Endüstriyel süreç doğru şekilde izlenirse ürünün güvenilir olduğu varsayılır. Bu tür standartlar, çevirmenleri kişisel beceriler açısından değil, kurumsal eğitim veya sertifikasyona atıfta bulunarak düzenlemeyi amaçlar.

Uluslararası Standartlar kataloğunda, örneğin ISO17100 (2015) “Çeviri hizmetleri” için, standardın kapsamına giren tüm çevirmenlerin “uygun bir devlet kurumu tarafından verilen çeviri yetkinlik sertifikasına” sahip olması gerekir. Venuti’nin ortaya çıkardığı görünmezlik ‘skandalı’, bu perspektiften, küresel bir kapsam talep eden artan kurumsal denetim meselesi gibi görünüyor.

Tarihçiler olarak ne söylediğimiz her şeyden önce nerede olduğumuza ve neden tarih yaptığımıza bağlıdır. Bu, çeviri tarihi için en az üç anlama gelebilir. Birincisi, bu belirli nesne açısından hiçbir zaman tamamen dışsal, bağımsız veya tarafsız olamayız. İkincisi, konuştuğumuz konumlar tam da tarihsel hareket içindedir ve dolayısıyla kendi içlerinde bir dereceye kadar çevrimseldir. Ve üçüncüsü, geçmişimizdeki kötü şeylerden uzak durmamalıyız, bunlardan biri belirli bir çeviri biçiminin (ve onun çalışma tarzının) neredeyse tüm diğerlerine yayılması olabilir, garip bir şekilde görünmeyen bir süreçtir.

Tarihçiler Nerede Güven Bulabilir?

Belirsizlikle çerçevelenen çeviri, göreceli cehaletin konumlarını varsayar: çeviri, görünüşte ona ihtiyacı olan veya ihtiyaç duyan biri içindir. Bu nedenle herhangi bir çeviri eylemi, tanıma göre insanların çeviri olmayan iletişime göre daha az ortak referans paylaştığı bir bölgeyi varsayacaktır; verilen için daha azını alabilirler.

Bu, yalnızca bu nesne çevirisine ilişkin tarafsız bir konum olmadığı anlamına gelmez, aynı zamanda nesnenin kendisi de potansiyel şüpheden doğar, her zaman kusurlu ve genellikle dengesiz bir bilgi oluşturma girişimidir. Ve gözlemci sadece bir taraf diğerinden daha fazla olmayacak, aynı zamanda asimetrik cehalet yoluyla o konuma da atılacaktır. Tarihçi, evrensel bir vizyonu varsayarak, güçlükle bağımsız ya da mesafeli kalamaz. Her şeyin hareket ettiği ve çok az şeyin kesin olduğu bir dünyaya da girilir.

Öyleyse bu tür bölgelerde bir temel nasıl bulunur? Tarihçi kime veya neye güvenebilir? Niklas Luhmann’ın sosyolojisi, güven hakkında (özellikle “karmaşıklığın azaltılması” olarak) ve hemen hemen her şey hakkında söyleyeceği zekice sözlere sahip olduğundan, burada biraz yardımcı olmalı gibi görünüyor.

Sorun, Luhmann’ın sosyal sistemleri iletişimden başka bir şey içermediğini tanımlamasıdır, öyle ki sosyal sistemler arasında aslında iletişim yoktur, sadece ‘sinirlilik’, ‘rezonans’ veya ‘bağımlılık’ vardır. Bu endişe verici. Sosyal sistemler arasındaki iletişim değilse çeviri nedir?

Yine de Luhmann böyle bir şey olmadığını söylüyor gibi görünüyor. Başkaları bu sorunu, iletişimsizliği aşılan bir ‘anlaşılırlık engeli’ (Theo Hermans) veya en azından bir tür filtre aracılığıyla ‘yarı iletişim’ seviyesine indirerek ele aldılar (Hans Vermeer). Her ikisi de aynı derecede iyi metaforlardır.

