Kaynak ve çeviri karşılıklı olarak birbirine bağlıyken, çevirinin kaynağı yok etme gücüne sahip olmaması, çünkü kendi geleceğinin keyfini sürmekte özgür kalmasıdır.

İkisinin çizgileri iç içe ve birbirine bağlıdır; yine de her biri kendi yönünü alır ve her biri kendi sürdürme gücüne sahiptir. Bu anlamda, Steiner’ın endişelendiği şey, açık döküm sahiplenme madeni kapandıktan sonra “manzaradaki boş yara” dır (s. 314), çünkü Benjamin yenilenmedir, “onu yok etmek yerine orijinali onurlandırmak için bir fırsattır.” Tercüme böylece hem aydınlatma hem de içerme gücüne sahiptir.

Bu önermenin merkezinde bir paradoks var: bu çeviri aynı anda kendine ait orijinal bir çalışma yaratırken başka birinin çalışmasını “tekrarlayabilir”. Steiner’in “yeniden canlandırma” terimi, ünlü sanat eserlerinin canlı aksiyon yeniden yapımı olgusunda iş başında kültürel çeviri sürecini tarif etmeye uygundur. “Sanatın yeniden yapımında”, insanlar iki boyutlu sanatın tanınmış eserleri olarak poz veriyor, üç boyutlu olarak yeniden üretiliyor ve kostüm, makyaj ve ışıklandırma kullanarak ve herhangi bir dijital düzenleme yapılmadan fotoğraflandı.

2011’de en iyi sanat yeniden yapımı için bir yarışma, Vancouver merkezli sanatçı Jeff Hamada tarafından yönetilen, İnternetteki en büyük sanat bloglarından biri olan Bom blogu tarafından düzenlendi. Yarışma kurallarına göre, fotoğrafçılardan “klasik sanat eserlerine referans vermeleri” ve “tüm yaratıcı enerjinizi görüntüyü yeniden yaratmaya ve yeniden sahnelemeye koymaları” (2011) gerekiyordu.

Başvurular, dayandıkları orijinal eserlerin kopyalarıyla birlikte Booooooom blogunda görüntülenir. Canlı aksiyon Frida Kahlo’lar, göze yapışan kaşlarla, sahte bir Van Gogh’un Arles’teki yatak odası ve hatta Mondrian’ın ünlü mavisini taklit etmek için siyah bir kuşakla ayrılmış, blok renklerde düzenlenmiş giysilerle eski bir valizle tamamlanmış olarak gösteriliyor. , beyaz, sarı ve kırmızı kompozisyonlar.

Hamada, sanatçı Miranda July tarafından Vice dergisi için 2009’da yayınlanan ve klasik filmlerden figüranlar gibi poz verdiği bir fotoğraftan ilham alıyor (Temmuz 2009). Parçaya şu notla başlar:

Sevgili Julie,

Kendi hayatında hiç kendini fazlalık gibi hissettin mi? Sanki sonsuza kadar arka planda kalmışım, diğer insanların içimde hissettiğim her şeyi söylediklerini ve yaptıklarını izliyorum. Bir gün yeteneklerimle herkesi şaşırtacağım. Bana o kadar sık ​​gülüp ağlayacaklar ve bana mesaj atacaklar ki ben sinirleneceğim.

Notun altında, The Godfather (1972) ve Kramer vs. Kramer (1979) gibi klasik filmlerden alınmış bir dizi fotoğraf ve ardından orijinal fotoğrafların arka planındaki figüranlardan biri olarak giydirilmiş Temmuz ayının stilize edilmiş bir fotoğrafı var. . Örneğin, Grease’den (1978) bir filmde, orijinal hala Frenchie ve diğer pembe hanımları bir kafeterya masasında oturan Sandra Dee’nin ana şarkılardan birini söylerken etrafına doluşmuş olarak gösteriyor.

Diller arası çeviri örnekleri
Çeviribilimpdf
Kuram Çeşitleri
Çeviribilim disiplinlerarasılık
Geçmişten Günümüze çeviri kuramlarının gelişimi
Çeviri stratejileri
Sözlü çeviri kuramları
Sözcüğü sözcüğüne çeviri

Hala arka plandaki şarkıcılardan birinin saçlarını yukarı kaldırdığı ve boynuna atkı bağladığı anı yakalar, yüzünde yakalanan anın duygusunu kalbiyle söyler. Temmuz ayının titizlikle yeniden canlandırılmasında, saç stilinden ve fulardan orijinal şarkıcının oturduğu açıya kadar her ayrıntı yeniden yaratıldı. Bitch dergisine yaptığı bir incelemede Briar Levit şunları yazdı:

Kendimi tüm detayları incelerken buluyorum. Orijinal hareketsiz halini onun görüntüsüyle karşılaştırıyorum – yarattığı faksı doğrulamak için tekrar tekrar ileri geri kaydırıyorum. Ama sonunda, yine de “neden” sorusunu sormaya başladım. bakmayı bitirdikten sonra. Amaç ne? Bu onun için giyinme şansı mı? Biraz ironik kostüm kaslarını esnetmek için mi? Burada ne diyor?)

Kültürel çeviri bağlamında da benzer bir soru sorabiliriz: Bu yeniden canlandırmaları, “okuyucu ile metin arasında çeviri diyalektiği” olarak yorumlayarak ne kazanılabilir? Her iki durumda da tanık olduğumuz şey, bir fotoğrafçı, yani okuyucu tarafından hayal edilen şekillerde bir araya gelen, zaten var olan gerçek hayattaki bir kaynak malzemeyi yeniden yaratmakla uğraşan gerçek insanların fotoğraflı anlık görüntüleridir.

