İdeolojinin faillerini ve kurumlarını yorum çatışmasıyla diyaloğa sokmak, bu yolla, amaca yönelik, yönlendirilmiş çeviri yoluyla, çevremizdeki dünyayı yeni ve farklı bir şekilde anlama olasılığını yorumlamaktır.

Böyle bir yolun varlığının farkına vararak ve bununla birlikte ideolojik konunun ufkunu genişleten çeviri, benliğin ve bununla birlikte ideolojinin eleştirisine doğru ilk adımları teşvik eder.

Kültürel çeviri: Bizi kendimizden mi kurtarıyor?

Gerçek, kültürel çeviri alanında, diller arası çeviri uygulamasıyla en yakından ilişkilendirdiğimiz uzaklaşma, birleşme, dönüşüm ve özgürleşmenin yorumlayıcı jestlerinin tezahürüdür ve bu nedenle, mükemmel bir hermenötik girişimdir. Ama aynı zamanda çok daha fazlasıdır.

Ricoeur’un hermenötik ile nihai projesi, zamanımızın en can sıkıcı sorunlarından bazılarını ele almanın bir yolunu bulmaktı. Şiddet çağında, “söylemin şiddete karşı gücüne olan inançla canlandırılan, öncelikle insan eyleminin etik ve politik boyutlarıyla ilgilenen bir sorumluluk etiğiydi.

Düşüncenin, siyasi hayal gücümüzün yenilenmesi için en önemli nokta olduğuna inanıyordu. Bu kitapta yol gösterici ilke, hem yaratıcı bir süreç hem de kültürel bir ürün olarak diller arası çevirinin, kültürlerarası bir karşılaşma alanı olarak yorumlandığında en kavrayışlı olmasıdır: bir çevirmen, çeviri için metin ve bir izleyici arasındadır.

Düşünme, hissetme, dünyadaki varlıklar, sosyal, kültürel, politik ve tarihsel olarak gömülü olduğundan, çevirmenlerin öznelliği, çeviri sürecinin her şeyden önce bilişsel erişimden ibaret olduğu anlamına gelir. Bu, ötekiliğin arazisinde dışarıya doğru düşünceli bir yolculuktur.

Çevirmenler, her zaman yorum nesnelerinden uzakta, bilinmeyene yaratıcı sıçramalar yapmalıdır. Kalem sayfayla buluştuğunda, ortaya çıkan çeviri, çevirinin nesnesinin gerçekliğinden çok çevirmenin kendi öznelliğini açığa çıkarır. Bu bölümlerin her birinin altında, yorumlayıcı bir rejim olarak çevirinin dönüşüm anlamına geldiği ısrarı yatıyor. Arabuluculuk demektir.

Gerçekte ve diller arası çeviriyi kültürel iddialarından ayırmaya zorlayacak olanlara yanıt olarak, tüm çeviri kültürel çeviridir, çünkü hiçbir diller arası çeviri eylemi, metinlerin biçimini ve işlevini kökten değiştiren varyans ve olumsallık yorumbiliminin dışında kalmaz. 

Çevirmenin öznel ‘bakışları’ aracılığıyla aracılık edilen çevirinin yorumbilim, disiplinin dillerarası egemenliğine yönelik korumacı iddialara karşı bir meydan okumayı ortaya koyar, çünkü tam da bu tür iddiaların korumaya çalıştığı şeyde kültürel çeviri rejimleri ima edilmiştir. Çevirinin dönüştürücü doğasını benimsemek, kültürel çevirinin kalbinde var olan etik projeye doğru ilk adımları atmaktır.

Ricoeur’a göre, insan yaşamının hermenötik boyutu, çeviri için metinde olduğu gibi, dünyanın ilgilenilmesi ve anlaşılması gereken bir gizem olduğu anlamına gelir. Ve çeviri için metinde olduğu gibi, başkalarının dünyasının psikolojik niyetleri sonsuza kadar ulaşılamaz durumda kalır. Öteki ile bağlantı kurduğumuz diyalektik ilişkide ve onların dayandıkları ölçülemez gizemde kendimize dair bir anlayış ortaya koyuyoruz.

Kültürel çeviri nedir
Kültür ve çeviri arasındaki ilişki
Kültür ve çeviri ilişkisi
Kültür aktarımı nedir
Çeviride kültürel ögelerin aktarımı
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Çeviride kültürün Önemi
Çeviride yabancılaştırma örnekleri

Kendimize ait olmayan ve tam olarak anlayamadığımız anlamları anlama ufkumuza getirerek, kendimizi bu diğer ufuklara maruz bırakır ve kendi sınırlarımızdan bir şeyi aşarız. Tanıdık olanın sınırlarını aşarak kendimizi başkalarının dünyasına, diğer insanların dünyasına, diğer fikirlere, dünyadaki diğer yaşama ve hareket şekillerine açıyoruz. Dışarıya doğru olan yolculukta, sadece dünya hakkında bir şeyler değil, aynı zamanda onun içindeki kendi yerimiz hakkında da bir şeyler anlamaya başladık.

