Moğolca, Siyamca, Farsça, Birmanca ve Müslüman tercümanlar ve diğerlerinin yanı sıra 1407 ile 1748 yılları arasında Çin imparatorluk Çevirmenler Koleji (Siyi guan) ve Tercümanlar İstasyonunda (Huitong guan) çalıştı.

İmparatorluk Akademisi’nden (Guozijian) veya okullardan temin edildi. Kolejde çalışan tüm çevirmenler bir kabul sınavına ve biraz eğitime tabi tutuldu. En az iki yüz yıl sonra, Venedikli baili (Venedik dışında yerleşik büyükelçiler) için çalışan tercümanlar, işe alınmadan önce birkaç yıl çıraklık yaptılar.

Çeviri, özellikle siyasi ve kültürel bağımsızlığı geliştirmeye çalışan Akdeniz dünyasının şehir ve kasabalarında konuşmacıların, politikacıların, aydınların ve sanatçıların eğitiminin önemli bir bölümünü oluşturdu. Örneğin, on altıncı yüzyıl İtalya’sında, “yorumlayıcı ticaret”, “dil öğretmenleri” (“pro-fessori delle lingue”) olarak tanımlandı ve öğretmenler, vaizler, akademisyenler ve günlük çok dilli konuşmacılardan ayırt edilmediler.

Tipik olarak, bugün bir meslek, kendi kendini tanımlama ve uzmanlık veya popülerlik üzerindeki kontrol temelinde kurulur ve kabul edilir. Modern profesyoneller, ‘yüksek derecede sistematik bilgi; güçlü topluluk yönelimi ve sadakati; öz düzenleme; ve işçi topluluğu tarafından tanımlanan ve yönetilen bir ödül sistemi vardı.

Yirmi yıl önce Lawrence Venuti, on yedinci yüzyıldan beri Anglo-Amerikan çevirmenlerin okurları önünde görünürlüklerini gittikçe yitirdiklerini savundu. Çevirmenlerin artan görünmezliği, yabancı kültürün göze çarpmamasını ve içeriğin akıcılığını ve erişilebilirliğini teşvik etti.

Yine de tüm çevirmenler görünmez değildir ve tüm kültürler çevirmenin ve tercümanın görünmezliğini doğal kabul etmez. Örneğin, çağdaş İran’da, İngilizce’den Farsça’ya çevirmenler, her zamankinden daha fazla kültürel sermaye ve sosyal görünürlük kazanmış gibi görünüyor.

İran bir istisna olabilir, ancak Venuti’nin önerdiği görünmezliğin doğrusal tarihini sorgulayan bir durumdur. Aslında, muhtemelen dil ne kadar küçükse (örneğin, çağdaş Çekçe), ana çevirmenlerin o dile görünürlüğü o kadar artar: çevirmenlerin isimlerinin kitap kapaklarında büyük harflerle görünme şansı daha yüksektir ve çevirmenler daha olasıdır. örneğin, belli başlı kültürlerde neler olup bittiğine dair yorumcular olarak televizyonda röportaj yapılacaktır.

Belirli bir dildeki kitap pazarı ne kadar küçükse, o pazardaki çeviri olmayanlara çevirilerin yüzdesinin de o kadar yüksek olduğunu biliyoruz. Dolayısıyla, mevcut kültürel ürünlerin yüzde ellisinden fazlası çeviri olduğunda, bazı çevirmenler kanaat önderleri olarak oldukça görünür hale gelebilir ve çevirinin alanı önemli bir kültürel etkinlik olabilir.

Çeviri tarihi perspektifinden, kültürel arabuluculuğun profesyonelleşmesi, profesyonellik ve görünmezlik için bireyselliği ve görünürlüğü değiştirmiş gibi görünmektedir. Bu hipotezi daha da ileri götürürsek, çevirmenlerin ajansının bugün modern öncesi Avrupa’dakinden daha az görünür olduğu doğru olmayabilir, özellikle de Avrupa’nın ötesine bakarsak görebiliriz.

Batılı müşterinin kişisel becerileri, motivasyonları ve iddialarının aksine, farklı türden bir ajansın Batılı müşteriye, yani meslek, kurum ve yayıncılık piyasası tarafından kademeli olarak görünür hale getirilmesi basitçe mümkün olabilir (dolayısıyla araştırmaya değer). çevirmen. Çevirmen isminin arkasında, okuyucular çevirinin mesleğini ve rejimlerini görür ve ardından yayıncılık endüstrisinin onayını alır.

Yayıncılık sektörü, çevirmenlerin isimlerinin ötesinde herhangi bir kişisel ayrıntı sunmalarına gerek kalmadan okuyucuların ince güvenini davet ediyor.

Burada değindiğimiz nokta, Batı’daki ve en azından Doğu’nun bazı bölümlerindeki çevirmenlerin sözde görünmezliğinin, yazılacak yeni çeviri anlatılarının varlığına işaret etmesidir. Bunların, güven veya güvensizlik kurumlarına ve rejimlerine yönelmekten fayda sağlayacağına inanıyoruz.

