Üye devletlerin her birinden büyükelçiler ve yardımcılardan oluşan bir Komite, Konseyin çalışmalarını hazırlar. Bu, COREPER olarak bilinen Daimi Temsilciler Komitesi’dir.

Her üye devlet, Konsey Başkanlığını altı ay süreyle elinde tutar. Başkanlık, tüm Konsey toplantılarının düzenlenmesi ve başkanlık edilmesini, sorunların çözülmesini ve karar almada tutarlılığın sağlanmasını gerektirir. Bir ülke Başkanlığı elinde tuttuğunda, tercümanlar için patlama zamanıdır.

Konsey, Avrupa Parlamentosu ile birlikte, Komisyondan gelen önerileri reddedebileceği ortak karar sürecine dahil olur. 1996 yılında Avrupa Komisyonu, ortak kararın mevzuatla ilgili Topluluk kararlarının tüm alanlarına uygulanması gerektiğini önerdi. Açıkçası, bu çok mantıklıdır.

Ancak, bu olmadı ve kodlama 38 alan için geçerlidir. Maastricht Anlaşması kapsamında ortak karar, işçilerin, hizmetlerin, iç pazarın, eğitim ve sağlık için teşvik tedbirlerinin, tüketici politikasının, Avrupa ötesi ağların, çevre, kültür ve araştırma çerçeve programının serbest dolaşımı için geçerlidir. Amsterdam Antlaşması uyarınca, ortak karar sosyal dışlanma, halk sağlığı ve AB fonlarının dolandırıcılık amaçlı kullanımına karşı mücadeleyi kapsayacak şekilde genişletildi.

Konsey, kararları nitelikli çoğunlukla veya oybirliği ile alır. Vergilendirme, endüstri, kültür ve bölgesel ve sosyal fonlar için oybirliğiyle karar alınması gerekmektedir. Ortak Dış ve Güvenlik Politikası ve Adalet ve İçişleri (Avrupa Birliği Antlaşmasının İkinci ve Üçüncü Sütunları) için de oybirliği gereklidir. Bu, belirli bir ülkenin önerilen bir yasa değişikliğini veto edebileceği anlamına gelir.

Bazı insanlar vergilendirme, refah ve iş kanunları alanlarının nitelikli çoğunluk oylama sistemi altında ele alınması gerektiğine inanmaktadır. Nitelikli çoğunluk oyu tarım, balıkçılık, iç pazar, çevre ve ulaşım için geçerlidir. Amsterdam Antlaşması uyarınca nitelikli çoğunluk oylaması aynı zamanda iş girişimleri, erkekler ve kadınlar için eşit fırsatlar, halk sağlığı, araştırma için çerçeve programları ve gümrük işbirliği için de geçerli olacaktır.

Komisyon’un önerisi için en az 62 oy gerekiyor. Diğer durumlarda, en az 10 üye devletin lehte oy kullanması gerektiğine dair ek bir şart vardır. Bununla birlikte, Konsey mümkün olduğu kadar uzlaşmadan yanadır. AB genişlemesi, oylama düzenlemelerinde değişiklik gerektirecektir.

Kafa karıştırıcı bir şekilde, devlet veya hükümet başkanlarından ve Komisyon Başkanından oluşan bir Avrupa Konseyi vardır. Bu bir AB kurumu değil, genellikle Haziran ve Aralık aylarında olmak üzere yılda en az iki kez toplanan bir zirve. Toplantılar, Avrupa Birliği Konseyi’nin altı aylık dönem başkanlığını yürüten ülkede düzenleniyor. Her kabin için üç tercüman olmak üzere on bir tercümanlık kabini gereklidir.

Genellikle, zirveden önce mevkidaşları ile görüşmek üzere, başkanlığı her üye devletin karşısında tutan ülkenin başkanı veya hükümeti. Avrupa Parlamentosu Başkanı, Avrupa Konseyi’nin her toplantısına hitap eder, ancak fiili tartışmalara katılmaz. Avrupa Konseyi, her beş yılda bir yeni Komisyon Başkanını kabul eder.

Avrupa Birliği Konseyi’nin üzerinde anlaşamadığı konuları ele alır ve her toplantıdan sonra Avrupa Parlamentosu’na rapor verir. Buna karşılık, Avrupa Parlamentosu zirvenin sonucunu kendi genel oturumunda tartışır. Komisyon ayrıca raporlarını Avrupa Konseyi’ne sunar. Avrupa Konseyi düzeyinde anlaşma, oy birliğiyle yapılır.

