Çeviri çalışmalarının giderek artan disiplinlerarası doğası, çeviri teorilerini çoğaltmıştır. Bununla birlikte, bir konudaki ortak ilgi, bir alanda veya yaklaşımda bir teori olarak kabul edilebilir olanın, diğerlerinde bir teorinin kavramsal gereksinimlerini karşılayacağının garantisi değildir. Batı’da, antik çağlardan on dokuzuncu yüzyılın sonlarına kadar, çeviri ile ilgili teorik ifadeler, dil ve kültür hakkında geleneksel olarak tanımlanmış düşünme alanlarına düştü: edebi teori ve eleştiri, retorik, gramer, felsefe.

Ve en sık alıntılanan teorisyenler oldukça sınırlı bir gruptan oluşuyordu. Yirminci yüzyıl çeviri teorisi, modern kültürün farklılaşmasını yansıtan çok geniş bir alan ve yaklaşım yelpazesini ortaya koymaktadır: sadece dilbilim, edebiyat eleştirisi, felsefi spekülasyon ve kültürel teori değil, deneysel çalışmalar ve antropolojik saha çalışması, tercüman eğitimi ve çeviri uygulaması.

Teorik kavramların ve eğilimlerin herhangi bir açıklaması, onları anlamak ve değerlendirmek için ortaya çıktıkları disiplin alanlarını kabul etmelidir. Aynı zamanda, geniş uzlaşma alanları değilse de yinelenen temaları ve ünlü topoiları bulmak mümkündür.

Louis Kelly, “tam” bir çeviri kuramının “üç bileşeni olduğunu savundu: işlevin ve amacın belirlenmesi; operasyonların tanımı ve analizi; ve hedef ve operasyonlar arasındaki ilişkiler hakkında eleştirel yorumdur”.

Kelly, tarih boyunca kuramcıların bu bileşenlerden birini diğerlerinin pahasına vurgulama eğiliminde olduklarını gözlemlemeye dikkat ediyor. En fazla vurguyu alan bileşen, ekleyeceğim, genellikle iyi çeviri için bir öneri veya reçeteye dönüşür.

Latin şair Horace, Ars Poetica adlı eserinde, çeviriye başvuran şairin ayırt edici şiir yazmak için belirli bir işlemden, yani kelimesi kelimesine sunumdan kaçınması gerektiğini ileri sürmüştür. Burada çevirmenin işlevi şiirsel yazarlığı inşa etmektir.

Alman filozof ve teolog Friedrich Schleiermacher, “Farklı Çeviri Yöntemleri” (1813) başlıklı bir konferansta, çeviride bir yabancılık etkisi yaratmak için yükseltilmiş dilde (“konuşma dili değil”) kelimesi kelimesine edebiyatçılığı savundu: ” çeviri, orijinalin dönüşlerini ne kadar yakından takip ederse, okuyucuya o kadar yabancı görünecektir ”. Schleiermacher için metinsel işlemler bilişsel etkiler yarattı ve kültürel ve politik işlevlere hizmet etti.

İşlevsel çeviri kuramı
Çeviri Kuramları – Radegundis Stolze
Çeviri stratejileri
Erek odaklı çeviri
Betimleyici çeviri kuramı
Sözlü çeviri kuramları
Skopos Kuramı örnekleri
Çağdaş çeviri kuramları

Bu işlemler, etkiler ve işlevler, tercümenin Napolyon savaşları sırasında bir Alman dili ve edebiyatı oluşturmaya yardımcı olup olmadığına göre edebi ve milliyetçi değerlere göre tanımlanmış ve değerlendirilmiştir.

Dilbilime dayanan ve dilin bilimsel veya değerden bağımsız bir şekilde ele alınma eğiliminde olan modern yaklaşımlarla bile, tek bir teorik bileşene yapılan vurgu, reçete ile bağlantılı olabilir.

1960’lar ve 1970’ler boyunca, dilbilim odaklı kuramcılar, çevirmen eğitimine rehberlik etmek için normatif ilkeler olarak hareket eden eşdeğerlik tipolojileri üreterek çeviri işlemlerinin tanımını ve analizini vurguladılar.

Bölüm girişlerindeki teorik eğilimlerin anketleri Kelly’nin yararlı planından hem yarar sağlamış hem de revize etmiştir. Bununla birlikte, bana göre, herhangi bir çeviri araştırması ve yorumundaki anahtar kavram, çevirinin göreceli özerkliği, onu yabancı metinden ve başlangıçta çeviri dilinde yazılmış metinlerden ayıran metinsel özellikler ve işlemler veya stratejiler olarak adlandıracağım şeydir.

