanması ne kadar önem taşır?

Bu soruların yanıtları, arşiv kaynaklarının incelenme ve yorumlanma yolları için güçlü çıkarımlara sahiptir. Metin üretimini çevreleyen maddi faktörleri ve sosyal süreçleri anlamak, tarihçilerin kaynaklarını ilk bakışta tanımlamaların ötesinde sorgulamalarını gerektirir.

Kültürel işlemlere ve bu alışverişlerde yer alan tarafların oynadıkları rollere odaklanmak, güvenilirlik (bunu kimin, hangi amaçla ve kimin için yazdığını veya ürettiğini) ve nihayetinde güven hakkında daha fazla soruya yol açar.

Tartışmamızla daha az ilgili olmayan daha geniş bir konu, tarihçinin görevinin varsayılan kapsamıdır. Tarihçinin eserlerinin basit bir şekilde toplanması ve sıralanması (kim, neyi, nerede ve ne zaman tercüme etti) olarak popüler bir anlayış olsa da, tarihçinin görevinin aynı zamanda gerçekleri yorumlamak, anlatılar oluşturmak olduğu bir geleneği miras alırız ve böylece geçmişi yeniden anlamlı kılarız.

Doğru ayrıntılar için çabalayan tarihsel çalışma türünde kesinlikle yanlış bir şey yoktur. Yine de lanse ettiğimiz kitap dizisinin daha fazlası için çaba göstermesini istiyoruz: Kimin kime ve neden güvendiğini (veya güvenmediğini) sorar sormaz, verilerin sıralamasına bir spekülasyon öğesi girer; tarihçi, çeviriye dahil olan çeşitli aracıların bakış açısından hayal gücüyle düşünmek zorundadır ve bizim çalışmamız kısmen karakterler hakkında hikayeler anlatmaya dönüşür.

Bunda, ivmemizi, bilgi konusu daha az sorunlu olmayan, artık yaşlanan Yeni Edebiyat Tarihi hareketinden alıyoruz: bir ‘çeviriyi’ tanımlamak, ‘edebi’ olanı tanımlamaktan daha kolay değildir ve yorumlama ve anlam oluşturma ihtiyacı buradan kaynaklanır.

Anlatılarımız yine de birçok edebiyat tarihindekinden daha karmaşıktır, çünkü zorunlu olarak birden fazla dil alanı söz konusudur. Burada, diğerinin bilgisini üstlenmenin epistemolojik risklerinin ampirik, düşünümsel ve tümevarımsal bir yaklaşıma yol açtığı tarihsel croisée’den bazı derslerden faydalanabiliriz – biri “çeviri” eklemek isteyebilir.

Karşılaşmaların ayrıntılarından daha büyük, anlam veren tarih yapılarına kadar bu “aşağıdan yukarıya” çalışma duygusu, aktör-ağ teorisinin yöntemleriyle de yüzeysel olarak uyumludur. Bu tür yöntemler, bir tarihsel aktörün bir başkası adına konuşmayı düşündüğü için bilginin aktarıldığı ve dönüştürüldüğü karşılaşmalara odaklanır: Belki de aktör-ağ teorisyenleri çalışmalarına ‘çeviri sosyolojisi’ diyorlar.

Herhangi bir sosyal, kültürel veya dilsel sınır varsaymak yerine, ağların izini sürmek, ötekiyle ilgili hiçbir bilginin varsayılamayacağı ve hiçbir öngörüde bulunulamayacağı bir radikal güvensizlik durumu anlamına gelir. Tarihçinin çalışması, güvenin kazanılma yollarının izini sürebildiği ölçüde, aktör-ağ yaklaşımı kesinlikle ilgi çekicidir.

Vikipedi çeviri nasıl yapılır
Rönesans döneminde çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
Antik çağda çeviri
İlk tercüman kimdir
Sözlü çeviri tarihi
türkiye’de çeviri tarihi
Cumhuriyet dönemi çeviri faaliyetleri

Bununla birlikte, aktör-ağ teorisyenleri Michel Callon ve Bruno Latour, ‘tercümeyi’ bir aktörün aldığı ya da kendisine bahşedilmesine neden olan müzakereler, entrikalar, hesaplamalar, ikna ve şiddet eylemleri olarak tanımladıklarında, konuşma yetkisi ya da başka bir aktör ya da güç adına hareket ederseniz, eylemlerin aşırı olumsuzluğu, herhangi birinin bir çevirmene gerçekten neden güvenebileceğinin çok az takdir edilmesini sağlar.

