Söylemsel Ürünler Olarak Anlatılar

Daha önce de belirttiğim gibi, bir anlatının ne olduğuna ilişkin tanımlar, onu bir araştırma yöntemi olarak benimseyen disiplinler kadar çeşitlidir. Örneğin edebiyat araştırmalarında anlatı olarak sayılan şey, diğerleri arasında psikoloji, sosyoloji ve eğitim alanlarında anlatı olarak kabul edilenlerden oldukça farklıdır. Bu disiplinlerin tarihlerindeki ve felsefi temellerindeki farklılıklar, bir anlatının tam olarak ne olduğunu tanımlamayı o zaman karmaşık ve zor bir görev haline getirir, çünkü ‘doğrudan direnir ve tanımlar ve kavramsallaştırmalar üzerinde mutabık kalır.

Esas olarak sosyodilbilim ve anlatı psikolojisindeki son araştırmalar, anlatılara geçmiştekinden farklı bir perspektiften bakmaya başlamıştır. Geçmişte vurgu, bazen hayat hikayeleri olarak anılan büyük hikayeler (Freeman 2006; Bamberg 2006) olarak adlandırılan şey üzerindeydi. Bunlar, dinleyicinin kendi deneyimlerine yabancı olan (ve genellikle bu deneyimleri keşfetmek amacıyla ortaya çıkarılan) yaşam deneyimlerini tasvir ettikleri için, genellikle dinleyici tarafından paylaşılmayan geçmiş olaylara odaklanan, dönüşlü, yapılandırılmış hikayelerdir. Dahası, büyük öyküler genellikle iyi biçimlendirilmiş öyküler olarak kabul edilir, başlangıçları, orta kısımları ve sonları olan ve bitmiş metinler olarak analitik olarak ele alınmıştır.

Ancak son on yılda, yeni anlatı dönüşünün merkezinde olan küçük hikayelerin (Bamberg 2007; Georgakopoulou 2006) ortaya çıkışını gördük. Küçük hikayeler, etkileşim içinde konuşmanın olumsal anında ortaya çıkan (genellikle bilgi ve deneyimi paylaşan başkalarıyla birlikte inşa edilen) ve devam eden parçalı, kısacık ve olumsal ‘anlatılar olarak tanımlanan hikayeler olarak görülür. olaylar, gelecek veya varsayımsal olaylar, paylaşılan (bilinen) olaylar, ama aynı zamanda anlatımlara, söylemlerin ertelenmesine ve söylemeyi reddetmelere yönelik imalar ‘(Georgakopoulou 2006: 123).

Genellikle çok daha parçalı olan bu küçük öyküler, prototipik anlatı kurallarına (yani büyük öyküler) nadiren karşılık geldiklerinden, yine de analitik amaçlarla tanımlanma sürecindedir. O halde küçük öyküler bitmiş metinler (başlangıçlar, ortalar ve sonlar) olarak değil, daha ziyade ‘her zaman sosyal uygulamalara gömüldükleri için ayarlamalara ve müzakerelere tabi olan ortaya çıkan söylemsel ürünler’ olarak ele alınır.

Bir anlatının tam olarak ne olduğunu tanımlamak o zaman net değildir, araştırmamda kasıtlı olarak geniş (potansiyel olarak anlatının her iki biçimine de hitap eden bir tanım olması ve Toolan’ın (2001) asgari şartı olan mekansal olarak zamansal olarak uzak olan şeylerin bir anlatımıdır.

Bu tanımda 3 anlatıcı, uzamsal (başka bir yerde) ve / veya zamansal olarak (başka bir zamanda) olayları veya deneyimleri anlatıyor olarak görülmektedir. Anlatıcı, muhatap (lar) ve anlatı arasındaki karşılıklı ilişki çeşitlidir. Anlatıcı, muhatap (lar) la yakın ilişki içinde olabilir (yani, paylaşılan deneyimleri anlatarak), parçalı bir şekilde gelişen, potansiyel olarak meydan okunan, kesintiye uğrayan ve / veya başkaları tarafından yorumlanan bir anlatıyı örneklendirebilir. Veya anlatıcı, muhatap (lar) la daha az meşgul olabilir, uzun bir dönüş için zemini tutabilir veya bir dizi sürekli dönüş yapabilir, uzun, sürekli bir anlatı oluşturabilir (yani kişisel, paylaşılmamış deneyimleri anlatarak) ve böylece kendisini muhatap (lar) dan daha fazla uzaklaştırabilir. 