Yine de Vermeer ve Hermans etkili bir şekilde Luhmann’ın ötesine geçip çeviri hakkında kendi içinde gelişen bir sistem olarak konuşmaya başladıklarında oldukça farklı ve çok daha ilginç bir şey oluyor.

Bu süreci tanımlamak için aslında ‘sistem’ terimine ihtiyacımız olmayabilir (‘kültür’, ‘kültürlerarası’ veya ‘topluluk’ işe yarayabilir), ancak kendi başına çeviri bir şekilde tarihsel ilgimize layık bir iletişim ağı ise, o zaman iletişim bölümü daha sonra mantıksal olarak diğer bu tür varlıklar ile ilişkileriyle ilgiliydi, ille de diller arasındaki ikili bölünme, bir çeviri formu tarafından kurulan ikili ayrım üzerinden geçerli de değildir.

Türk tarihçiler
Türk tarihçi yazarlar
Tarihçiler
türkiye’nin en iyi tarihçileri
Tarihçi yazarlar
Tarihçi kitap
Tarihçi nedir
Tarihçi Nasıl Olunur

Öyleyse hangi sistemler rahatsız edici, rezonansa giriyor veya başka bir şekilde iletişim kuramıyor olabilir? Hem çevirmenler hem de tarihçiler için güvenin yattığı yer burası da olabilir.

Bazı yanıtlar, Hispanik çeviri tarihi üzerine bir dizi vaka incelemesinde ortaya çıkar. On ikinci ve on üçüncü yüzyıllarda, ekipler Arap bilimini Latince’ye ve ardından Romantizme çevirirken, bu sürece katılacak hiçbir Arap bilim insanı yokmuş gibi görünüyor: çeviri ekipleri, birkaç Mozarab ile birlikte Yahudi aracıları ve kilise Latinistlerinden oluşuyordu. Ara sıra sınırlarla ilgili bilgi verenlerdir. (on altıncı yüzyılda Roma’da Arapça konuşan bilim adamları vardı, ancak burada on ikinci yüzyıl örneğini takip ediyoruz)

Gerçekten de Arapçadan Latinceye bir tür iletişim oluyordu; birbirini izleyen her yorumla bir sınır çiziliyordu, aslında Hıristiyan endleminin ve onun düşünce süreçlerinin sınırlarını oluşturuyordu; ancak birbirlerini rahatsız eden, aralarında çok az etkili anlaşılan kurumlar, Kilise ile yüzleşen ve daha sonra Kraliyet için çalışan proto-bilimin ustaları (çevirmenler ve okuyucuları) idi.

Çeviri ekipleri, temelde projelerinin finanse edilmesi ve yetkilendirilmesi için güven ilişkileri kurmaya çalıştıklarında, Arap dilinde hiçbir şeyle değil, piskoposlar ve krallarla müzakere etmeleri gerekiyordu. Ve çeviri tarihçileri olarak, güvenmemiz gereken sadece Arapça uzmanları değil, özellikle de piskoposların ve kralların tarihçileridir.

Diğer örnek olay incelemelerinde de benzer sınırlar bulunabilir. Örneğin, on altıncı yüzyılda Meksika’da Tlaxcala’da işleyen iki dilli hukuk sisteminde, sömürgeciler Nahuatl’da yargılamalar yürüttüler ve sömürgeciler İspanyolca olarak denemeler yaptılar; tercümanlar yalnızca bir sömürge gözetmeni (korregidor), oturumların yarısından daha azı olan Meksika mahkemelerine fiilen katıldığında da kullanılıyordu.

Yani çeviri aynı seviyedeki kültürler arasında yatay olarak değil, hiyerarşik olarak, sistemin bir parçası diğerinde sekmeleri tuttuğu için hukuk sistemi içinde gerçekleşiyordu. Güven, gözetmen tarafından ve gözetmen için üretildi ve bir kez daha güvenmemiz gereken, belirli kurumsal tarihin de  uzmanlarıdır.