Buna karşılık, bu, çeviri tarihinde, kişilerarası ilişkilerin (çevirmen ile kullanıcı veya okuyucu arasındaki) yoğun güvenin, kurumsal, zayıf güvene – ya da tam tersine, ne zaman ve nasıl, Çin’den örnek yukarıda tartışılmıştır. En azından Batı için, çeviri tarihçileri, çevirmenlerin çeşitli şekillerde kendilerine dayatmış olabilecekleri “kendi kendini yok etme” nin (Venuti’nin sözü) izini sürmeye çalışabilirler.

Varlık ve Zaman oku
Heidegger Varlık ve Zaman
Varlık ve zaman ekşi
Varlık ve Zaman (Ciltli)
Varlık ve Zaman adlı eserin yazarı
Varoluş ve Zaman
Zaman ve Varlık Üzerine
Varlık ve Çevirmenlik

“Profesyonelleşme”, kültürlerarası metinleri üretme, iletme ve alma işinin, ayrık ve bağlamsal rejimler ve uygulamalar tarafından nasıl yönlendirildiğini tanımlar. En az bir çağdaş istisnadan (İran) ayrı olarak, profesyonelleşme, kendi kendini biçimlendirmeyi ve çeviren benlik için ikna edici stratejileri aşamalı olarak kısıtlamış görünüyor.

Yazarlar okuyuculara ve yayın şirketlerine hitap ediyor; çevirmenler okuyucularla dolaylı bağlantılar ve yayıncılık şirketleri, hükümetler, şirketler ve çeviri ve aracılık hizmetleri gibi müşterilerle çok daha doğrudan ilişkiler kurma eğilimindedir. Çevirmenlerin ve tercümanların artan profesyonelliği, çevirmenlerin görünmezliği hakkındaki son tartışmalarda çok az dikkate alınmaktadır.

Profesyonellik ve bireysellik bir arada var olabilir mi? Son araştırmalar bu soruyu ele almıştır, ancak tarihsel olarak profesyonelliği ve bireyselliği anlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.

Daha önce de belirtildiği gibi, Çin ve Japonya’daki çeviri tarihleri, orada profesyonelliğin Avrupa’dan önce kurulduğunu ve profesyonellik ile bireyselliğin bir arada var olduğunu öne sürüyor. On sekizinci yüzyılın başlarında Nagazaki’de Çince’den Japonca’ya çevirmenler, konumlarını miras alan ve Tokugawa şogunluğunun sıkı denetim altındaki yargı yetkisi içinde tanınan profesyonellerden oluşan bir topluluk oluşturdu. Kesinlikle, Kanzan Okajima (1674–1728) gibi bir Japonca çevirmen “profesyonelce” çeviri ve çeviri yaparken, sermayenin kişisel ve toplumsal biçimlerinden yararlanmayı başardı.

Farklı bir durum, ekip çalışmasının bireysel çaba veya takdirden daha önemli olduğu, Çin’deki (1467–1748) daha önce bahsedilen Çevirmenler Koleji’dir (Siyi guan).

Modern öncesi Avrupa’da, çevirmenler (genellikle aynı zamanda yazar, editör, öğretmen, öğrenci), çalışmalarını tanıtmak için bir ‘üretim hiyerarşisine’ (Tanrı, eski yazarlar, ortaçağ tefsircileri ve tercüman) böyle bir alçakgönüllülük veya sadakat gibi gelenekler kullandılar.

Batı çevirisinin tarihinde, güvenin kurumsal güvene dönüşmeden önce kişisel güvene dayandığı görülmektedir. Metinlere önsöz veren ortaçağ accessus reklam müzayedeleri, çevrilen metnin öbür dünyasına katkıda bulunan ajanların üretim hattını ve temsilini görselleştirdi.

Şimdi ile o zaman arasında, en azından Batı’da ve edebiyat ve tarih gibi bazı alemlerde bir farkın, görünürlüğün görünmezliğe dönüşmüş olabileceği kadar değil, ancak dikkatin odağının, yüzyıllar, profesyonel olmayan yazarların veya arabulucuların güvenilirliğinden mesleğin güvenilirliğine kaymıştır.

Batı Avrupa’da, yaklaşık dört yüz yıl önce, okuyucudan üretim hattının en az bir üyesine güvenmesi istendi, oysa bugün, en azından Batı’da, okur veya dinleyiciden mesleğe ima ettiği gibi güvenmesi istenme eğilimindedir. 

Şu anda söz konusu olan, çevirmenin itibarı değil, profesyonel ve yüksek kaliteli çeviriler üreten kesişen kurumların şöhretidir: yayın şirketleri, çevirmenler için resmi eğitim ve akreditasyon sistemleri ve çeviriyi düzenleyen rejimler ve tercümanlıktır.

The post Çevirmen ve Varlık – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.