Aktör-ağ yaklaşımı, güvensizlik geçmişlerine yol açma eğilimindedir. Aksine, güvene dikkat etmeyi öneriyoruz: insanların gerçekten çevirmenlerin başkaları adına konuşmasına izin verdiği duygular ve mantığa yer veren noktalardır.

Başka bir soru, tarihçinin görevine ilişkin anlayışımızın geri dönüşü olmayan bir şekilde kültüre bağlı olup olmadığıdır. Avrupa-Amerikan kültürleri için tarih yazımı eski Yunanistan’da doğdu: Romalı filozof ve avukat Cicero, Herodot’u (MÖ 5. yüzyıl) “tarihin babası” olarak tanımladı. Ancak eski Yunancadaki ‘tarih’ terimi, bugün Avrupa-Amerikan kültürlerinde anlaşılandan oldukça farklı bir anlama geliyordu.

Aristoteles’e göre bir tarihçi, insan ilişkileriyle ilgilenen bir yazardı. Herodot, çalışmasını, doğrulanabilir olaylar kategorisine girmeyen logolar ve efsaneler (anlatı anlatıları) içeren olarak tanımlar. Kendisini geçmişle ilgili açıklamasından sorumlu olarak sunmaz, ancak Muses’ı otorite için çağırır.

Thukydides ve Xenophon gibi diğer antik Yunan tarihçileri, ἱστορία’yı (son zamanlarda ‘araştırma’ olarak tercüme edilmesine rağmen ‘tarih’) çeşitli şekillerde yazı yoluyla bir araştırma biçimi olarak anlamışlardır.32 Dolayısıyla bu tarih anlayışı tek ve sağlam bir gelenek değildir. devam ettiğimizi varsayabiliriz.

Aslında, eski Çin tarih yazımı ile bağlantılı olabilir. Örneğin, “Çin” in ilk kapsamlı tarihini ele alalım: Sima Qian’ın Shiji (Tarihçinin Kayıtları) adlı eseri c. Han hanedanlığı döneminde MÖ 90. Avrupa-Amerikalı çevirmenler ve akademisyenler, Shiji’yi “kayıtlar”, “anılar” veya “yıllıklar” olarak tanımladılar. Yazarı Sima Qian, “Büyük Katip, Büyük Tarihçi veya Büyük Tarihçi” olarak sunulur.

Shiji, yıllıklar, kronolojik tablolar, hazineler, kalıtsal evler ve biyografiler olarak adlandırılabilecek beş ayrı bölüm içerir. Antik Yunan tarihçiliğinde yazar, okuyucuyu anlatının doğruluğu ve güvenilirliği ve “yargılarının güvenilirliği” konusunda ikna etmeye çalışırken, Shiji’de metinde ön plana çıkan hiçbir otorite konumu yoktur.

Bileşik yapısından da anlaşılacağı gibi, Shiji’nin tutarlı ve ikna edici bir anlatı olması amaçlanmadı. Daha ziyade bilgiyi mümkün kılmak için üretilmiş ve bir araya getirilmiştir.

En azından başlangıçta, bu nedenle, antik Yunan ve Çin tarihlerinin ‘tarih’ yazımına iki uyumsuz yaklaşım sunduğu görünebilir: Antik Yunan tarihyazımında yazarlar, okuyucuyu güvenilirlikleri konusunda ikna ettiler ve çalışmalarını otoriter yapan da buydu; Sima Qian söz konusu olduğunda, metnin çeşitli kısımları birden fazla karşı-sesin konuşmasına izin verdiğinden, şeffaf bir yazar metin bağlantısı yoktur. Bununla birlikte, yazı yazısında ve onu izleyen Ren An’a yazdığı mektupta Sima Qian, yazarın niyetiyle bir bütün olarak metin arasında açık bir bağlantı kurar.

Herodot durumunda, güven büyük ölçüde yazarın itibarına bağlıdır (Herodot güvenilir bir tarihçi olduğunu iddia etmese bile); Shiji durumunda, yazılı materyalin değerine ve işi motive eden niyete güven duyulur.

The post Çeviri Tarihi Nasıl Başlar? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Yaklaşık son elli yılda yayınlanan tarih ve çeviri literatüründe, çok az sayıda çalışma Julio-César Santoyo’nun ‘çeviri faaliyetinin yaklaşık dört bin yılı boyunca ne olduğuna dair küresel veya küreselleşen bir vizyon’ önermiştir. 