The post Tarihçiler Nerede Güven Bulabilir? – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Hem Flanders hem de İrlanda’dan gelen katılımcıların akademik içeriğe işaretli bir dilde erişme isteği bildirdikleri göz önüne alındığında, mantıklı bir soru şudur: bu içerik neye benzemeli? Teknik olarak, İrlanda’da iki tür imzalı içeriği test ettik:

(1) kameraya imza atan bir sunucu ile yüz yüze sunulan içerik ve

(2) röportajda baş, omuz ve vücut merkez dışı sahneleri içeren içerik görüşmeci kamera kapalıyken stil.

Sunum yapan kişinin kameraya dönük olduğu iki kompozisyon kategorisi mümkündür. İlk olarak, bir konferans veren veya kameraya bilgi sunan bir sunucumuz var; ikincisi, sunum yapan kişi bir işaret dilinin özelliklerini öğretiyor.

Kompozisyon benzer olsa da, belirli ayrıntılara verilen önem farklıdır. Her iki durumda da, sunum yapan kişi eşit şekilde aydınlatılmış mavi veya yeşil (kromakey) bir arka plana karşı filme alınır, bu daha sonra post prodüksiyon sırasında kaldırılır ve genellikle video çekiminin bulunduğu bağlama uyacak şekilde tasarlanmış ve oluşturulan markalı, düz renkli bir arka planla değiştirilir. 

Sunucunun bir dersi sunduğu veya başka bir şekilde gerçekleri sunduğu durumlarda, dikkat, görünüşün yönlerine ve sunum yapan kişinin kamera karşısında nasıl görünmesi gerektiğine odaklanır. Kıyafet, saç ve makyajın görsel ve estetik unsurları için kılavuzlar çekimden önce seçilir.

Bununla birlikte, sunum yapan kişi bir işaret dilinin yönlerini öğretmek için filme alındığında, yüz ifadeleri, parmak yazımı, el şekilleri ve hareket gibi dil bileşenlerinin daha net olmasını sağlamak için yönergeler daha katıdır. Gölgeleri ortadan kaldırmak için aydınlatmaya daha fazla özen gösterilir ve tercih edilen giysi, netliği görüntülemek için en uygun kontrastı oluşturmak amacıyla genellikle sunum yapan kişinin cilt tonuyla kontrast oluşturan bir renktir.

Daha yüksek yaka, göğüs yüksekliğinin üzerinde imzalarken en iyi kontrastı sağlar. İşaretleri doğru bir şekilde iletmek için yeterli işaretleme alanının kullanılmasını ve istisnai durumlarda azaltılmış bir işaretleme alanının veya yapay olarak daraltılmış bir görünümün kullanılmasını sağlamak için kullanılan kelime dağarcığı ve ifadelerin doğası dikkate alınır.

Röportaj tarzı (sözlü veya imzalı) görüntüleri çekerken, mümkün olduğunda benzer kompozisyon boyutlarını koruyoruz. Bu, bir dereceye kadar tekdüzelik ve tutarlılık yaratmak içindir. Bu özellik, çekimin dağıtımına bağlı olarak yaratıcı teknikler için gerektiği gibi değiştirilebilir.

İrlandalı yanıtlayıcılarımız için sunum uzunluğu, hem son kullanıcının içeriği görüntülemesi hem de değerlendirme veya yayın için içerik üretme açısından yorumlanan bir şeydi. Bazı bilgi kaynakları, daha kısa veri setlerinin tüm yol boyunca görülme olasılığının daha yüksek olduğunu ve akademik içerik sunarken 2 dakikalık bir işaret dili metninin en uygun olduğunu öne sürdü.

Kuşkusuz, erken eğitim için, özgün sunumları daha iyi yansıtmak için tipik olarak daha uzun söylem bölümlerine ihtiyaç duyarız, ancak bu geri bildirim, özellikle yorumlanmış dil sunulduğunda, genel olarak sunumlar için en uygun süre hakkında daha fazla soru ortaya çıkarabilir.