Bu döngüsel yorumbilim yoluyla, benlikten ötekine ve tekrar geri dönüş yolculuğunun amacı kendini anlamaya varmaktır. Bu nedenle düşünme, varoluşumuz için kritiktir, çünkü yalnızca, varoluşun etkinliğini ilk etapta kavradığımız diğer insanların gizemleriyle aktif, eleştirel bir ilişki yoluyla olur. Yorumbilim dilinde, benliğe ancak hermenötik dolambaçlı yolda, mesafeli olma gerçeği ve sahiplenme süreci yoluyla ulaşırız.

Bu nedenle yorumlama, dünyayla etkileşimde bulunduğumuz ve dünyayı yarattığımız araçlardan çok daha fazlasıdır.

Her sosyal aktörün dünyayı anlamlandırdığı yorum yoluyla ve kendimizi anlamaya çalıştığımız şey yaşam ifadelerimizdir, çünkü anlama arzusu temel bir insan dürtüsüdür. İnsan varoluşunun kilit bir boyutudur.

Çevirmenin, yaklaşmaya çalıştığı metinlerin tam olarak anlaşılmasını engelleyen yorumunun olasılığıysa, o zaman bize sadece çevirinin yanılabilirliğini değil, aynı zamanda yorum nesnelerimizin yorumlama karşısında gösterdiği dirençtir.

Kesin olarak, “mükemmel” bir çeviri olasılığı sonsuza kadar askıya alındığı için, yarattığı sorunlara çözüm sunan, uzaklaşmadan sorumlu çevirinin yorumlama mekaniğidir. Her çeviri, arkasındaki çevirmenin öznelliğine bağlıysa, hermenötik bir tahmin o zaman hiçbir çeviri nihai olamaz.

Dirençli bir örtü her zaman çevirmeni ve çeviri için metni ayıracaktır. Yorumlamanın tahmin çalışması bize algılama kapasitemizin yanılabilirliğini hatırlattığı için, doğrudan algılama yoluyla dünya hakkında ne anlayabileceğimize dair yargılamayı askıya alıyoruz.

Bir ideoloji eleştirisine doğru ilk adım olan, dünyada anlamayı varsayabileceğimiz kesinliğe bu direniştir, çünkü bu, hermenötik şüphe ve ancak yanılmış olabileceğimiz gerçeğini varsayabileceğimiz gerçeğidir.

Demek ki Hermeneutik, anlayışın arayışı ve diyalektik olarak karşılık gelmenin kazanımı için ontolojiden çok anlamakla ilgilidir. Yolculuğumuzda dönüştürüldüğümüzü, zenginleştiğimizi ve genişlediğimizi bulduğumuz, bilgimizi başkalarının bilgisi bağlamına yerleştirmek, yalnızca kendimizin dışına adım atmaktır. Hermeneutik, metnin sahiplenilmesinde kendimizi yerinden ettiğimizi öğretir. Kendimizi yerinden ederek, dünyayı inşa etmeye çalıştığımız kesinlikten bir şeyi kaldırarak eleştiriye doğru ilk adımları atıyoruz.

Çevremizdeki dünyanın metinleri ve insan eylemleri dışında dünyayı doğrudan anlamıyorsak, kültürel çeviriyi yalnızca kim olduğumuz ve ne bildiğimiz hakkında bir şeyler öğrenmek için kullanmalıyız. 

Thomas Hobbes, Leviathan’da eski Yunanca aforizmasını, Latince’ye nosce teipsum olarak çevrilen “kendini bil”, “kendini oku” olarak çevirmiştir. Yorumbilim dilinde, bu buyruk daha döngüsel terimlerle daha iyi ifade edilebilir: ‘başkalarını oku, kendini oku, kendini bil.

Kültürel çevirinin dirençli amaçlar için işlevsel hale getirilmesinden önce, sadece tartışmayı teşvik etmek, hicivlemek, parodi yapmak, alay etmek, direnmek veya başka bir şekilde karşı çıkmak için değil, çevremizdeki dünyanın fenomenleriyle düşünceli ve düşünceli bir ilişki içine girmeliyiz. 

Kültürel çeviri için çıkarılacak ders, sadece çevirmenin yorum nesnesinden uzaklaşmasının, belirli bir dönüştürücü boyutun her zaman bol olacağı anlamına gelmesidir; hatta bu dönüştürücü boyutun siyasi, dirençli veya muhalif nedenlerle kullanılabileceğidir.