Her yeniden canlandırma, sanatsal uyaranların bir örneğinin yanı sıra özellikleri ve her ikisinde de kostüm, makyaj, ışıklandırma, kompozisyon ve konumlandırma, sanatçıların benzerlik çabalarında titiz davrandıklarını gösteriyor. Ve yine de bu imgeler, kaynaktaki ilhamı titizlikle yeniden yaratırken bile, orijinallerinden ince ve çok da ince olmayan ayrılıklar vardır ve bu yeniden canlandırmaları bu kadar tutuklayıcı kılan da tam da bu dönüştürücü boyuttur.

Temmuz ayının dergi yayında, yeniden canlandırmaları soluk gri bir arka planda çekildi, bu da figüranlarını arka plandan izleyiciye doğru sıçrama tahtası haline getirme etkisine sahip. Filmlerin kendisinde figüranlar, ekranın gerçek ve mecazi kenarlarında neredeyse çekim dışı, arka planda, köşede, bazıları sırtları dönük, bazıları ise Temmuz ayının canlandırmalarında sadece yüzleri görünerek var oluyor. dikkatimizin odağı, hayatlarının filminde başrol karakterleridir.

“Hamada’nın sanatı canlandırma yarışmasında, sanat eserlerindeki orijinal öğeleri günlük yaşamda gerçek nesnelere dönüştüren fotoğrafların üç boyutlu, yaşayan, nefes alan doğasıdır. Benjamin’in çeviriye yaklaşımı yine bu süreçle ilgili içgörüler sunuyor:

Açıktır ki, ne kadar iyi olursa olsun bir çevirinin orijinali için herhangi bir önemi olamaz. Yine de, ikincisinin çevrilebilirliği sayesinde orijinalle en yakın bağlantıda duruyor. Aslında, bu bağlantı çok daha samimi çünkü artık orijinalin kendisi için hiçbir önemi yok. Doğal bir bağlantı ve daha doğrusu hayati bir bağlantı olarak adlandırılabilir.

Nasıl ki, yaşamın ifadeleri, canlıyla en yakın biçimde, ikincisi için herhangi bir önemi olmaksızın bağlanırsa, orijinalinden bir çeviri ilerler. Aslında hayatından “öbür dünya” ya da “hayatta kalma” [überleben] kadar değildir.

Yine de çeviri orijinalden daha geç ve üretildikleri çağda seçtikleri tercümanı hiçbir zaman bulamayan en önemli eserlerde “devam eden yaşamlarının aşamasına geldiklerini gösterir.

Çeviriyi, metnin tarihsel nesnesi olarak bir posteriori olarak yorumlayarak, onun ötelenme sonrası yaşamının ayrılmaz bir parçası olarak yorumlayarak, kendimizi geriye dönüp bakmanın yükünü, çevrildiğinde kaynak metnin maruz kaldığı algılanan öz kaybını hafifletiriz.

Çeviriyi ileriye dönük bir yazma pratiği olarak yorumluyorsak, metinden yola çıkıp üzerine yazmazsak, çeviriye rağmen yaşam çizgisi devam ettiği için çeviriyi kaynağın yok edilmesi olarak görmemiz gerekmez. Öyleyse, paradoksal olarak, tercümenin yaşam gücü kaynağın varlığına bağlıyken, kaynak kendi başına bir yaşamın keyfini sürmekte özgürdür.

The post Kaynak Odaklı Çeviri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Yürüyen bir kişi, atlayan bir balık, kamera bunları yavaşlatabilir, böylece yürüteçin giydiği giysilerin en küçük ayrıntısını, balığın pullarındaki su damlalarını görebiliriz. Bir çeviri gibi ve tüm açıklama ve anlama eylemlerinde olduğu gibi, hareketli kamera da sürece dahil olur: ‘Burada kamera alçalma ve yükselmelerinin kaynaklarına, kesintilerine ve izolasyonlarına, uzantılarına ve hızlanmalarına, genişlemelerine ve indirimler. Kamera, psikanalizin bilinçdışı dürtülere yaptığı gibi, bizi bilinçsiz optiği tanıtır.

İngiliz Pathé News tarafından hazırlanan ve Ordnance Survey için harita üretimiyle ilgili iki dakikalık bir öğenin yer aldığı 1965 tarihli bir haber filminde, bu boyutları çalışırken görebiliriz. Film, araştırmacılar tarafından araziyi “planlamak” için kullanılan uzman ekipmanın dış görünümü ile açılıyor.

Bir gözünü kısarak diğeriyle optik bir aletin vizörüne bakan bir adam belirir. Anlatıcı (1965), “alarma geçen, gözü kara bir adam ordusu” diyor (1965). Film, Ordnance Survey Commission’ın karargahında çalışan erkeklerin haritalarda kaplı ve spot ışıklarıyla aydınlatılmış masaları inceleyerek içten çekilmiş bir görüntüsünü kesiyor.

Anlatıcı konuşurken, bir kişi balmumu kaplı bir grafik kağıdındaki bir haritanın dış hatlarını izlemek için bir cetvel ve bir iğne kullandığından, hassas harita yapımının yakın plan çekimleri gösterilir. Bir diğeri, küçük sokak isimlerini kırmızı renkli bir haritaya yerleştirmek için neşter kullanıyor.

