Antoine Galland’ın onsekizinci yüzyıl versiyonu “en az sadık” ancak önümüzdeki iki yüz yıl için “en çok okunan”. Bununla birlikte, bu tür çeviri gerçekleri üzülmemeli, kutlanmalı, tarihsel olarak incelenmeli ve ideolojik sonuçları nedeniyle sorgulanmalıdır. Borges, bizim için önemli olan şeyin [çevirmenin] sadakatsizliği, mutlu ve yaratıcı sadakatsizliği olduğunu savunuyor.

Elbette, tüm aldatmalar Borges’e eşit değildir. Farklı çevirilerle ilgili ayrıntılı tartışmasında, çeşitli kültürel değerlere ve siyasi çıkarlara, Oryantalist ve Yahudi aleyhtarı, erkek ve püriten, orta sınıf ve akademisyenlere yaptıkları yatırımları ortaya çıkaran ideolojik eleştiriler yapıyor.

Yaklaşımı örnek niteliğindedir: Sözlük ve sözdizimi, aruz ve söylem gibi metinsel özellikleri analiz eder ve bunları çevirmenin “edebi alışkanlıklarına” ve çeviri dilindeki edebi geleneklere referansla açıklar. Borges, “edebiyatın ardından” yazılmış çevirileri en çok takdir eder ve bu nedenle zengin (önceki) bir süreci önceden varsayar.

Bu, onu “heterojen” dile, arkeizm ile argo, neolojizm ve yabancı borçlanmaları karıştıran “muhteşem bir melezleşme” ye değer vermeye götürür. Bilimsel bir Almanca çevirisinde kaçırdığı şey, kesinlikle Romantik geleneğin yabancılaştırıcı dürtüsü, Alman çarpıtmasıdır.

İspanyol filozof José Ortega y Gasset, 1930’ların sonunda, çevirinin kendine özgü bir dilbilimsel uygulama olarak görüldüğünü, “ayrı bir edebi tür” olduğunu yazıyor, “kendi normları ve kendi amaçları ile.” Önde gelen yazar ve düşünürlerin, edebiyat eleştirmenlerinin ve filologların dikkatini çekiyor. Belirli dönemlerde ve dillerde çeviri teorisi ve pratiğini inceleyen bilimsel monografların konusu haline gelir. Ve bugün hala tartışılan bir dizi teorik meseleyi ortaya çıkarır.

1937’de Ortega, Alman çeviri geleneğinin devam eden önemini savunan çarpıcı bir felsefi diyalogda bu konuları ele alıyor. Çevirinin “sefaleti”, yalnızca dilbilimsel değil, aynı zamanda “farklı zihinsel resimlerden, farklı entelektüel sistemlerden” kaynaklanan kültürel, ölçülemezlikler olan indirgenemez farklılıklar nedeniyle imkansızdır.

Çevirinin “ihtişamı”, bu farklılıkların “okuyucuyu dil alışkanlıklarından uzaklaştırmak ve [yabancı] yazarınkiler içinde hareket etmeye zorlamak” için manipüle edilmesidir. Ortega için çeviri, çağdaş kültürün kayıtsızlığına meydan okumada yararlıdır çünkü matematik ve fizik bilimlerinde eksik olan bir “tarihsel bilinci” besler. “Eskilere, bize tam olarak benzemedikleri ölçüde ihtiyacımız var,” diye yazıyor, böylece çeviri günümüze kritik bir fark getirebilir.

Çevirmenin GÖREVLERİ nelerdir
ÇEVİRMENİN GÖREVLERİ
Yazko Çeviri pdf

ÇEVİRMENİN GÖREVİ

Bir sanat eserinin veya bir sanat biçiminin takdir edilmesinde, alıcının değerlendirilmesi asla verimli olmaz. Sadece belirli bir kamuoyuna veya temsilcilerine yapılan herhangi bir atıf yanıltıcı olmakla kalmaz, aynı zamanda “ideal” alıcı kavramı bile sanatın teorik olarak ele alınmasında zararlıdır, çünkü tüm varsayımları insanın varlığı ve doğasıdır. Sanat da aynı şekilde insanın fiziksel ve ruhsal varoluşunu varsayar, ancak çalışmalarının hiçbirinde onun tepkisiyle ilgilenmez. Okuyucu için hiçbir şiir, seyirci için resim, dinleyici için senfoni tasarlanmamıştır.