Araştırmada topladığım verilerin çoğu küçük bir öykü yaklaşımı gerektirdiğinden, bu, anlatım sırasında mevcut muhataplarla ilişkili olarak anlatının daha yakından ele alınmasını ve anlatılanla anlatılan bağlam arasındaki karşılıklı ilişkiyi en yi şekilde betimleyerek ortaya koymasını gerektiren bir durumdadır ( kiminle, nerede ve nasıl hikayesi).

Anlatının analizine yönelik bu yaklaşım, anlatıcıların bir dizi stratejiyi (yani bir sahne kurma, karakterleri tanımlama ve bildirilen konuşmayı kullanma) nasıl uyguladıklarını ve onları hem ilişkilendirdikleri bölümle (bundan sonra anlatı olayı) hem de ve anlatıyı anlattıkları yerleşik bağlama (bundan sonra anlatı-anlatma olayı). Bu perspektiften, anlatılar aynı zamanda anlatıcıların anlatılarının izleyicileri üzerinde nasıl bir etkiye sahip olduğunun (veya tam tersi) farkında oldukları (az ya da çok) yerleşik, ortak inşa edilmiş performanslar olarak da görülebilir (Bauman 1986).

Geçmişteki ya da varsayımsal gelecek olaylara atıfta bulunsalar da, aynı zamanda, anlattıkları ortaklaşa inşa edilen şimdiki zamanda sosyal kimliklerin nasıl yönetildiğini bize bildirirler ve potansiyel gelecek yönelimleri hakkında içgörü sağlarlar.

Spacio-temporal konumlanmalarına göre özellikle anlatılan anlatı türlerine odaklanmak yerine, benim odak noktam anlatıların anlatıldıkları anda kimlik çalışması için kaynak olarak nasıl kullanıldığıydı. Bu bağlamdaki küçük hikayeler, o zamanlar birleşik, tutarlı ve prova edilmiş anlatılar hakkında daha azdır. Yerleşik konuşmada ortaya çıkarlar ve uzak olaylarla ilgili düşünceler hakkında değil, daha çok ne geçtiğine, ne olup bittiğine ve gelecekte ne olacağına ya da olacağına değinerek, burada ve şimdi söylediklerinin yansımaları ile ilgilidirler. 

… geçmiş, hikayelerin metinler arası bağlantılarını ön plana çıkaran ve onları etkileşimsel bir yörüngenin parçası haline getiren, doğal tarihlerini zaman ve uzay boyunca bir bağlamdan diğerine aktarılabilen olaylar olarak göstererek geleceği bilgilendirir ve şekillendirir (Silverstein ve Kentsel 1996) (Georgakopoulou 2007: 150)

Bu, kimliklerin karşılıklı etkileşim içinde birlikte inşa edildiği bir görüştür; Kolayca izole edilebilen portatif nesneler olmak yerine müzakere edilmiş, itiraz edilmiş, onaylanmış, revize edilmiş ve yeniden şekillendirilmiştir.

Yeni anlatı dönüşünde, büyük hikayeler günlük varoluştan soyutlanarak giderek daha fazla sorgulanıyor, ‘tatilde yaşam’ örnekleri (Freeman 2006), günlük dil faaliyetinin bir parçası olmadıkları için sıklık ve neredeyse kendini yansıtma lüksü gibi farklı alanlara değinerek varoluşu içsel olarak cazip kılmıştır. Ancak küçük hikayeler, anlam oluşturma faaliyetleriyle meşgul oldukları için insanların günlük dil çalışmalarının bir parçası olarak görülür (Bamberg 2006). Büyük öykü araştırması hiçbir şekilde terk edilmemiştir, ancak dönüşlü doğaları gereği, büyük öyküler ‘içgörü ve kavrayış üretme kapasitelerinde, dolaysızlıkta gerçekleşemeyecek türden’ şimdiki anın ve ondan çıkan küçük hikayelerin ‘açığa çıkarıcı gücü’ ‘olarak kabul edilebilir. (Freeman 2006: 134).