Bir haritanın baskı plakasını yapmak için, bize, Ordnance Survey için özel olarak tasarlanmış geniş bir kamera sistemi gerektiren bir işlem olan bir fotoğrafın çekilmesi gerektiği söylendi. Beyaz laboratuvar önlüğü giyen adamların mengene benzeri bir çerçeveye bir harita yerleştirip büyük bir iskelede tutulan kameranın önüne yerleştirmesini izliyoruz.

Anlatıcıdan, boyutunun dünyadaki en gelişmiş ve en doğru kamerası olduğunu öğreniyoruz. Kahverengi tulum giymiş bir adam, matbaa için kırmızı ve sarı boyayı hazırlıyor.

Anlatıcı, “Yolları, tepeleri ve yer adlarını gösteren bir harita farklı şekillerde birkaç kez fotoğraflanacak, çünkü” ürettikleri “titiz bloklardan” aynı anda yalnızca iki renk basılabiliyor, diyor (ibid). Başka bir adam renkli haritaları matbaadan toplar ve bir masa üzerinde düzenler. Makinenin bir saatte 5000 “yerinde” Mühimmat Araştırması haritası basacağını öğreniyoruz (aynı yerde).

Anlatıcı bize şu kapanış cümlesini bırakıyor: “Başka bir şeyle ünlü olmasaydık, harita yapımı İngiltere’yi” haritaya “koymak için yeterli olurdu.

Arazinin dış hatlarını ölçmek için kullanılan hassas teçhizatın yakın plan çekimlerinden ve adamların kağıt üzerinde Ordnance Survey haritalarını oluşturduklarını ve daha sonra basılı reprodüksiyonlar ürettiklerini gördüğümüz zarafetten, anlatıcının yorumuna ve görüntülerine kadar. Neşter ve pusula tutan gözlüklü adamlar, bu filmle ilgili her şey bize harita yapımının bir bilim olduğunu söylüyor; doğruluk ve kesinliğin diğer tüm özelliklerin üzerinde değerlendirildiği oldukça karmaşık bir görevdir.

Çeviribilim disiplinlerarasılık
Erek odaklı çeviri
İşlevsel çeviri kuramı
Diller arası çeviri örnekleri
Çeviribilimpdf
Erek odaklı çeviri kuramı
BETİMLEYİCİ çeviri kuramı
Çağdaş çeviri kuramları

Haber filmi, haritacılık uygulamasına hem bir ulusal gurur kaynağı “hem de kesinliğin bir güven kaynağı olarak doğruluk vektörü olarak sunulduğu bir tasvir sunuyor. Ancak bir anlayış eylemi olarak yorumlandığında, bu, savunulması gereken bir pozisyon olmaktan çok, kabul edilmesi gereken bir gerçektir.

“Metin yorumlama modeli, anlamanın yabancı bir psişik yaşamı hemen kavrayışla veya zihinsel bir niyetle duygusal bir özdeşleşmeyle ilgisi olmadığını öğretir. Sahiplenilen, hissedilen bir şey değil, metnin referansıyla serbest bırakılan, “bir dünyayı ifşa etme gücü” olan bir şeydir.

Anlama her zaman, okuyucunun mevcut yorumlamadaki konumu, okuyucunun paradigmatik somutlaşmış performansıyla aracılık ediyorsa ve metin artık yazarın niyetiyle yönlendirilmiyorsa, anlamını kendine uygun hale getirmek ne anlama gelir? 

Haritacılık dünyasına dönerek, benzer okuma, yorumlama ve anlama eylemlerinin mevcut olduğu bir uzaklaşma ve sahiplenme diyalektiği buluyoruz. Haritalar, çevirilerde olduğu gibi, “bir uzaklığı fethetmeyi amaçlayan yorumlardır: bilgisayar ekranlarımızda, satnav uygulamalarımızda, atlaslarımızda veya masaüstü kürelerimizde temsiller olarak görünürler ve normalde fiziksel olarak erişilemeyenler için kılavuz görevi görürler.

Yakın coğrafyamızdaki belirsizliklerle karşılaştığımızda, rehberlik kaynağı olarak haritalara yöneliyoruz. Tanıdık olmayan bir şehirde bir sokak haritasına bakarız ve aniden metropol önümüze açılır. Avukatlarını arayarak, okuyucu ve haritacı arasında söylenmemiş bir anlaşma yapılır; yansıttıkları bilgilerin yetki ve gerçekliğini kabul ediyoruz.

Bizi ayıran uzaklık nedeniyle doğrudan erişmemizin engellendiği dünyaları tam anlamıyla grafik haline getiren açıklamalar. Ve yine de, tanım gereği haritalar temsillerdir: üzerinde yaşadığımız bölgelerin yorumlayıcı yorumlarıdır ve bu nedenle de her zaman katkı sağlar.

Pek çok modern harita, on altıncı yüzyıl haritacı Gerardus Mercator tarafından navigasyonda kullanılmak üzere yaratılan bir projeksiyona dayanıyor. Mercator projeksiyonunun yüzlerce yıldır başvurulacak model olma durumuna rağmen, Mercator, ölçeğini kutuplara doğru abartarak farklı bölgelerin göreceli boyutunun hatalı bir resmini veriyor.

Grönland gibi ülkeler kabaca Afrika kıtası ile aynı büyüklüktedir, oysa Afrika kıtası gerçekte on dört kat daha büyüktür. Pek çok ülkeyi gerçekte olduğundan daha küçük göstererek, bu, belirli bölgelerin diğerlerinden daha önemli olduğu izlenimini veren bir projeksiyondur.