Burada Santoyo’nun kuramlardan ziyade çeviri uygulamalarına odaklanan tarihlere atıfta bulunduğunu anlıyoruz, çünkü çeviri kuramlarına ilişkin antik, erken modern, modern ve çağdaş ifadelerin antolojilerinde eksiklik yoktur.

Bu derleme koleksiyonlarında, Marcus Tullius Cicero, Jerome (Eusebius Hieronymus), Martin Luther, Friedrich Schleiermacher ve yirminci yüzyıl entelektüellerinden alıntılar kronolojik olarak antolojiye tabi tutulma eğilimindedir ve genel olarak pozitivist anlayışa göre yaklaşımdaki değişikliklerin giderek daha fazla hale geldiği sofistike yaklaşımları benimser.

Bu antolojilerin çoğu, Avrupa-Amerikan teorilerine odaklanır, ancak 2006, çeviriyle ilgili kavramları ve uygulamaları sunan erken modern Çin metinlerinden oluşan çığır açan bir antolojinin yayınlandığını gördü.

Bugüne kadar, çeviri tarihine yapılan katkıların çoğu, belirli bir bölge, dil veya dönemden çeviri kuramları ve uygulamaları üzerine deneme veya monografi koleksiyonları olarak tanımlanabilir. Neyse ki, son otuz yılda yapılan araştırmalar, tarihin haritasını çıkarmaya çalışan çalışmalar üretti. Doğu ve batıda belirli ulusların veya bölgelerin ötesinde ve yüzyıllar boyunca çeviri varlığını sürdürüyordu.

Artık, çeviri ve tercümenin belirli yönlerini ön plana çıkaran düzenlenmiş koleksiyonlar ve özel dergi sorunları da var: metodolojiler (Pym, Lépinette ve Alcalá), seyahat ve çeviri (De Biase), politika ve çeviri (D’hulst, O ‘ Sullivan ve Schreiber), çevrilebilirlik (Budick ve Iser), cinsiyet (Agorni, Ferguson), bilim (Olohan ve Salama-Carr, Dietz) işbirliği ve çeviri (Bistué, Cordingley ve Manning) ve yeniden çeviri (Deane-Cox) arasında diğerleri, açıkçası, bu çalışmaların çoğu güvene dikkat etmiyor.

Bazı çeviri akademisyenleri güveni çeviriye referansla ancak marjinal olarak veya çeviri etiği ile ilgili daha geniş bir tartışmanın bir parçası olarak tartışmışlardır. Finlandiya merkezli çeviri çalışmaları uzmanı Andrew Chesterman’dan alıntı yapacak olursak güven, çeviri çalışmalarında zor bir konu olarak kalmıştır. 

Çevirmen olarak hayatta kalabilmek için, hem meslek hem de bireysel olarak ilgili tüm tarafların güven duymaları gerekir. Bu güven olmasaydı, meslek ve pratiği de çökerdi.

Çeviri ve tarih hakkında neler yazılmayı bekliyor? Bazı akademisyenler yakın zamanda, çeviri geçmişlerinin hangi kitleler için yazılması gerektiğini sordu.

Kabul edilen görüş, çeviri tarihinin doğası gereği disiplinler arası olduğu yönündedir, ancak çeviri tarihçileri tarafından ne tür bir disiplinlerarasılığın üstlenilmesi veya en azından teşvik edilmesi gerektiği açık değildir. Bölüm 4’te disiplinlerarasılık konusuna dönüyoruz.

Burada, pratikte, çeviri tarihi ve çeviri çalışmaları ile diğer ayrık disiplinler arasındaki yaratıcı üretken ilişkiler için parametrelerin henüz test edilmediğini not ediyoruz.

Rönesans döneminde çeviri
Osmanlı’da Çeviri Tarihi
Sözlü çeviri tarihi
Çeviri stratejileri
İlk tercüman kimdir
20. yüzyıl çeviri tarihi
Antik çağda çeviri
türkiye’de çeviri tarihi

Öyleyse, çeviri tarihi temel soruları yenilemeye ve gelecekteki araştırmalar için yeni yollar önermeye nasıl yardımcı olabilir? Yakın gelecekte çeviri tarihinin ne olabileceğini öngörmenin bir parçası olarak, bir adım geriye gidip neler olduğunu inceleyelim.

“[Mütercim-tercümanlık] mesleği için geçmişi bilmenin önemi hafife alınamaz. Geçmişi bilmek, daha geniş edebiyat, felsefe ve fikir tarihlerine katkıda bulunma potansiyeline sahiptir.