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (9) – Söylemsel Ürünler Olarak Anlatılar – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Sözlü çeviri ve çeviri çalışmalarında son otuz yılda katlanarak bir büyüme görüldü ve hem lisans hem de lisansüstü düzeyde uzmanlaşmış yazılı ve sözlü çeviri derslerinin sayısı arttı. Binlerce öğrencinin ilgisini çeken bu kurslar çevirmenlik ve mütercimlik meslekleri için oldukça değerli giriş seviyesi nitelikleri olarak hizmet vermektedir.

Bu dönemde, Mütercim Tercümanlık Çalışmaları birçok yönden değişti, özellikle de ‘teknolojideki ve küreselleşme sürecindeki nefes kesici gelişmeler nedeniyle, bunlar birlikte çevirmenlerin iş profillerini kökten değiştirdi.

Özellikle tercümede, ileri teknoloji, eşzamanlı tercümede (medya tercümesi ve video konferans) yeni alanların oluşmasına yol açmıştır ve dünya çapında artan göç kalıpları nedeniyle, topluluk veya irtibat tercümesinde büyük artışlar olmuştur. hastaneler ve mahkemeler gibi yerlerde topluluklar arası çevirmenlik.

İkinci gelişme, konferans tercümesinin tercüman çalışmalarının teorik ve metodolojik kaldıraçları üzerindeki neredeyse hegemonik tutumu olarak tanımlanabilecek şeye meydan okudu. Eşzamanlı tercümeye verdiği önemle, konferans tercümesi, yorumlama süreçlerini çerçevelemek için bilişsel psikoloji ve psikodilbilimden geniş ölçüde yararlanarak deneysel analiz yöntemlerinin kullanılmasını desteklemiştir.

Bununla birlikte, çevirmenin diyalojik yönüne (genellikle kültürel ve sosyo-ekonomik açıdan farklı oyuncular arasında) odaklanan topluluk veya irtibatlı tercümedeki büyüme, alternatif bir yaklaşım veya paradigmaya yol açmıştır. Yorumlamayı, yalnızca doğa bilimlerinin epistemolojik modellerine başvurarak ele alınamayacak bir ‘sosyal süreç’ olarak gören bir yaklaşımdır.

Bu, profesyonel yorumlamada sosyal boyuta giderek daha fazla bakan (insan etkileşimini vurgulayan) ve diğerlerinin yanı sıra sosyodilbilim, feminist çalışmalar, sosyoloji ve sosyal teori hakkında daha derin anlayışlar elde etmek için çalışmaların yorumlanmasında daha geniş bir ‘sosyal dönüşün’ parçasıdır. 

Tercüman eğitiminde de, alandaki profesyonel tercüman uygulamasının sosyal boyutuna yönelik araştırmalara ve kurumların tercümanları daha iyi eğitmek için bu tür araştırmalardan öğrenebilecekleri derslere odaklanma artmıştır. Örneğin, sözlü çeviri ve çeviri çalışmaları alanındaki önemli bir dergi, yakın zamanda yalnızca tercümanın ICE’deki sosyal rolü ve kimliğine odaklanmıştır.

O zaman iki paradigma arasında ortaya çıkan gerilimler, hem tercümanlık için hangi süreçlerin merkezi olduğuna dair çok farklı bakış açıları hem de tercüman eğitimi, akademik topluluğu bugüne kadar bölen paradigmatik bir çıkmaza, paradigmalar çatışmasına yol açtı ve devam ediyor.

Sözlü çeviri ve çevirinin ne yapmaya çalıştığına dair teorik yaklaşımlar da büyük değişimler ve dönüşler gördü. Eugene Nida’nın 1960’lardaki son derece etkili çalışması (Nida 1964), teorik kavramları ve terminolojiyi semantik ve pragmatikten ödünç alarak alanları “bilimsel çağ” a getirmeye çalıştı.

Nida çalışmasında bir ortografik bir kelimenin sabit bir anlama sahip olduğu fikrinden uzaklaşarak, bir kelimenin bağlamı yoluyla anlam kazandığı ve kültüre göre çeşitli yanıtlar üretebildiği işlevsel bir anlam tanımına doğru ilerler.

Nida, “ dinamik eşdeğerlik ” olarak adlandırdığı şeyde, izleyiciyi çevirmen / tercüman çerçevesine getirdi ve çevrilen bir metnin kelimesi kelimesine eşdeğerlikle değil, hedef üzerinde aynı etkiyi yeniden yaratmakla ilgilenmesi gerektiğini savunmuştur. Bir metnin nasıl aynı etkiye sahip olabileceği ve iki farklı kültür ve zamanda aynı yanıtı ortaya çıkarabileceği tartışması bugün hala bizimledir.