İşte bu nedenle Huggan haritaları paradigmatik yapılar olarak tanımlıyor, çünkü bunlar belirli bir peyzaja ilişkin sahip olduğumuz vizyonu” kavramsallaştırıyor, kodlıyor ve düzenliyor “. 1974’te Dr Arno Peters, Mercator’un önceliğine meydan okumak için tartışmalı bir karşı projeksiyon başlattı.

Peters bir haritacı değil, tarihçiydi ve projesi politikti: Dünya’nın aldığı projeksiyonlarda Güney’in aleyhine küresel Kuzey’i güçlendiren Avrupa merkezcilik ve Batı ayrıcalığına karşı çıkmaktır.

Peters haritası eşit alanı korur ve enlem ve boylamdan oluşan dikdörtgen bir ızgarayı korur ve tüm ülkeleri “birbirleriyle olan ilişkileri açısından daha doğru bir boyut yapar. Bununla birlikte, Peters projeksiyonundaki ülkelerin şekli bozulmaya devam ediyor ve Mercator haritasına kıyasla kara kütlelerini dikey olarak uzatıyor gibi görünüyor.

The post Çevirmen Gözü – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Kültürel çeviri tanımımı dayandırdığım diller arası çevirinin profesyonel uygulamasına gelince, bu diyalektik ‘mücadele’ kendisini çevirinin son kullanıcısının diline göre çeviri için metnin yabancılığı ile bir yüzleşme olarak gösterir. 

En basit haliyle, çeviri, orijinal olarak bir dilde yazılmış bir metni başka bir dilde okunmak amacıyla yeniden yazmakla ilgilidir. Çevirmen dinleyicisinin anlamadığı bir dil olan yabancı dille karşı karşıya kalan çevirmen, çevirinin hedef kitlesinin dilinde orijinal metnin diline uygun alternatifler bularak anlamayı kolaylaştırmaya çalışmalıdır.

“Sahiplenmede olduğu gibi, çeviri” uzaylı “nın varlığıyla canlandırılır – bu durumda, yabancı ötekinin alışılmadık sözcüğü. Çevirmenin süreci diyalektiktir çünkü ötekinin yabancılaşan sözcüğü ile bir çevirmenin izleyicisinin bildiği ve anladığı bir dilin tanıdık alanı arasında sürekli bir hareketle karakterize edilir.

Örneğin, 1978 yapımı Grease filminin İspanyolca konuşulan bölgelerde yayınlanması durumunda, bu diyalektik mücadele başlığın kendisiyle başlar. Amerika Birleşik Devletleri’nde 1950’lerde bir lisede geçen İngilizce tiyatro sürümünün başlığı rock and roll, yarış arabaları ve motosikletlerle ilişkili “greaser” alt kültürüne atıfta bulunuyordu.

Epitet, Marlon Brando ve James Dean’in stiline göre modellenmiş, her tür jel, krem ​​ve balmumu ile yağlanmış, kaygan saç stiline atıfta bulundu. İngilizcede “gres” terimi çok anlamlıdır. Sadece bir saç ürünü değil, aynı zamanda makinelerin ek yerlerine eklediğiniz bir yağlama yağıdır; bir tavada pişirdiğiniz veya kek karışımına eklediğiniz yağdır; ve mecazi anlamda, “belirli bir görevi veya hedefi yerine getirmek için harcadığınız fiziksel çabadır.

Terim, filmin başından itibaren önemli bir rol oynar. Animasyonlu bir sekans, John Travolta’nın karakteri Danny Zucco’nun yataktan kalkıp dağınık yatak odasından banyoya doğru yol alırken yüzü asi paspası tarafından gizlenmiş halde görülüyor.

Elinde tarak aynanın karşısında durur ve bir tüpten saç kremini sıkmaya devam eder. Tüpün yakından görünüşü, havada uçuşan saç kremi damlalarını gösteriyor ve burada filmin başlığının altı harfine dönüşüyor. Harflerin ardında üstü açık bir motorlu arabanın şekli kayboluyor, araba aynı adlı ünlü müzikal numaraya konu olur.

İspanyolca konuşan izleyiciler için başlık, pazar bölgesine bağlı olarak Brillantina ve Vaselina olarak çeşitli şekillerde çevrildi. Hem brillantina hem de vaselina, Güney Amerika’da yaygın olarak kullanılan yarı katı yağlayıcı saç bakım ürünleri için jenerik terimlerdir (ikincisi iyi bilinen bir marka ismine yakın olmasına rağmen).

Ancak, “İspanyolca terimler özellikle herhangi bir saç bakım ürününü tanımlamaz ve yalnızca ürünün işlevine ve amacına atıfta bulunur” anlamında “genel” görünmesine rağmen, aslında bunlar terimin sadece bir uygulamaya yönelik dil olanakları: saç şekillendirme.

İngiliz teriminden farklı olarak, brillantina ve vaselina polisemli değildir ve kendilerini makinelerin, yarış arabalarının, yağ-maymun mekaniğinin veya filmin yağlayıcı çetesi olan T-kuşlarının dünyasına açmazlar. İspanyolca çeviri, kişinin saçını şekillendirme uygulamasıyla ilişkili terimleri seçerek, referansı, izleyiciliğin tanıdık bağlamına uyacak şekilde yerelleştiriyor.

Ama bunu yapmanın ne anlama geldiğini bir düşünün. Sahiplenme, bir ‘yabancılaşmanın’ üstesinden gelme arzusunun canlandırılmasıysa, o zaman kafa karışıklığı, yabancılaşma ve hatta aldatma riskinden kaçınmak için, bu tür bir yabancılaşmanın nedeni olan yabancı sözcük etkin bir şekilde yerel olanla değiştirilir.