Açıktır ki, her şey otomatik olarak çeviri tarihinin kapsamına girmez. Burada, çalıştığımız şeyin bir tür çeviri ürünü, bir metin, yazılı, sözlü veya grafiksel olduğunu iddia ediyoruz. Ayrıca amacımızı, dolaylı kültürlerarası iletişimin sonucu olan ürün türleriyle sınırlandırıyoruz.

Maddi veya maddi olmayan malların değişimi, transferi veya tahsis edilmesinde üçüncü bir tarafın varlığı, işlemin sonucunu mutlaka değiştirmez (her ne kadar çoğu zaman böyle olsa da). Tercüman Doña Marina, “La Malinche”, sevgilisi Hernán Cortés’in Meksika’yı fethetmesine vesile oldu.

İspanyol sömürgeciler için Nahuatl’ın tercümanı olarak rolü çeşitli karmaşık şekillerde ortaya çıktı. Kanıtlar, Cortés ve İspanyol ordusu adına karar alma rolü üstlendiğini ve İspanyol ve farklı Maya, Tlaxcalans, Totonac ve Aztek toplulukları arasında arabuluculuk yaptığını gösteriyor.

Bu tür figürlerin arabuluculuğunu ve kültürlerarası rollerini incelemek, neyin takas edildiği, satıldığı, el konulduğu veya kaybedildiğine ve nihai sonucun temelini oluşturan kültürel, politik ve dilsel dinamiklere ışık tutabilir (bu durumda, Aztek’in düşüşü). başkent Tenochtitlan ve Aztek İmparatorluğu’nun İspanyol fethi).

Aklımızda bulunan çeviri geçmişi için, çevirmenlerin ve müşterilerin çevirinin aktarımı ve alımında kullandıkları rol ve stratejilerin çeşitliliğini anlamak çok önemlidir. Üçüncü taraf bir oyuncu olarak, her tür kültürlerarası arabulucunun (çevirmen, tercüman, editör, yayıncı veya kullanıcı) en az bir diğer tarafla güven oluşturması gerekir.

Güven inşa etme ihtiyacı, müşteriler veya müşteriler tarafında çeşitli derecelerde güvensizlikten kaynaklanır. Bu güven veya güvensizlik derecelerini anlamak, kültürlerarası transferlerin altını çizen eşitsizlikleri (Doña Marina örneğinde olduğu gibi) ve bu tür ilişkisel dinamiklerin sonuçlarını aydınlatabilir: kolonileşme, yabancılaşma, cinsiyet ayrımcılığı, yanlış anlama, iletişim eksikliği veya sessizlik vb.

Bu nedenle, üç veya daha fazla partiyi içeren transferlerde güven esastır ve burada ikili işlemlere göre daha sorunludur. George Simmel’in deyimiyle, üçüncü taraf “durumun egoist bir sömürücüsü” olabilirse de, çok sayıda antik veya erken modern tercüman, hayatta kalmanın bir yolu olarak aracı rollere zorlanan köleler veya düşük sınıf öznelerdi. Yine de, arabulucu anonim veya görünmez olsa bile, üçüncü tarafa güven “anlaşma yapıcı” veya “anlaşmayı bozucu” dur.

Özellikle 1990’lardan beri, çeşitli çeviri çalışmaları akademisyenleri (ve birkaç kültür tarihçisi) tarih ve çeviri arasındaki ilişki hakkında canlı bir tartışmaya dahil oldu. Pym ve Avrupa merkezli Lieven D’hulst ve Sergia Adamo, çeviri ve çevirmen çalışmalarına daha fazla tarihin dahil edilmesi gerektiğini çeşitli şekillerde savundu. Jean Delisle, “tarihçilerin yaptığı gibi tarih yazmanın” gerekli olduğunu iddia etti.

Adamo’nun görüşüne göre, çeviri akademisyenleri “tarihsel farkındalıklarını” geliştirmelidir. Bu kesinlikle faydalı olacaktır, ancak çoğu zaman tarihçilerin çeviri farkındalığından yoksun olmaları da muhtemeldir. Yazılı metinler (literatür, arşiv belgeleri, arkeolojik eserler veya bilimsel veriler) üzerinde çalışan akademisyenler genellikle bir noktada bir çeviri ile uğraşırken, birincil veya ikincil kaynaklar olarak çevrilmiş metinlere olan güvenlerini kabul etmedeki başarısızlık nadir değildir.