Daha yakın zamanlarda, tercümanları ve çevirmenleri ön plana çıkaran, diğer konuların yanı sıra, ideolojilerin ve Söylemlerin, özellikle de ‘usta ‘teröre karşı savaş’ gibi anlatılar ve bunların uluslararası çatışma bağlamında uluslararası görüşü ve hükümet politikasını etkilemedeki rolü söz konusudur.

Şimdi, akademik bir konu olarak çeviri çalışmalarındaki değişikliklerle ilgili olarak özellikle İtalya’daki gelişmelere bakacağım.

İtalya’da Sözlü Çeviri Çalışmalarındaki Gelişmeler

İtalyan yüksek öğretim sistemi karşısında, sözlü çeviri ve çeviri çalışmalarında aynı çoğalma, daha önce belirtildiği gibi (yukarıya bakınız) meydana geldi, buna özellikle üniversite birinci aşama derece müfredatında tercüman eğitiminde bazı önemli değişiklikler eşlik etmiştir.

Geçmişten farklı olarak, bugünün öğrencileri artık “a-priori” erken iki dilliler bir dizi çeviri becerisini öğrenmekle benzersiz bir şekilde ilgilenmiyorlar, bunun yerine öğrenciler hala hedef dillerini edinme sürecinde, özellikle’ sınırlarda kurumun  özellikleriniz gözetirler.

Dil edinimi üzerindeki vurgu, tipik bir B.A. derecesine göre çok daha fazladır, ancak aynı zamanda çalışılan dillerin gerçek sayısıdır. Çoğu İtalyan üniversitesinde, öğrencilerin İtalyanca olmayan bir modern Avrupa dilinde, yaklaşık olarak B2 seviyesinde yetkin olmaları beklenir ve lisans derslerine girişin ardından, öğrencilerden ikinci (hatta üçüncü bir ülke) seçmeleri istenir.

Bu, öğrencilerin halihazırda mükemmel bir hakimiyete sahip olmaları beklenen bir dil olan, genellikle yalnızca bir başka dilin gerekli olduğu diğer ülkelerdeki diğer lisans dereceleriyle özellikle çelişmektedir. İtalyan üniversiteleri artık dünya çapındaki diğer birçok ülkeden daha geniş bir yelpazede sözlü çeviri ve tercümede birinci aşama dereceleri sunmaktadır.

Aşağıdaki tablo, B.A. Hem Avrupa’da hem de diğer kıtalarda mevcuttur :

Sözlü çeviri ve çeviride birinci aşama derece sayısı

• İtalya 31
• Avustralya 24
• ABD 15
• İngiltere 10
• İspanya 5
• Almanya 4
• Fransa 0
• Yunanistan 0

Bu istatistiklerden de anlaşılacağı gibi, sadece Avustralya, 24 derece kursla İtalya’ya yaklaşmaktadır ve Fransa ve Yunanistan’da  ikinci aşama derecelerine (MA’lar ve MPhils) bakıldığında, tablo oldukça önemli ölçüde değişmektedir, ancak İtalya, diğer ülkelerdeki, özellikle İngiltere ve ABD’deki çok daha yüksek sayılara kıyasla yalnızca 5 teklif vermektedir.

O halde genel tablo, İtalyan eğitim politikasının, tercüme ve tercümede birinci aşama derecelerini diğer ülkelerden çok daha fazla desteklediği ve birden çok dil edinimini ön plana çıkaran müfredatı desteklediği yönündedir. Tüm birinci aşama derecelerinin dünya genelindeki hemen hemen her ülkede üç yıllık bir süreye sahip olduğu göz önüne alındığında, pratik dil öğreniminin, yorumlamanın teorik ve metodolojik bilgisini öğrenmekten çok daha yaygın olduğu tahmin edilebilir.

Sözlü ve yazılı tercümede ikinci aşama derece sayısı

• İtalya 5 
• Avustralya 13 
• Amerika Birleşik Devletleri 58
• İngiltere 82
• ispanya 13
• Almanya 3 
• Fransa 0 
• Yunanistan 1

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (4) – Sözlü Çeviri Çalışmalarındaki Gelişmeler: Genel Bir Bakış – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.