Sağır tüketicilerin yorumlanmış sunumlar için en uygun süreler hakkındaki görüşlerini ve bunun çevrimiçi içeriğin görüntülenmesi ile ilgili bilgi verenlerin tercihleriyle nasıl karşılaştırılabileceğini araştırmak için deneysel olarak ortaya konan herhangi bir çalışmanın farkında değiliz. Bunun, işitme tüketicilerinin tercihleriyle nasıl karşılaştırıldığını keşfetmek de ilginç olacaktır.

Her iki ülkedeki anketimize verilen yanıtlar göz önüne alındığında, öğrencilerin ve akademisyenlerin, akademik içeriğin iyi, erişilebilir işaret dili sunumunu neyin yaptığını düşünürken, son kullanıcıyı göz önünde bulundurarak sunum tarzının dikkate alınması gerektiğini bildirdiklerini söyleyebiliriz. Bu, Stone’un, bir mesajın kültürel olarak uygun aracılığı açısından bir “Sağır çeviri normu” (Stone, 2009) tartışmasını anımsatır ve öğrencilerin yeni konu materyalini öğrenirken bilişsel ve sözcüksel boşlukları deneyimledikleri gerçeğine duyulan takdirle birleşir (Marschark ve diğerleri, 2004).

Bir katılımcının belirttiği gibi:

İmza tarzı ve içerik de önemlidir. Örneğin, bazı Sağır akademisyenler, açıklamalarının işaret diliyle sunulmasını sağlamak için zahmete girmişlerdir, ancak bazen metinler çok yoğun olabilir veya akademik içeriğe [söylem] aşina değiliz. . . . Bu tür akademik kavramları desteklemek için yerleşik birçok örnek olduğundan emin olmanız gerekir.

Bu, görsel görüntünün temel sunumu ve kalitesiyle ilgili endişeleri azaltmaz. Aynı katılımcı şöyle devam etti:

Video içeriğinin kalitesi de önemlidir – görsel netlik, arka plan (meşgul değil), vb. L2 öğrencileri buna özellikle duyarlıdır (imzalayanın yüzleşmesi gerekir, yüksek düzeyde netliğe ihtiyaç duyar, görsel parazit yok, vb.) . . . Ancak arka plan L1 kullanıcıları için de önemlidir; Örneğin, görüntülediğim bir sunucu, kendi mutfağında kameraya imzasını attı! Çok rahatsız ediciydi.

Bu, ASL değerlendirme ayarlarında öğrenci kazanımını etkileyen video kalitesi bulgularını anımsatmaktadır (Hooper, Miller, Rose ve Veletsianos, 2007, s. 43):

Amerikan İşaret Dili (ASL) kullanımı gibi ayrıntılı görsel iletişimi içeren görevler için video kalitesi özellikle önemlidir. Kalitenin düşürülmesi iletişim sürecine müdahale edebilir, öğrencinin anlamasını engelleyebilir veya performans değerlendirmesini etkileyebilir.

Bu nedenle, zaman zaman gereğinden fazla teknik görünebilen bu endişeler, son kullanıcı katılımı ve hatta akademik ortamlarda belki de başarı için anlamlı bağlantılara sahiptir. İşitme engelli muhbirlerimiz, bir yerli veya yerli olmayan bir imza sahibi tarafından sunulmasına bakılmaksızın, bir işaret dilinde sunulan bilgiler için bir tercih bildirmektedir. Onlar için kilit nokta, materyalin bir tercümanın aracılık etmesi yerine birincil kaynak tarafından teslim edilmesidir. Sağır bir katılımcının belirttiği gibi:

Bilgiyi, bir tercüman tarafından sunulduğunda değil, sunum yapan kişinin kendisi tarafından bir işaret dilinde sunulduğunda işlemek çok daha kolaydır. Örneğin, bir tercüman kendi içeriğini bir işaret dilinde sunacak ve daha sonra içeriği İngilizce sunacak ve bunu tercüme ettirecek olsaydı, bir Sağır dinleyici için ikincisinden çok daha erişilebilir ve görüntülemesi daha kolay olurdu.

The post Dijital Tercüme (44) – Çevrimiçi İçerik Nasıl Görünmelidir? – Dijital Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.