Bu, nerede durduğumuzla ilgili bir şeyler öğrenmek, kendimize dünyada özgürleşmenin elde edilemeyeceği bir konum bulmak için tercüme etmemiz gerektiğidir. Bu, ideoloji eleştirisine doğru ilk adım ve mutlak bilgideki son sözdür.

The post Kültürel çeviri: Bizi kendimizden mi kurtarıyor? – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Avrupa’nın sürekli bir kriz durumunda olduğunu söylemek, birbirini izleyen savaş, soykırım, terörizm, etnik temizlik ve ekonomik çöküşün art arda gelen dehşetlerine ışık tutuyor gibi görünüyor. Ancak, İkinci Dünya Savaşı’ndan çıkan devletlerin ekonomik birliğine rağmen, mevcut konfigürasyonumuzda bir siyasi veya sosyal birlik duygusuna sahip olmadığımızı gözlemlemektir. Avrupalı ​​üye devletler arasındaki çatışmalar artık kurul masalarında, diplomatlar, memurlar ve hükümet başkanları arasında yürütülse de, ideolojik bölünme şimdi her zamankinden daha yaygın görünüyor.

Bunu yazarken savaş hatları bir kez daha çizildi ve bu sefer Avrupa’daki bölünme göç meselesi üzerinde. Elbette bu, Avrupa üye devletlerini bir süredir bölen bir sorudur, en azından Suriye’de iç savaşın patlak vermesi ve Irak, Afganistan ve Libya’ya askeri müdahalenin ardından BMMYK’ye göre, 2015’in ilk altı ayında Akdeniz’i Avrupa’ya geçen 137.000 kişinin çoğunluğu savaş, çatışma veya zulümden kaçıyordu.

Bu dönemde İtalya veya Yunanistan kıyılarına deniz yoluyla güvenli bir şekilde gelenlerin üçte biri Suriye’den; ikinci ve üçüncü en yaygın menşe ülkeler Afganistan ve Eritre’dir.

Ancak Ege ve Akdeniz kıyılarına vurulmuş parçalanmış bedenler, alabora olmuş sandallar, jiletli tel örgülerin dikilmesi, sınır politikasında değişiklikler ve protesto için dudaklarını kapatan mültecilerin korkunç görüntüsü, hiçbir şeyden başka bir şey olmadığı izlenimini veriyor.

Tartışma odalarımızda, gazetelerimizde, radyolarımızda, sosyal medyada ve televizyon ekranlarımızda günümüzün en acil soruları soruluyor artık. Avrupa üye devletlerinin mültecilere karşı ne ölçüde sorumlulukları vardır ve eğer öyleyse, bu sorumluluk nasıl uygulanmalıdır?

Sorumluluğun ekonomik ve sosyal maliyeti, Avrupa ülkeleri arasında nasıl daha eşit paylaştırılmalı ki, en büyük yük sadece ilk gelen ülkeler tarafından yüklenmesin? Her ülke kaç mülteci almalı? Bu sayılara hangi kriterlerle ulaşılmalıdır? Devletler, davaları değerlendirilirken mültecilere hangi bakım standartlarını sağlamalıdır?

Sorular uzayıp gidiyor. Ancak devlet organları bu sorularla boğuşurken ve medyanın ve internetin dördüncü ve beşinci mülkleri, Avrupa’ya güvenli bir şekilde ulaşan binlerce mülteci için, yalnızca kendilerini sığınma prosedürlerine veya temel ihtiyaçlara erişimleri olmadan mahsur kalmış bulmak için bir tartışma alanı haline gelirken Yeni sınır kontrollerinin bir sonucu olarak insani yardım hizmetleri, asıl tartışma, diğer insanları nasıl hayal ettiğimiz, onların çektikleri acılar ve buna göre hareket etme görevimiz ile ilgilidir.

Kültür ve çeviri
Kültürel çeviri
Kültürel çeviri nedir
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Çeviri kuramları Nelerdir
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki nedir
Schleiermacher çeviri
Çeviride yerelleştirme ve YABANCILAŞTIRMA

Bu kamusal tartışmayla dolu dönümlerce sütunlar arasında bir yerde, Rorty’nin yazı ile ilgili olarak tanımladığı iki karşılıklı karşıt yönelimi birleştirme girişimine tanık oluyoruz: Kierkegaard gibi kendi kendine yaratılan özel mükemmellik ve özerk insan yaşamı peşinde yazanlar, Nietzsche ve Heidegger ve Marx, Habermas ve Rawls’un örneklediği gibi, kurumlarımızı ve uygulamalarımızı daha adaletli ve daha az acımasız hale getirmeye yönelik paylaşılan, toplumsal çabayı destekleyenler vardı.