The post Çeviri Tarihi Nedir? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Bu yazı dizisi, çeviri tarihi ve nasıl yapılabileceği hakkındadır. Bu soruları ele alırken, tarihçilerin (edebiyat, dil, kültür, toplum, bilim, çeviri ve tercümanlık) çeviriyle karşılaştıklarında ilgilendikleri başlıca kavram ve yaklaşımlardan bazılarını keşfediyoruz.

Bu çalışmayı hem tarihçiler hem de çeviri çalışmaları akademisyenleri ve öğrencileri düşünerek yazdık. Bu bölümde, ileriye dönük bir yol önermek için çeviri tarihinin kavramsal temellerini ele alarak uzun bir yol çiziyoruz.

Çeviri tarihinin ne olabileceğini tartışmadan önce, en iyi yapabileceğini düşündüğümüz şeyi önerelim: yani, kültürlerarası iletişimi mümkün kılan veya engelleyen karmaşık sosyal nedensellik sorunlarını ele alalım.

Bu çevirilerde, sözlü veya yazılı metin tabanlı (interlingual transfer) güven olmadan mümkün değildir. Çeviriyi güvene göre inceleyerek, çevirilerin neden en başta üretildiğini ve hangi zorlukların “çözülmüş” göründüğünü daha net bir şekilde anlayabiliriz.

Geniş anlamda, çeviri çalışmalarındaki temel kavramlara ince ayar yapmak veya hatta meydan okumak yerine (örneğin başlangıç ​​ve hedef metinler arasındaki benzerlik ve ilişkisellik), bir araştırma alanı olarak çeviri tarihinin kendi kendini geliştirmesi gerektiğini ileri sürüyoruz. Kavramsal araçlar ve metodolojiler de buna dahil. oluyor.

Bu daha esnek kaynaklar, ayrı disiplinler arasında daha güçlü bir köprü kurabilir ve tarihçiler arasında çeviri konusunda daha fazla farkındalığın yanı sıra çeviri akademisyenleri arasında daha fazla metodolojik güveni teşvik edebilir.

Honlama metodolojisi ve kavramlarına katkımız, güven kavramını çeviri tarihinin merkezine yerleştirmektir. Kapsamımıza güven dahil etmek, yıllarca tavsiye edilen ve üzerinde çalışılan yaklaşımların değerini tamamlar ve genişletir: metin olarak çevirilere ek olarak çevirmenleri insan olarak araştırmak; çeviri normlarını incelemek, normlara bağlılık güvenin temellerinden biri olabileceğinden ve çevirmen-müşteri ilişkilerini, işbirliğine dayalı çeviri ve çeviri kültürlerini araştırmaya çalıştık.

Tüm bu konular daha önce çalışılmıştı, peki bu yazı dizisinde yeni olan nedir?

Sosyolojik, felsefi ve tarihsel çalışmalardan gelen güven teorilerini ve uygulamalarını inceleyerek ve disiplinlerarasılığa atıfta bulunarak, çeviri tarihine ve kültürlerarası arabuluculuğa güven ve çeviri üzerine üç ayrı, eşzamanlı bakış açısıyla yaklaşmamızı sağlayan bir metodolojinin ana hatlarını çiziyoruz: kişilerarası, kurumsal ve rejim kanunlaştırılmış. Dahası, güvenin hem bir araştırma konusu hem de kültürlerarası arabuluculuğu anlamak için analitik bir araç olarak kullanılmasını öneriyoruz.

Bu, güvenin çoğu zaman olduğu gibi ‘masum’ kavram olmadığının, çeviri çalışmalarında şimdiye kadar görüldüğünden daha yakın ampirik ve teorik dikkat gerektiren bir kavram olduğunu kabul etmeyi içerir. Güven, sosyal uygulamaları (çeviri dahil) tanımlar ve ayrıca onları inşa eder.

Güven içeren bir çeviri geçmişi neye benzeyebilir?

Bir yanıt alabilmek için, aşağıdaki ilgili sorular dizisini ele alıyoruz: her şeyden önce, önceden tahmin ettiğimiz gibi,

• Çeviri tarihi nedir?
• Çeviri tarihinin güven yönü neden önemlidir ve hangi sorunları ele alabilir?
• Çeviri ve yorumlamada kime ve neye güvenilir?
• Çeviride ne tür güven vardır? Ve bu soruların ardından, iki ya da daha fazla disiplin arasında gerçek, yerelleştirilmiş bir karşılaşmayı temsil etme iddialarına güvenen disiplinler arası çeviri tarihini nasıl yazabiliriz?