Bu karmaşık özellikler ve stratejiler, çevirinin aracısız veya şeffaf iletişim olmasını engelleyen şeydir; yabancı metin üzerinde çalışarak hem kültürler arası anlayışa olanak tanır hem de engeller oluştururlar. Bu yüzyıl boyunca tekrar eden çevirinin imkansızlığı iddialarını doğruluyorlar. Yine de bazı ayırt edici özellikler ve stratejiler duygusu olmadan, çeviri asla kendi başına bir çalışma nesnesi olarak ortaya çıkmaz.

Çeviri teorisinin tarihi, aslında, çevrilen metnin göreceli özerkliği veya çevirmenin eylemleri ile diğer iki kavram arasındaki değişen ilişkiler dizisi olarak düşünülebilir: eşdeğerlik ve işlev. Eşdeğerlik, “doğruluk”, “yeterlilik”, “doğruluk”, “uygunluk”, “sadakat” veya “kimlik” olarak anlaşılmıştır; çevirinin yabancı metne nasıl bağlı olduğuna dair değişken bir kavramdır.

İşlev, çevrilen metnin, bilgi iletişimi ve kendi kültüründe yabancı metnin ürettiği ile karşılaştırılabilir bir yanıt üretilmesinden başlayarak çeşitli etkileri serbest bırakma potansiyeli olarak anlaşılmıştır. Ancak çevirinin etkileri de sosyaldir. ve kültürel, ekonomik ve politik gündemlere koşullanmışlardır: Evanjelik programlar, ticari girişimler ve kolonyal projeler ile dillerin, ulusal edebiyatların ve avangard edebi hareketlerin gelişimi.

İşlev, çevrilen metnin alıcı dile ve kültüre nasıl bağlı olduğuna dair değişken bir kavramdır. 1960’lar ve 1970’ler gibi bazı dönemlerde, çevirinin özerkliği, eşdeğerlik hakkındaki düşüncenin egemenliğiyle sınırlıdır ve işlevselcilik, teorik bir çıkmaza çözüm olur; 1980’ler ve 1990’lar gibi diğer dönemlerde, özerklik işlevselciliğin baskınlığıyla sınırlandırılır ve eşdeğerlik, daha önce yabancı metinden kaymalar veya sapmalar olarak ele alınan şeyleri kucaklayacak şekilde yeniden düşünülür.

Özerklik, denklik veya işlev olsun, belirli bir teorik kavramın değişen önemi, dilbilimsel ve edebi, kültürel ve sosyal çeşitli faktörler tarafından belirlenebilir. Yine de en belirleyici belirleme, belirli bir dil veya metinsellik teorisidir.

George Steiner, bir çeviri kuramının “tamamen örtüştüğü sistematik bir dil kuramını varsaydığını veya kanıtlanabilir tümdengelim ve uygulama kurallarına göre özel bir durum olarak türetildiğini” öne sürmüştür. Böyle bir dil teorisinin var olup olmadığından şüphe ediyordu. Ancak yine de çeviri üzerine düşüncelerini sunmadan önce kendi “inancını” özetlemeye devam etti.

Bir çeviri teorisi, örtük veya onaylanmamış kalan parçalı hipotezlerden daha fazlası olmasa bile, dil kullanımıyla ilgili belirli varsayımlara dayanır. Yüzyıllar boyunca varsayımlar iki büyük kategoriye ayrılıyor gibi görünüyor: araçsal ve yorumlayıcı.

Bazı çeviri kuramları, anlamların ya deneysel bir gerçekliğe atıfta bulunulduğu ya da esasen dilbilimsel olan ancak aynı zamanda pragmatik bir durumu da kapsayabilen bir bağlamdan türetildiği durumlarda, düşünce ve anlam ifade eden, araçsal bir dil kavramını varsaymıştır.

Diğer teoriler, anlamların gerçekliği şekillendirdiği ve değişen kültürel ve sosyal durumlara göre kaydedildiği, yorumlama, düşünce ve anlamın kurucusu olan hermenötik bir dil kavramını varsaymışlardır. Araçsal bir dil kavramı, nesnel bilginin iletişimine ayrıcalık tanıyan ve eşdeğerlik tipolojilerini formüle eden, iletişimin ötesinde herhangi bir işlev sorununu en aza indiren ve bazen tamamen dışlayan çeviri teorilerine yol açar.

Hermeneutik bir dil kavramı, yaratıcı değerlerin yorumlanmasına ayrıcalık tanıyan ve bu nedenle yabancı metindeki hedef dil yazısını tanımlayan ve bunu genellikle sosyal işlevler ve etkiler temelinde açıklayan çeviri kuramlarına götürür.

Bu dil ve çeviri kavramları açıkça soyutlamalardan başka bir şey değildir. Çeviri kuramlarının ve uygulamalarının herhangi bir açıklamasına veya sorgulanmasına katkıda bulunmadan önce, belirli tarihsel bağlamlarda analize ihtiyaç duyarlar.