Rorty, felsefenin veya başka herhangi bir teorik disiplinin, tek bir vizyonda kendi kendini yaratma ve özel mükemmellik ile adalet ve insan dayanışması içinde bir şekilde birleşecek daha kapsamlı bir felsefi bakış açısı yaratmamıza hiçbir şekilde izin veremeyeceğine ateşli bir şekilde inanıyordu. Vatandaşların olabildiğince özelleşmekte özgür oldukları, kendi zamanlarında yaptıkları ve önemli kaynakları tüketerek başkalarına zarar vermedikleri sürece, kesinlikle adil ve özgür toplumlar yaratmaya çalışabiliriz.

Ancak teori düzeyinde, adaleti ve kendini yaratmayı bir araya getirmenin gerçek bir yolunu görmedi, çünkü kendini yaratmanın kelime dağarcığı özeldir ve zorunlu olarak tartışmaya uygun değildir, adaletin kelime dağarcığı zorunlu olarak kamusaldır, tartışmalı değişim söz konusudur.

Heidegger’i Habermas ile hiçbir teorinin sentezleyemeyeceği gerçeğini kabul edebilirsek, otonomi üzerine yazanlar ile adalet üzerine yazanlar arasındaki ilişkiyi, farklı çalışma araçları arasındaki ilişkiye benzer bir şey olarak görmeye başlayabiliriz.

Bunun yerine, Rorty’nin Contingency, Irony and Solidarity’deki (1989) projesi, tek bir birleştirici kamusal ve özel teori talebini kaldırırsak ve bunun yerine kendi kendini yaratma ve insan dayanışmasını eşit olarak görmekle yetinirsek işlerin nasıl görüneceğini göstermekti. geçerli ama sonsuza kadar ölçülemez idealler. Shklar’ın kavramsallaştırmasında olduğu gibi, “liberal” in, zulmün “yaptığımız en kötü” şey, “ironist” olduğunu düşünen insanlara atıfta bulunduğu “liberal ironist” figürünün taslağını çiziyor. inançlarının ve arzularının olumsallığı, tarihçilerle birlikte inanç ve arzuların aşkın olmadığını, sosyal, kültürel ve tarihsel olarak konumlandığını bilen insanlar şu. yorumları getirmiştir:

Liberal ironistler, bu temelsiz arzular arasına, acıların azalacağına, insanların diğer insanlar tarafından aşağılanmasının sona ereceğine dair kendi umutlarını da dahil eden insanlardır. Liberal ironistler için, “Neden acımasız olmasın?” Sorusunun cevabı yok, zulmün korkunç olduğu inancının dairesel olmayan teorik bir desteği yok. “Adaletsizlikle ne zaman mücadele edeceğinize ve kendinizi ne zaman özel kendini yaratma projelerine adayacağınıza nasıl karar verirsiniz?” Sorusunun bir cevabı da yok.

Bu soru liberal ironistleri, ‘Diğer masumların hayatlarını kurtarmak için n masumu işkenceye tabi tutmak doğru mu?’ Ya da ‘Ne zaman birinin ailesinin veya topluluğunun üyeleri lehine olabilir mi? 

Bu türden ahlaki ikilemleri çözmek için bu tür soru algoritmalarına sağlam temellere dayanan teorik cevaplar olduğunu düşünen biri, yüreğinde hâlâ bir ilahiyatçı ya da metafizikçidir. Zaman metafizikçisinin ötesinde bir düzene inanır. Hem insanın varoluş noktasını belirleyen hem de sorumluluklar hiyerarşisi oluşturan zamanın ve değişimin ötesinde bir düzene inanır.

Rorty’nin liberal ütopyasında, ironizm evrensel ve post-metafiziktir; burada insan dayanışması, önyargı bir şekilde ortadan kalktığında veya daha önce gizli olan insan birbirine bağlılığının derinliklerine inilerek algılanacak bir gerçek olarak yorumlanamaz:

Garip insanları acı çekenler olarak görme hayal gücü, sorgulama yoluyla değil, hayal gücü ile başarılmalıdır. Dayanışma düşünceyle keşfedilmez, yaratılır. Tanıdık olmayan diğer insan türlerinin acı ve aşağılanmasının belirli ayrıntılarına karşı duyarlılığımızı artırarak yaratılır.

Bu kadar artan duyarlılık, ‘Bizim gibi hissetmiyorlar’ veya ‘Her zaman acı olmalı, öyleyse neden acı çekmelerine izin vermeyelim?’ Diye düşünerek insanları kendimizden ötekileştirmeyi zorlaştırıyor. ‘onlar’ yerine ‘bizden biri’ olarak varlıklar, tanıdık olmayan insanların neye benzediğine dair ayrıntılı tanımlamalar ve kendimizin neye benzediğinin yeniden tanımlanması meselesidir.

Bu, teori için değil, etnografi, gazetecinin raporu, çizgi roman, belgesel drama ve özellikle roman gibi türler için bir görevdir.

The post Kültürel Çevirinin Aciliyeti – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.