Avrupa Parlamentosu üyeleri
Avrupa Parlamentosu görevleri
Avrupa Komisyonu
avrupa parlamentosu fransa’da hangi şehirde
Avrupa Parlamentosu Başkanı
Avrupa Parlamentosu Türkiye
Avrupa Parlamentosu Nedir
avrupa parlamentosu’nun önemi

AVRUPA PARLAMENTOSU

Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu başından beri bir Parlamenterler Meclisi kurdu. Üyeler, üye devletlerin ulusal hükümetlerinden delegelerdi. Avrupa Parlamentosu’na ilk doğrudan seçimler 1979’da yapıldı.

Avrupa Parlamentosu’nun 15 ülke için 626 Üyesi bulunmaktadır. Sayılar kesin olarak nüfusa dayalı değildir; daha ziyade İrlanda ve Lüksemburg gibi daha küçük ülkelere daha fazla söz hakkı vermek için ağırlıklandırılmıştır. Örneğin Lüksemburg’da her 64.000 kişi için bir MEP vardır. Bu oran Almanya’ya uygulansaydı, 1.296 milletvekili olurdu. Benzer şekilde, Almanya’nın her 840.000 kişiye bir MEP oranı Lüksemburg’a başvurmuş olsaydı, tek bir Avrupa Parlamentosu’na bile hakkı olmayacaktı.

Parlamentonun mantar gibi çoğalmaya devam etmesi halinde işleyemeyeceğine dair endişeler vardı, Amsterdam Antlaşması uyarınca azami milletvekili sayısı 700 olacaktır. Strazburg’da 1999’da açılan yeni Louise Weiss Parlamento binası yalnızca 700 sandalyeden oluşuyor. 110 milyondan fazla nüfusa sahip on üç ülkeyi kapsayacak şekilde genişlemeyle birlikte, her ülkeye koltuk tahsisi için mevcut sistemde pek çok ayarlamanın yapılması gerekeceği açıktır.

• Avusturya 21 / 7,8 milyon
• Belçika 25/10 milyon
• Danimarka 16 / 5,2 milyon
• Finlandiya 16/5 milyon
• Fransa 87/58 milyon
• Almanya 99/83 milyon
• Yunanistan 25/10 milyon
• İrlanda 15 / 3,5 milyon
• İtalya 87/57 milyon
• Lüksemburg 6 / 386.000
• Hollanda 31 / 15,5 milyon
• Portekiz 25 / 9.9 milyon
• İspanya 64 / 38,8 milyon
• İsveç 22 / 8.9 milyon
• İngiltere 87 / 58,5 milyon

Milletvekilleri beş yıllık bir dönem için seçilir. Her ayın son haftasında Strazburg’da aylık genel kurul toplantıları yapılırken, komite toplantıları ve ek oturumlar Brüksel’de yapılır. Genel Sekreterlik ve onun 4.000 görevlisi Lüksemburg’dadır. Parlamento üyeleri, Brüksel, Lüksemburg ve kendi ülkeleri arasında gidip gelmek için hatırı sayılır miktarda zaman harcarlar. Parlamento 370 milyon kişiyi temsil ediyor. Parlamento üyeleri AP siyasi gruplarından birine katılıyor:

Siyasi Grup

• Avrupa Halk Partisi (Hıristiyan Demokratlar) ve Avrupalı Demokratlar
• Avrupa Sosyalistler Partisi (PES)
• Avrupa Liberal Demokratları (ELDR) Yeşiller / Avrupa Özgür İttifakı
• Avrupa Birleşik Solu / Nordik Yeşil Sol Milletler Avrupa Birliği
• Demokrasiler ve Çeşitliliklerin Avrupası (EDD) Bağımsızları

Haziran 1999’da seçilen milletvekili sayısı

• 232
• 180
• 51
• 48
• 42
• 30
• 16
• 26

1999’da seçilen milletvekillerinin yaklaşık% 30’u kadındı. Avrupa Parlamentosu, kendi Başkanını, on dört Başkan Yardımcısını ve bir tür gölge komisyonu oluşturan ve güvenlik ve savunma politikasından bütçe kontrolüne, balıkçılık ve kadınlara kadar AB işlerinin tüm yönleriyle ilgilenen on yedi AP komitesinin Başkanlarını seçer. 

Ancak, EP Komiteleri yirmi Komisyon Üyesinin portföyüne tam olarak karşılık gelmemektedir. Nicole Fontaine, 1999’da Başkan seçildi. Görev süresi iki buçuk yıldır. Cumhurbaşkanı ve Başkan Yardımcıları birlikte, parlamentonun yönetiminden sorumlu olan Parlamento Bürosunu oluşturur. Beş milletvekili daha Quaestor olarak seçildi. Parlamento üyelerini ilgilendiren her türlü idari meseleyle ilgilenirler.