Çeviri, orijinali anlamayan okuyuculara mı yöneliktir? Bu, sanat alanındaki konumlarının farklılığını yeterince açıklıyor gibi görünüyor. Üstelik “aynı şeyi” tekrar tekrar söylemenin akla gelebilecek tek nedeni de bu gibi görünüyor. Bir edebi eser ne için “söyler”? Ne anlatıyor? Anlayanlara çok az şey “anlatır”. Asıl niteliği bilgi beyanı veya bilgi vermek değildir.

Yine de, bir iletim işlevini yerine getirmeyi amaçlayan herhangi bir çeviri, bilgiden başka bir şey iletemez, dolayısıyla gereksiz bir şey. Bu, kötü çevirilerin ayırt edici özelliğidir. Ancak, genel olarak bir edebi eserin temel özü olarak görmüyor muyuz, bilginin yanı sıra, zavallı bir çevirmen bile anlaşılmaz, gizemli, “şiirsel”, bir çevirmenin ancak kendisi de öyleyse yeniden üretebileceği bir şeyi kabul edecektir. şair mi?

Aslında bu, alt çevirinin başka bir özelliğinin nedenidir ve sonuç olarak önemsiz bir içeriğin yanlış aktarımı olarak tanımlayabiliriz. Bu, bir çeviri okuyucuya hizmet etmeyi taahhüt ettiğinde doğru olacaktır. Bununla birlikte, okuyucu için tasarlanmış olsaydı, aynısı orijinal için de geçerli olurdu. Okuyucunun iyiliği için orijinal mevcut değilse, çeviri bu öncül temelinde nasıl anlaşılabilir?

Çeviri bir moddur. Bunu mod olarak kavramak için, orijinaline geri dönmek gerekir, çünkü bu, çeviriyi yöneten yasayı içerir: çevrilebilirliği. Bir eserin çevrilebilir olup olmadığı sorusunun ikili bir anlamı vardır. Ya: Okurlarının tümü arasında yeterli bir çevirmen bulunabilecek mi? Ya da daha uygun bir şekilde: Doğası kendisini çeviriye borçlu mu ve bu nedenle, kipin önemi açısından onu gerektiriyor mu? İlke olarak, ilk soruya yalnızca koşullu olarak karar verilebilir.

Yalnızca yüzeysel düşünme, ikincisinin bağımsız anlamını reddedecek ve her iki sorunun da eşit öneme sahip olduğunu ilan edecektir. Belirli bağıntılı kavramların, yalnızca insana atıfta bulunulursa, anlamlarını ve muhtemelen en önemli önemlerini koruduğu belirtilmelidir.  Örneğin, tüm insanlar unutmuş olsa bile unutulmaz bir yaşam ya da andan söz edilebilir. Böyle bir yaşamın ya da anın doğası unutulmamasını gerektiriyorsa, bu yüklem bir yalanı değil, yalnızca erkekler tarafından yerine getirilmeyen bir iddiayı ve muhtemelen yerine getirildiği bir aleme atıfta bulunacaktır.

Benzer şekilde, dilsel yaratımların çevrilebilirliği, erkekler bunları tercüme edemeyeceklerini kanıtlasalar bile dikkate alınmalıdır. Sıkı bir çeviri kavramı göz önüne alındığında, bunlar gerçekten bir dereceye kadar tercüme edilemez mi? Belirli dilsel yaratımların tercümesinin istenip istenmediği sorusu bu anlamda sorulmalıdır. Çünkü bu düşünce burada geçerlidir: Çeviri bir mod ise, çevrilebilirlik belirli eserlerin temel bir özelliği olmalıdır.

The post ÇEVİRMENİN GÖREVİ – Çeviri Disiplini – Çeviri Araştırmalar – Çeviribilim – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.