Bölüm girişlerinde farklı teorik metinleri ve eğilimleri tanımlamak ve ayırt etmek için sezgisel araçlar olarak kullanılmıştır.

The post Çeviri Teorisi Nedir? – Çeviri Disiplini – Çeviri Araştırmalar – Çeviribilim – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Kaynak ve çeviri karşılıklı olarak birbirine bağlıyken, çevirinin kaynağı yok etme gücüne sahip olmaması, çünkü kendi geleceğinin keyfini sürmekte özgür kalmasıdır.

İkisinin çizgileri iç içe ve birbirine bağlıdır; yine de her biri kendi yönünü alır ve her biri kendi sürdürme gücüne sahiptir. Bu anlamda, Steiner’ın endişelendiği şey, açık döküm sahiplenme madeni kapandıktan sonra “manzaradaki boş yara” dır (s. 314), çünkü Benjamin yenilenmedir, “onu yok etmek yerine orijinali onurlandırmak için bir fırsattır.” Tercüme böylece hem aydınlatma hem de içerme gücüne sahiptir.

Bu önermenin merkezinde bir paradoks var: bu çeviri aynı anda kendine ait orijinal bir çalışma yaratırken başka birinin çalışmasını “tekrarlayabilir”. Steiner’in “yeniden canlandırma” terimi, ünlü sanat eserlerinin canlı aksiyon yeniden yapımı olgusunda iş başında kültürel çeviri sürecini tarif etmeye uygundur. “Sanatın yeniden yapımında”, insanlar iki boyutlu sanatın tanınmış eserleri olarak poz veriyor, üç boyutlu olarak yeniden üretiliyor ve kostüm, makyaj ve ışıklandırma kullanarak ve herhangi bir dijital düzenleme yapılmadan fotoğraflandı.

2011’de en iyi sanat yeniden yapımı için bir yarışma, Vancouver merkezli sanatçı Jeff Hamada tarafından yönetilen, İnternetteki en büyük sanat bloglarından biri olan Bom blogu tarafından düzenlendi. Yarışma kurallarına göre, fotoğrafçılardan “klasik sanat eserlerine referans vermeleri” ve “tüm yaratıcı enerjinizi görüntüyü yeniden yaratmaya ve yeniden sahnelemeye koymaları” (2011) gerekiyordu.

Başvurular, dayandıkları orijinal eserlerin kopyalarıyla birlikte Booooooom blogunda görüntülenir. Canlı aksiyon Frida Kahlo’lar, göze yapışan kaşlarla, sahte bir Van Gogh’un Arles’teki yatak odası ve hatta Mondrian’ın ünlü mavisini taklit etmek için siyah bir kuşakla ayrılmış, blok renklerde düzenlenmiş giysilerle eski bir valizle tamamlanmış olarak gösteriliyor. , beyaz, sarı ve kırmızı kompozisyonlar.

Hamada, sanatçı Miranda July tarafından Vice dergisi için 2009’da yayınlanan ve klasik filmlerden figüranlar gibi poz verdiği bir fotoğraftan ilham alıyor (Temmuz 2009). Parçaya şu notla başlar:

Sevgili Julie,

Kendi hayatında hiç kendini fazlalık gibi hissettin mi? Sanki sonsuza kadar arka planda kalmışım, diğer insanların içimde hissettiğim her şeyi söylediklerini ve yaptıklarını izliyorum. Bir gün yeteneklerimle herkesi şaşırtacağım. Bana o kadar sık ​​gülüp ağlayacaklar ve bana mesaj atacaklar ki ben sinirleneceğim.

Notun altında, The Godfather (1972) ve Kramer vs. Kramer (1979) gibi klasik filmlerden alınmış bir dizi fotoğraf ve ardından orijinal fotoğrafların arka planındaki figüranlardan biri olarak giydirilmiş Temmuz ayının stilize edilmiş bir fotoğrafı var. . Örneğin, Grease’den (1978) bir filmde, orijinal hala Frenchie ve diğer pembe hanımları bir kafeterya masasında oturan Sandra Dee’nin ana şarkılardan birini söylerken etrafına doluşmuş olarak gösteriyor.