The post Tercümanın Kaynağı (22) – AVRUPA PARLAMENTOSU – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Avusturya, Finlandiya ve İsveç 1995’te AB’ye katıldı. Amsterdam Antlaşması 1997’de imzalanmış ve 1 Mayıs 1999’da yürürlüğe girmiştir. Temelde, Avrupa Birliği Maastricht Antlaşması’nın bir revizyonudur ve çok sayıda alanı kapsamaktadır. Örneğin, göç ve iç ve dış sınırların geçişi ve medeni konularda adli işbirliği Birinci Sütuna aktarılacaktır.

Bu süreç beş yıldan fazla sürecek. Amsterdam Antlaşması, aynı zamanda Bakanlar Konseyi’nin Genel Sekreteri olan ve resmi olmayan bir şekilde CFSP olarak bilinen Ortak Dış ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi olarak yeni bir görev oluşturdu. İlk atanan, eski NATO Genel Sekreteri Javier Solana idi. Bay Solana ayrıca Batı Avrupa Birliği Genel Sekreteri olarak atandı.

İrlanda ve Birleşik Krallık hariç 13 üye devletin iç sınır kontrollerini kaldırdığı Schengen Anlaşması, Birlik çerçevesine dahil edilmiştir. Avrupa Parlamentosu prosedürlerinde ve Adalet Divanı brifinginde değişiklikler yapıldı. MEP’lerin sayısına 700’lük bir üst sınır konmuştur ve bu, genişlemeden sonra bile geçerli olacaktır. Avrupa Birliği Konseyinde nitelikli çoğunluk oylaması artık halk sağlığı, gümrük işbirliği ve sosyal dışlanmaya karşı mücadeleyi de içeriyor.

2000 yılının başlarında, bir AB temel haklar şartı taslağı hazırlamak üzere bir grup kuruldu. Bu grup 15 devlet veya hükümet başkanı temsilcisinden, bir Avrupa Komisyonu temsilcisinden, 16 Avrupa Parlamentosu üyesinden ve alışılmadık bir şekilde 30 ulusal parlamento üyesinden oluşuyordu.

Başkan, Almanya’dan Roman Herzog 2000 yılında yedinci bir Hükümetlerarası Konferans düzenlenmektedir. Konferansı, genişleme için hazırlıktır ve Komisyonun boyutu ve yapısı, Konseydeki oyların ağırlıklandırılması ve Konseydeki nitelikli çoğunluk oylamasının diğer alanlara olası genişletilmesini de içerir. 

avrupa parlamentosu fransa’da hangi şehirde
Avrupa Parlamentosu üyeleri
Avrupa Parlamentosu Nedir
Avrupa Parlamentosu görevleri
Avrupa Parlamentosu Başkanı
Avrupa Komisyonu
Avrupa Parlamentosu Türkiye
avrupa parlamentosu’nun önemi

Aşağıdaki tablo, Avrupa Birliği’ne (veya enkarnasyonlarına) farklı katılımları kronolojik sırayla detaylandırmaktadır:

• Belçika 1951
• Fransa 1951
• Almanya 1951
• İtalya 1951
• Lüksemburg 1951
• Hollanda 1951
• Danimarka 1973
• İrlanda 1973
• Birleşik Krallık 1973
• Yunanistan 1981
• Portekiz 1986
• İspanya 1995
• Avusturya 1995
• Finlandiya 1995
• İsveç 1995

Avrupa Birliği’nin bütçesi dört farklı kaynaktan gelmektedir:

■ Üye olmayan ülkelerden ithal edilen ürünlere yönelik tarım vergileri ve şeker şirketlerinden alınan şeker vergileri.
■ Üye olmayan ülkelerden ithal edilen mallara uygulanan gümrük vergileri.
■ KDV kaynağı – Üye devletlerde toplanan KDV’nin% 1’i AB’ye gitmektedir.
■ Gayri Safi Milli Hasıla – her ülke GSMH’sı ile orantılı bir katkı sağlar. Bu bir üst sınıra tabidir – 1999’da tavan toplam Topluluk GSMH’sının% 1,27’siydi.