Her bölüm, bu sorulara, kendi kendine düşünen sorgulama ile başlayan bir şekilde bir yanıt sunar. Bu yazı dizisinde, farklı ve tamamlayıcı bakış açılarından çeviri üzerine çalışıyoruz.

Bu yazı dizisini yazarken, her birimiz, bu biçimlendirici bakış açılarından çeviriye ilişkin farklı bakış açılarımızı daha açık bir şekilde incelemeye ve geçmişlerimizin de kendi yazma tarzlarımızı şartlandırdığı yolları takdir etmeye yönlendirildik. Tüm bölümlerin konuşma konusu olarak çoğul ‘biz’i, işbirlikçi ahlakımızın bir işareti olarak kullanmayı ve çeşitlilikteki birliğimizin altını çizmeyi seçtik.

Konumlarımızı ve argümanlarımızı özcü bir ortak zemin bulmak için değil, sağlam ve keskin bir deneysel araştırma ve diyalog alanı olarak çeviri tarihinin yakın geleceği için fikirlerimizi geliştirmek için tartışır ve iyileştiririz.

Çeviri tarihinin incelenmesi için dar bir normlar veya metodolojiler setinde ısrar eden bir çalışma yazmak istemedik. Dileğimiz, tarihçilere ve çevirmen akademisyenlerine, kültürlerarası değişim tarihinde çevirmenlerin, tercümanların, çevirmenlerin ve müşterilerinin rolünü daha yakından keşfetmeleri için ilham verebilecek yeni bir ilgi alanı önermektir.

Çeviri Tarihi, bu katkının geçmişte ve günümüzde kültürel aracılık anlayışımızı geliştirmede çeviri tarihinin oynayabileceği rol hakkında zenginleştirici bir konuşmanın başlangıcı olacağını umuyoruz.

Antik çağda çeviri
Sözlü çeviri tarihi
İlk tercüman kimdir
Tercüme Bürosu ne zaman kuruldu
Çeviri stratejileri
türkiye’de çeviri tarihi
20. yüzyıl çeviri tarihi
Wikipedia çeviri

Çeviri Tarihi Nedir?

En azından 1992’den beri, bilim adamları “çeviri tarihinde tarih eksikliğinden” yakınıyorlar. Aynı zamanda, edebiyat tarihçileri, çeviri uygulamalarını ve kuramlarını açıklamak için felsefi ve sosyal kuramlarla uğraşmışlardır.

Örneğin, edebiyat tarihçileri Rita Copeland, Lawrence Venuti ve Marie-Alice Belle, tarihsel tavırları tanımlamak ve açıklamak ve çeviri anlayışlarına – akıcılık, şeffaflık, ilerleme, taklit ve asimilasyon, diğerleri arasında yer. almışlardır.

Çeviri çalışmalarındaki sosyal dönüş, Fransız sosyologlar Pierre Bourdieu ve Bruno Latour’un çalışmalarından temel kavramları getirdi: sosyal sermaye, habitus ve ağ, son yirmi yılda çeviri ve çevirmen çalışmalarını etkileyen en önemli fikirlerden bazıları. Son yedi yılda, Birleşik Krallık ve Kuzey Amerika merkezli edebiyat tarihçileri, sosyal ve ticari değişimler bağlamında Avrupa’da erken modern çevirinin incelenmesine yönelik daha incelikli yaklaşımlara katkıda bulundular.

Bu burs, metinlerin üretimi ve tüketimi arasındaki “ara yüze çevirmenleri yerleştirerek” edebiyat ve kitap tarihçileri arasında daha yakın işbirliğini gerektirir.

Bu arada, anahtar sosyo-kültürel amaç olarak güven ve kültürlerarası arabuluculuk hırsı, çeviride yeterince araştırılmamıştır.

Temel olarak, çevirmenler ve mütercimlerin güvenilirliklerini değiş tokuş etmelerini öneriyoruz. Son otuz yılda edebiyat, çevirmenlik ve bilim akademisyenleri İngilizce çeviri ve yorumlama konusunda önemli tarihler ürettiler.  Tarihçiler, araştırmalarının merkezi olarak diller arası ve metinsel çeviri ile ancak nispeten yakın zamanda da ilgilenmişlerdir.

The post Yeni Bir Çeviri Tarihine Doğru – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.