Yabancı eserin duygusu çevirmen tarafından emilmeli ve çevirmenin kendi dilinden alınmış ikinci bir eser üretilmelidir. Filmin başlığını küçük bir “metin” olarak düşünürsek, çevirmen İspanyolca ikinci bir metin üretirken yalnızca İngilizcenin varlığını özümsememeli; bu durumda yabancı kelimenin varlığı tamamen ortadan kaldırılmalıdır.

Çeviribilim Terimleri Sözlüğü pdf
Çeviribilimpdf
Açıklamalı Çeviri Terimleri Sözlüğü
Koşut metin ne demek
Koşut metin nedir

Daha geniş anlamda, metnin yazıldığı, üretildiği ve alındığı orijinal bağlamdan uzak, zaman ve mekan açısından çeviri, birden çok mesafenin bir işlevidir. Çevrilen bir metin, orijinal yabancı metnin yazarının niyetlerini değil, çevirmenden ve çevirmenin böyle bir dünyayı kurmasından önce yansıttığı bütünlüğü temsil etmeye çalışır.

Henüz zaman ve uzayda seyahat etmenin, uzaklaşmanın üstesinden gelmenin bir yolunu bulamadığımıza göre, kişinin tek seçeneği uzak mesafeden uzanarak onu garip değil, ‘kendine ait’ bir mercekle görmektir. Bu anlamda yorum, “bir araya getirir”, “eşitler”, “çağdaş ve benzer” kılar, böylece başlangıçta yabancı olanı gerçekten kendi haline getirir.

Bu nedenle Ricoeur, temellükü uzaklaşmanın karşılığı olarak tanımlamaktadır: “Tüm yorumlamaların amacı, metnin ait olduğu geçmiş kültürel çağ ile tercümanın kendisi arasında bir uzaklığı, bir mesafeyi fethetmektir”. Bu mesafeyi aşarak, kendisini metinle çağdaş hale getirerek, yorumcu, anlamını kendisine uyarlayabilir: yabancıdır, onu tanıtır, yani kendi haline getirir.

Eğer diyalektik ilişkide, aynı yorumlama madalyonunun iki yüzü olarak uzaklaşma ve sahiplenme mevcutsa, Steiner’in kaynak dilin ‘yabancı formu’ üzerine bir çeviri ‘yerel kıyafeti’nin empoze edilmesi olarak tanımladığı şey aslında her ikisini de deneyen bir metni anlamak ve içermek, dışarıya yolculuk için, ötekinin metnine doğru her zaman bir dönüş yolculuğudur.

Bir zamanlar yakınlık olan mesafenin dışında, başka bir deyişle, sahiplenme, çevirmen ile yazar veya yazar ile izleyici arasında değil, çevirmen ile metin, izleyici ve çevirmen arasında yepyeni bir yakınlığı etkiler.

Çevirmen durumunda, uzaklaşma, metnin yazarından ve metnin yazıldığı yer ve zamandan uzaklaşmanın etkisinden daha fazlasıdır. Bu, yabancılaşan kalite uzaklaşmasının yarattığı mevcut okuma yerinde yabancılaşmanın ontolojik durumudur.

“Sahiplenme, uzantı olarak, bilişsel bir aşinalık sürecidir, kendi ufku içinde ötekinin ötekiliğinin bilinçli bir şekilde kucaklanmasıdır. Bu anlamda ‘anlama’ her zaman tarihsel bir ufukta yer alır ve ‘anlam’ öznel bilinçten uzaklaşır.

Çünkü paradoksal olarak, tarihsel bir geleneğe ait olduğumuz ölçüde anlamın, hemen burada ve şimdi bizden her zaman uzaktadır. “Uzaklaşma”, “aidiyet” in diyalektik karşılığıdır.

Bu iki hareket, hermeneutik köprünün ikiz kemerlerini temsil eder. Böylece metin, Ricoeur için, uzaktan ve uzaktan iletişime ait bir aidiyet modeli haline gelir. Yorumlamada, anlayıştan mahrum bırakılan bu anlamları yeniden uygun hale getirmeye çalışırız.

Kısaca Hermeneutik, zamansal, coğrafi, kültürel, manevi vb. Uzak olanın yakınına getirme girişimidir. Kaldırılmış olanı geri kazanmaya çalışır.

The post Çeviride Terimler – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Montgomery’nin cildi bilim tarihinde dilbilimsel çeviri ile ilk sürekli etkileşim olarak tanımlanabilir, ancak çalışmaları disiplinler arası mı? Çeviride Bilim, bilim tarihinin çağdaş anlayışını genişletmiştir. Yine de yazar diğer disipliner bilgi biçimlerini nasıl ele alıyor?

Bunu oldukça tipik bir şekilde yaptığını, benzer disiplinlerden (özellikle felsefe ve çeviri çalışmaları) kendi durumunu oluşturmasına yardımcı olan belirli kavramları ödünç alıp bunlara atıfta bulunarak yanıtlayabiliriz. Thomas S. Kuhn’un paradigma kaymaları teorisine ve Amerikalı mantıkçı ve filozof Willard V. Quine tarafından geliştirilen çevirinin belirsizliği teorisine atıfta bulunarak Montgomery’nin bunu yapma şeklini kısaca ele alalım.