AB bütçesinin yüzde sekseni üye devletlerde harcanmaktadır. Bütçenin yarısından biraz daha azı Ortak Tarım Politikası tarafından karşılanmaktadır. Bu rakam, 1985’teki% 68’lik yüksek rakamla karşılaştırıldığında bir azalmayı temsil ediyor. Bütçenin yaklaşık üçte biri Yapısal Fonlara tahsis edilmektedir. Bu rakam son yıllarda arttı. Yapısal Fonlar, istihdamı artırmayı ve farklı üye ülkeler arasındaki refah eşitsizliğini azaltmayı amaçlayan bölgesel ve sosyal politikaları da finanse etmektedir.

Dolayısıyla Avrupa Birliği uzun bir yol kat etti. Elli yıldan fazla bir süredir, kömür ve çeliğe odaklanmış altı üyeli bir topluluktan, çok daha iddialı 15 üyeli bir Birliğe dönüşmüştür. Bir sonraki adım, genişleme olacak. Orta ve Doğu Avrupa’da Komünizmin çöküşü, on üç ülkenin daha üye olmakla ilgilendiği anlamına geldi. Yeni üyelerin AB tarafından belirlenen siyasi ve ekonomik koşulları karşılaması gerekecektir.

Siyasi koşullar, demokrasi ve hukukun üstünlüğü, insan hakları, ifade özgürlüğü ve azınlıklara saygı gibi alanları kapsamaktadır. Ekonomik koşullar, bir piyasa ekonomisinin varlığını ve AB içinde rekabet etme yeteneğini içerir. Bir başka koşul da, tüm yeni üyelerin siyasi, ekonomik ve parasal birlik de dahil olmak üzere tüm üyelik yükümlülüklerini üstlenmek zorunda olmasıdır – Eurospeak’te bu topluluk müktesebatı olarak da bilinir.

Gündem 2000, genişlemeyi gerçekleştirmek için hem AB’de hem de başvuran ülkelerde yapılması gereken değişiklikleri detaylandırdı. Özellikle Ortak Tarım Politikası, ayarlama gerektirecektir. Sapard, aday ülkelerin çiftçi toplumunun AB üyeliğine hazırlanmasına yardımcı olmak için kuruldu. Sapard’a göre, yapısal ve kırsal kalkınma programlarına 529 milyon euro tahsis edildi. Çevre ve ulaşım için bir fon olan ISPA da Gündem 2000’in bir parçası olarak kurulmuştur.

AB, aday ülkelere, özellikle 1989’da başlayan ve şu anda Arnavutluk, Çek Cumhuriyeti, Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovakya’yı da içeren PHARE (Polonya-Macaristan Ekonomik Yeniden Yapılandırma Yardımı) aracılığıyla çok para yatırıyor. ve Slovenya. Phare programı, bu ülkelerin eşit olarak AB üyesi olmalarına yardımcı olmayı amaçlamaktadır.

Hedeflenen alanlar arasında kamu işletmelerinin yeniden yapılandırılması, sosyal hizmetler, eğitim ve sağlık reformu, enerji, ulaşım ve telekomünikasyon, çevre ve nükleer güvenlik alanlarında altyapıların geliştirilmesi yer alıyor.

Tempus programı 1990 yılında oluşturuldu ve üçüncü kez 1999’dan 2006’ya kadar sürecek şekilde genişletilerek Orta ve Doğu Avrupa’da, Bağımsız Devletler Topluluğu’nda (BDT – Ermenistan, Azerbaycan, Belarus, Gürcistan, Kazakistan, Kırgızistan, Moldova, Rusya, Tacikistan, Türkmenistan, Ukrayna ve Özbekistan ve Moğolistan’da) yer alır.

TACIS programı, Moğolistan ve Bağımsız Devletler Topluluğu’na (BDT) yardımcı olmak için kuruldu. TACIS’in amacı, piyasa ekonomisine geçişi kolaylaştırmaktır. Nükleer güvenlik ve çevre sorunlu alanlara destek sağlanmakta ve yeni işlerin kurulmasına yardım sağlanmaktadır. AB ile Rusya ve Ukrayna arasında bir serbest ticaret bölgesi kurulması için de bir anlaşma vardır.

Meda programı Cezayir, Kıbrıs, Mısır, İsrail, Ürdün, Lübnan, Malta, Fas, Filistin Yönetimi, Suriye, Tunus ve Türkiye’ye yöneliktir. Amacı, Akdeniz’de istikrarın sağlanmasına yardımcı olmaktır. 2010 yılına kadar AB ile bu ülkeler arasında bir serbest ticaret bölgesi olması da beklenmektedir.

The post Tercümanın Kaynağı (20) – Avrupa Birliği – Dünü ve Bugünü – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.