Diller arası çeviri örnekleri
Çeviribilimpdf
Kuram Çeşitleri
Çeviribilim disiplinlerarasılık
Geçmişten Günümüze çeviri kuramlarının gelişimi
Çeviri stratejileri
Sözlü çeviri kuramları
Sözcüğü sözcüğüne çeviri

Hala arka plandaki şarkıcılardan birinin saçlarını yukarı kaldırdığı ve boynuna atkı bağladığı anı yakalar, yüzünde yakalanan anın duygusunu kalbiyle söyler. Temmuz ayının titizlikle yeniden canlandırılmasında, saç stilinden ve fulardan orijinal şarkıcının oturduğu açıya kadar her ayrıntı yeniden yaratıldı. Bitch dergisine yaptığı bir incelemede Briar Levit şunları yazdı:

Kendimi tüm detayları incelerken buluyorum. Orijinal hareketsiz halini onun görüntüsüyle karşılaştırıyorum – yarattığı faksı doğrulamak için tekrar tekrar ileri geri kaydırıyorum. Ama sonunda, yine de “neden” sorusunu sormaya başladım. bakmayı bitirdikten sonra. Amaç ne? Bu onun için giyinme şansı mı? Biraz ironik kostüm kaslarını esnetmek için mi? Burada ne diyor?)

Kültürel çeviri bağlamında da benzer bir soru sorabiliriz: Bu yeniden canlandırmaları, “okuyucu ile metin arasında çeviri diyalektiği” olarak yorumlayarak ne kazanılabilir? Her iki durumda da tanık olduğumuz şey, bir fotoğrafçı, yani okuyucu tarafından hayal edilen şekillerde bir araya gelen, zaten var olan gerçek hayattaki bir kaynak malzemeyi yeniden yaratmakla uğraşan gerçek insanların fotoğraflı anlık görüntüleridir.

Her yeniden canlandırma, sanatsal uyaranların bir örneğinin yanı sıra özellikleri ve her ikisinde de kostüm, makyaj, ışıklandırma, kompozisyon ve konumlandırma, sanatçıların benzerlik çabalarında titiz davrandıklarını gösteriyor. Ve yine de bu imgeler, kaynaktaki ilhamı titizlikle yeniden yaratırken bile, orijinallerinden ince ve çok da ince olmayan ayrılıklar vardır ve bu yeniden canlandırmaları bu kadar tutuklayıcı kılan da tam da bu dönüştürücü boyuttur.

Temmuz ayının dergi yayında, yeniden canlandırmaları soluk gri bir arka planda çekildi, bu da figüranlarını arka plandan izleyiciye doğru sıçrama tahtası haline getirme etkisine sahip. Filmlerin kendisinde figüranlar, ekranın gerçek ve mecazi kenarlarında neredeyse çekim dışı, arka planda, köşede, bazıları sırtları dönük, bazıları ise Temmuz ayının canlandırmalarında sadece yüzleri görünerek var oluyor. dikkatimizin odağı, hayatlarının filminde başrol karakterleridir.

“Hamada’nın sanatı canlandırma yarışmasında, sanat eserlerindeki orijinal öğeleri günlük yaşamda gerçek nesnelere dönüştüren fotoğrafların üç boyutlu, yaşayan, nefes alan doğasıdır. Benjamin’in çeviriye yaklaşımı yine bu süreçle ilgili içgörüler sunuyor:

Açıktır ki, ne kadar iyi olursa olsun bir çevirinin orijinali için herhangi bir önemi olamaz. Yine de, ikincisinin çevrilebilirliği sayesinde orijinalle en yakın bağlantıda duruyor. Aslında, bu bağlantı çok daha samimi çünkü artık orijinalin kendisi için hiçbir önemi yok. Doğal bir bağlantı ve daha doğrusu hayati bir bağlantı olarak adlandırılabilir.

Nasıl ki, yaşamın ifadeleri, canlıyla en yakın biçimde, ikincisi için herhangi bir önemi olmaksızın bağlanırsa, orijinalinden bir çeviri ilerler. Aslında hayatından “öbür dünya” ya da “hayatta kalma” [überleben] kadar değildir.

Yine de çeviri orijinalden daha geç ve üretildikleri çağda seçtikleri tercümanı hiçbir zaman bulamayan en önemli eserlerde “devam eden yaşamlarının aşamasına geldiklerini gösterir.

Çeviriyi, metnin tarihsel nesnesi olarak bir posteriori olarak yorumlayarak, onun ötelenme sonrası yaşamının ayrılmaz bir parçası olarak yorumlayarak, kendimizi geriye dönüp bakmanın yükünü, çevrildiğinde kaynak metnin maruz kaldığı algılanan öz kaybını hafifletiriz.

Çeviriyi ileriye dönük bir yazma pratiği olarak yorumluyorsak, metinden yola çıkıp üzerine yazmazsak, çeviriye rağmen yaşam çizgisi devam ettiği için çeviriyi kaynağın yok edilmesi olarak görmemiz gerekmez. Öyleyse, paradoksal olarak, tercümenin yaşam gücü kaynağın varlığına bağlıyken, kaynak kendi başına bir yaşamın keyfini sürmekte özgürdür.

The post Kaynak Odaklı Çeviri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.