Kuhn’un şimdiki klasik çalışması The Structure of Scientific Revolutions (1962), fizik dünyasında radikal bilimsel değişimin nasıl ortaya çıktığına dair bir açıklama sunar. Kuhn, bilimsel ilerlemenin doğrusal ve kümülatif bir süreç olduğunu varsaymaz. Aksine, kabul edilmiş bir bilimsel çerçeve içinde açıklanamayan anormalliklerin birikiminin, kendi ‘dilini’ yaratan ve karşılığında normalleşen bir dil yaratan bir paradigma değişimine yol açabileceğini savunuyor. Bu döngüsel modelde çeviri, disiplin bilgisinin yayılmasında olgusal değil sosyal tarafta bir rol oynar.

Kuhn’un çok tartışılan monografisinin 1969 tarihli son yazısı, küresel bir paradigma değişiminin ortasında bilim adamlarının nasıl başvurma fırsatına sahip olduklarını ayrıntılı olarak araştırıyor. Söylemlerin sarsılması kutuplaşma yaratır, ancak aynı zamanda bilim adamlarının (mecazi anlamda) ‘çevirmen’ olmalarına izin veren bir düşünme anını mümkün kılar. Farklı dünya görüşleri arasındaki bu tür dilsel olmayan çeviri, “normal bilime tamamen yabancı olan tehdit edici bir süreç” olarak kalsa da, “çevirmenlere” ikna yoluyla başkalarını kendi bakış açılarına dönüştürme fırsatı sağlar.

Kuhn’un kitabı bilimsel bir paradigma değişikliğini kapsamlı bir değişim olarak kavramsallaştırmakta ve böyle bir değişimden önce ve sonra kullanılan kavramsal dilleri kesinlikle ölçülemez varlıklar olarak tanımlamaktadır. Bunu yapmak için, Quine’in çeviri ve anlamın belirsiz olduğunu belirten çevirinin belirsizliği teorisine atıfta bulunur; yani, tek başına sabit veya net değil. Son zamanlarda Quine’in pozisyonu, “dilbilimsel bireycilik” in ilk temsilcisi olarak yeniden yayınlandı.

Kuşkusuz, görüşleri bilim tarihi ve felsefesinde oldukça etkili olmuştur; Filozof Crispin Wright’ın sözleriyle, Quine’in çevirinin belirsizliği kavramı, “yirminci yüzyılın sonlarının en karakteristik felsefi meşguliyetlerinden biri olan semantik kavramlar hakkındaki şüphecilik” için bir standart taşıyıcı haline geldi.

Galison’a göre Kuhn’un duruşu, dilin bilginin oluşumundaki rolünü sorunsallaştırmayan pozitivist bilim filozofları ile böylesi güvenli gerekçelerden radikal bir şekilde uzaklaşan Quine gibi anti-pozitivistler arasındaki mücadelenin bir sonucuydu. “ortak bir dil yapısı yoktu”.

Burada birkaç gözlem söz konusudur. Birincisi, yirminci yüzyıldaki diğer birçok bilim tarihi gibi, Bilimsel Devrimlerin Yapısı’nda Kuhn dili mecazi anlamda kullanır, asla dilsel anlamda kullanmaz. Montgomery, bunun etkisinin “dikkati dilsel aktarımın zenginliğinden uzaklaştırmak olduğunu” öne sürer.

İkinci olarak, Kuhn, Quine’in çevirinin belirsizliği açıklamasını, bir argümanı güçlendirmenin ve kavramları rafine etmenin disiplinler arası bir yolu olarak yardımcı bir kavram olarak kullanır. Üçüncüsü, Montgomery’nin Çeviri Bilimi’nde Quine’e yapılan atıf, eşzamanlı olarak Kuhn’unkine benzer disiplinler arası bir referans olarak ve bilim tarihine uygunluğu bakımından dilbilimsel çevirinin daha dar alanı içinde bir referans olarak görülebilir (Kuhn’a göre, Quine’i zaten anlatısına dahil etti).

Çeviriye dilbilimsel yaklaşımlar
Çeviribilim Nedir
Çeviribilim ve mütercim Tercümanlık farkı
Mütercim Tercümanlık
Çeviribilim tarihi
Çeviribilim disiplinlerarasılık
Çeviribilimpdf
Çeviribilim Puanları

Çok Uzağa Gidilmeyen Yollar: Montgomery ve Çeviri Çalışmaları

Montgomery’nin çeviri çalışmalarını kucaklaması, yazarı daha açık bir şekilde başka bir disiplinin alanına götürmesi açısından Quine’inkinden farklı bir yapıya sahiptir.

Montgomery’nin çeviri teorisi için referans noktaları çoğunlukla ABD merkezlidir, ancak aynı zamanda çeviri çalışmalarında Avrupa merkezli kültürel dönüşe doğru bir selam verir. Montgomery’nin, Mary Snell-Hornby tarafından “ileriye dönük, işlevsel ve hedef metin alıcısına yönelik” olarak tanımlanan bir yaklaşımı çeviri çalışmaları bilim adamlarıyla paylaştığını iddia edebiliriz.

Dilleri ölçülemez varlıklar olarak görme çabası, çeviriyi küresel bir bilim tarihi çalışmasında bir zorunluluk haline getiriyor. Yine de nihayetinde, ölçülemezliği kullanımı Kuhn’unki ile aynı sorunu yaratır: üst belirlenim. Dillerin (ve kültürlerin) karşılaştırılamazlığını varsaymak, bir şekilde çok hızlı bir şekilde çok fazla işe yarıyor ve yerelleştirilmiş karşılaşmalarla meşgul olmanın ilgisini ve zevkini ortadan kaldırıyor.

Dilbilimsel tikelliği ve istikrarsızlığı kabul eder, ancak geçmişin arabulucularının soruna aktif olarak değinme yollarını yeterince açıklayamaz. Dolayısıyla, Montgomery’nin okuyucuları kültürlerarası iletişimi ve bilginin yayılmasını açıklayabilecek bir çerçeveden yoksundur.

Montgomery’nin Science in Translation 2000 yılında yayınlandığı zaman, çeviri çalışmalarıyla tanımlanan bir yaklaşım, bu soruları daha fazla araştırmak için mevcut olacaktı.

Skopos teorisi, dilbilimsel çeviri akademisyenlerinin, teknik metinlerin sınıflandırılmasında içeriğin ötesinde, kayıt (örneğin formalite derecesi) ve durumsal çeşitlilik (son kullanıcı beklentisi gibi); metin türleri (bilgilendirici, ifade edici, unvanlı, somut); bunların çeşitliliği (öncü bilgi, didaktik-öğretici metinler, kolektif ve birleştirici bilgi kaynakları) ve teknik ortam ve ilgili iş süreçleri. Skopos teorisi, Science in Translation’ın yayınlanma zamanıyla ilgili olarak İngilizce okuyuculara sunuldu.

Montgomery, bilimsel çeviri türleri ile retorik işlevi arasında ayrım yapmaz, ancak işlevselci bir bakış açısı, odağı metinsel eşdeğerlikten uzaklaştırır, yani bir kaynak dil metni ve hedef dil metninin biriyle karşılaştırmalı olduğu varsayımıdır. bir diğeri.

Çevirmenlerin ajansı üzerine düşünme konusundaki isteksizliği, en geniş anlamda güven sorularıyla ilgilenmediği anlamına gelir. Bunun yerine, anlatısı bir güvensizlik duygusu taşır ya da bir eleştirmenin monografı tanımladığı gibi, ‘öğretici ve okunabilir, ama aynı zamanda bilimsel bilgiyi yaratma ve aktarmanın kırılgan sürecinin korkutucu açıklamaları yer alır’.

Montgomery’nin daha derin disiplinler arası bir yaklaşımdan kaçınma seçimi elbette meşru. Science in Translation’ın bilim tarihinde dilbilimsel çeviriye odaklanan yenilikçi bir kitap olduğunu düşünürsek, amacı tarihsel normlara meydan okumaktı. Aynı zamanda, daha araştırıcı ve güçlü bir etkileşim, çevirinin önemli rolünün daha da zengin bir yorumunu ortaya çıkarabilirdi.

The post Montgomery’de Disiplinlerarasılık – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Bu, çeviri tarihinin aktif olarak marjinali, saklı olanı, örtük olanı, gizleneni, bastırılanı her zaman şimdiki zamanda etkileşim olarak aramasını gerektirebileceği anlamına gelir. Aynı zamanda tarihçilerin, verilerin alternatif açıklamalarını aramak ve sunmak için diğer çıkarlar ve motivasyonlarla işbirliği veya çatışma içinde kendi çıkarları ve motivasyonları ile çalıştıklarını ima eder.

Bu görüş, geçmiş hakkındaki fikirlerinizi ve tercihlerinizi basitçe yansıtmak için tarihi kullanabileceğiniz anlamına geldiği için yanlış yorumlanmıştır. Şimdiki tarihçi, belki de dış gerçeklerin aralıksız bir manipülatörü olacaktır. Örneğin Sergia Adamo, şu anki tarihçinin, araştırmacının bir şekilde tüm kişisel ilgi alanlarından arınmasını ve kendisini “tamamen yabancı” nın tanımlarına sokmasını sağlayacak mikro-tarihçi bir yaklaşıma karşı çıkıyor: geçmişte günlük yaşam, büyük anlatılardan kaçınmak ve bireysel yaşam düzeyindeki güç, fikir ve pratiklerin karmaşık düşmanlıklarını takip etmek gerekir.

Spesifik olanın ısrarı, varsayılan sisteme karşı bu direnç, birçok kuvvete hitap eden karmaşık ayrıntılardaki zevk, çeviri tarihinde çok gerekli olan ve kendi entrika ve hayranlık anlarını sağlayan her şey. Gerçekten de, büyük örneğin Carlo Ginzburg olarak kaldığı mikro tarihçeden, Alltagsgeschichte’de, ‘aşağıdan’ yeni bir kültürel tarihe ve aslında aktör-ağ teorisine ve Michel Serres ve Gilles Deleuze’ün detaycı anından esinlenen diğer yaklaşımlardan yararlanılabilir. Çeviri tarihinde çok hoş karşılanır.

Karmaşık bir nesnenin ayrıntılarıyla bu derin ve yakın ilişki, tarihin herhangi bir kolay araçsallaştırmasını aşağı yukarı otomatik olarak kontrol altına almalıdır ve bu, tüm tarihin şu anda yapıldığı fikriyle hiçbir şekilde çelişmez. Yine de, Adamo’nun dediği gibi, bu türden bir araştırmanın, “tamamen yabancı” ile karşılaşmakla çok az ilgisi vardır, daha fazla kendinizi geçmişe yansıtmayı ve bir şekilde şimdiyi terk etmeyi içerir.

Mevcut belgelerin ötesinde bir yerde yatan deneyimi bilmeme duygusunu daha yakından uyandırabilir, aslında diğerinin bu deneyimini asla bilemeyebilir. Tarihsel nesneyi araçsallaştırmak zordur çünkü sürekli olarak anlaşılması zor kalır.

Cicero ve çeviri
Antik çağda çeviri
Çeviribilimpdf
Antik dönemde çeviri
Çeviri tarihi makale
Çeviri tarihi PDF
Çeviri stratejileri
Sözlü çeviri tarihi

Bu noktayı açıklamak için, burada oldukça farklı iki örnek olay incelemesi seçip karşılaştırıyoruz: ilki on ikinci yüzyıl Toledo’daki efsanevi Çevirmenler Okulu ve ikincisi de Henri Albert’in on dokuzuncu yüzyılın sonlarında Friedrich Nietzsche’nin Fransızca çevirileri. Her iki çalışma da, yalnızca çeviriler değil, aynı zamanda çevirmenlerin kişisel ve sosyal ortamlarıyla ilgili her şey dahil olmak üzere, belgelere yakından bakmaya başladı.

Toledo çalışmasında, karşılaşılması ve telafi edilmesi gereken tüm arabulucu ideolojiler ve teknolojiler nedeniyle bunun izini sürmek özellikle zordu. Toledo’da kim bir okul bulmak istedi? Francis Bacon neden orada belli bir tür öğrenmeyi vurguladı? O halde Fransız yazarlar neden bir Fransız başpiskoposunun rolü konusunda ısrar ettiler?

Kimin seçilmiş belgeleri belirli şekillerde yorumlamak, ihmal ederek yalan söylemek ya da talepkar müşterileri memnun etmek için gerçekleri bükmek için nedenleri vardı? Arabulucu çıkarların tümünü görmek çok zor. Aynı durum, Ginzburg’un mikro tarihi olan on altıncı yüzyıl değirmencisi Menocchio’da da geçerlidir; deneyimi Engizisyon’un sözlü sorgulamasına ilişkin yazılı açıklamasından ve kendi çok sınırlı yazma becerilerine dayanarak çıkarılmalıdır. Tarih, Ginzburg’un başlığında önerdiği gibi, onun kişisel ‘evrenine’ değil, arabulucu yazılarla karşılaşmalardan onu toplama girişimlerine aittir.

Henri Albert’in durumunda, tarihsel nesnenin anlaşılması zor statüsü, aslında belgesel kanıtlarda söylenmeyen şeyden kaynaklanıyor: çevirmenin kültürlerarası statüsünün (Alman işgali altındaki Strasbourg’luydu) belli bir gizliliği, oyun çift ​​kişilik (Fransa’daki Alman edebiyatını ve Almanya’daki Fransız edebiyatını inceledi) ve zor bir cinsellik (Nietzsche çevirilerinin belirli noktalarında önemli). İdeal bir dünyada, daha fazla araştırma, tüm bu sorulara daha fazla cevap verecektir.

Yine de çok pratik bir bakış açısıyla, aramaya kişisel yatırımı rasyonelleştiriyorsunuz: Evet, teorik olarak ötekinin deneyimine yaklaşalım, ama ne pahasına? Henri Albert’ın kişisel arşivini aramak için Strasbourg’a gitmeli miyiz? Ne tür bir değeri keşfetmek için? Neden bu çevirmene başka herhangi bir çevirmenden çok zaman, çaba ve para harcasın ki? Araştırmayı kim finanse edecek? Kim yayınlamak ister? Kim okur? “Tamamen uzaylı” ile karşılaşmaktansa, kişi birçok düzeyde pratik kısıtlamalarla karşılaşır.

Çeviri tarihi, durumlardaki ifadelerden çalışır, ancak çeviri tarihçisi aynı zamanda durumlarda sözler üretmektedir. Ve bu tür her karşılaşmada, mutlaka olası bir sonuca bahis yapılır. Toledo çalışmasında, temelde yatan bahislerden biri (zaman ve çaba harcamak) kültürlerarası bir grupta yapılan sözlü çevirinin bir öğretim etkinliğinden ayırt edilemez olduğuydu.

Nietzsche çalışmasında, Fransız çevirmenin Paris edebiyat çevrelerinde ilerlemek için kendi Cermen geçmişini sakladığı iddiası vardı. Her bahis bir tür çaba harcanmasını içerir, ancak her biri varsayımsal ödüller de yansıtır.

Ve bazı noktalarda çabalar o kadar yüksektir ve / veya ödüller o kadar düşüktür ki, bahis iptal edilir ve başka bir şeye geçersiniz. Dışarıda bir yerde “tamamen başka” olabilir, ancak nadiren onunla tanışmak için yeterli dünyaya veya zamana sahibiz.

Öyleyse bir tarihçi neden böyle bahisler koysun? Çünkü, belirtildiği gibi, kaçınılmaz olarak kendi çıkarlarımız ve motivasyonlarımız var. On ikinci yüzyıl çeviri faaliyetlerinin bir Hispanik ya da Galya ihtişamı meselesinden ziyade derin bir şekilde kültürlerarası olduğuna ve bunun, çevirmenlerin genel olarak kültürlerarası birliğe ait olduğu daha geniş bir bahsin parçası olabileceğine ve bunun da bir girişimde bulunulmasına katkıda bulunabileceğine bahse girebiliriz. 

Nietzsche davasında, daha geniş olan iddia, bazı milliyetçi çeviri uygulamalarının 1890’larda “Avrupa Birleşik Devletleri” olasılığını engellediği (bu bir olasılıktı) ve bunun yarım yüzyıllık bir çatışmaya katkıda bulunduğu idi. Bunlar, daha geniş disiplinler arayan daha geniş fikirlerdi.

The post Tarih ve Çeviri İlişkisi – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.