a. Anlatı çevreleyen konuşmada nasıl ortaya çıktı ve neden söylendi?

İkinci seviye, anlatı anlatan olaya odaklanır. İlk olarak, anlatının çevreleyen konuşmada nasıl ortaya çıktığına, anlatının nasıl vesile olduğuna ve hangi amaçlarla yapıldığına bakar. Daha sonra muhatapların kendilerini gerçek anlatımda nasıl hizaladıklarına bakar: anlatıyı nasıl birlikte oluşturduklarına, karakterleri yeniden konumlandırarak diğerlerinin anlatımını nasıl onayladıklarına ve ayrıca bildirilen konuşmayı nasıl kullandıklarına tanıtıldığında bu konumlandırmayı desteklemek içindir.

Matteo’nun anlatısı, tercüman olmayı istemekle ilgili konuşmada ortaya çıkıyor, “Gerçekten bir tercüman olmak istiyorum” ( onaylamasından sonra olduğu gibi geliyor.

Konuşmada muhatapların etkileşimsel konumlandırılması açısından Matteo, grubu ve araştırmacıyı, öğretmenin sınıfta profesyonel tercümanın kimliğine ilişkin konuşmasını kabul ediyor olarak konumlandırır. (kendi iddialı ifadesinde ‘çok fazla stres vardır’)  Ancak Rosa, Moscato’yu grup için olumsuz bir karakter olarak konumlandırarak ve işin olumsuz yönlerini abartarak öğretmenin geçerliliğini zayıflatmayı seçerek Matteo’nun iddiasını onaylamak konusunda isteksizdir.

Bu, Moscato’nun öğrencileri mesleğe girmekten caydırma ve onları iş piyasasında rakip olmaktan çıkarma girişimi olarak bağlamsallaştıran Maria tarafından onaylandı. Rosa’nın onaylamaması, öğretmenin mesleğindeki stres hakkında ‘sızlanan’ (prozodik olarak iletilen) taklit ettiği ve öğrencilere aynı kariyeri sürdürürlerse boş zamanlarının olmayacağını söyleyen doğrudan konuşmasını kullanmasıyla zorlanıyor.

Rosa, kendisini ve grubu, öğretmenin olumsuz yönelimli karakterini paylaşmadığı ve bu nedenle, tanımladığı müteakip tercüman kimliği hakkındaki olumsuz yorumlarına güvensiz olarak konumlandırır. Öneri, karakteri çok olumsuz olduğu için grubun öğretmene güvenemeyeceği şeklinde görünüyor.

Ancak Matteo, Moscato’nun yorumlarının önemini tekrar ön plana çıkararak, grup için bir muhbir olarak geçerliliğini güçlendirerek ve Rosa’nın öğretmenin karakterini potansiyel olarak ilgisiz ve onlar için önemsiz olarak nitelendirmesinin arka planını oluşturarak bu konumlandırmayı reddediyor.

Matteo, öğretmenin anlatıya “yetenek” kavramını tanıttığını bildirdiğinde, Silvia ve grubun olumsuz tepkisi ile bir uyum olduğu görülüyor. Bu, Silvia’nın ‘tamam ben yokum’ (yetenek ilk kez 26. satırda bahsedildiğinde) yorumuyla belirtilir ve kendisini yetenekli biri olarak görmediğini ve dolayısıyla tercüman olacak kaynaklara sahip olmadığını düşündürür ve takip eden genel grup kahkahası, aynı pozisyonun diğer katılımcılar tarafından genel olarak onaylanması olarak yorumlanabilir.

Matteo, grubu, tercümanın profesyonel kimliğinin bir parçası olarak “stresi” onaylayan bir konum olarak konumlandırsa da, anlatıdaki karakterleri, öğretmenin yetenekli olmanın da önemli olduğunu öne sürerek duymaktan “korkmuş” olarak tanımlaması, onu sorunsallaştırır. Matteo’nun şimdiki zamanda kendi kendine yönelttiği son sorusu, kendisini “yetenek” i bir tercüman olması için potansiyel bir engel olarak ve dolayısıyla hem anlatı hem de anlatı anlatma olayında mevcut olan herkes için potansiyel bir engel olarak görüyor olarak konumlandırıyor.

Şimdi üçüncü ve son analiz seviyesine geçiyoruz.

Seviye 3: Birinci ve İkinci Düzeyleri Söylemlere Bağlama

a. Birinci ve ikinci seviyeler Söylemlere yönelik bireysel duruşlarla nasıl ilişkilidir?

b. Bu duruşlar, tüm verilerdeki diğer konumlandırmalarla nasıl ortaktır ve bu, belirli verilerle ilgili toplu konumlandırma süreçlerini önerebilir.

Söylemler

Üçüncü seviye, katılımcıların kendilerini daha geniş Söylemlere göre nasıl konumlandırdıklarına ilişkin olarak birinci ve ikinci seviyeleri bir araya getirir. Bu Söylemlerin alakaları, bu anlatıların yerel bağlamlarının ötesinde daha geniş anlamlarına ilişkin bir tartışma başlatmak için verilerdeki diğer anlatılarda ve görüşmenin dışından etnografik verilerde kalıplar aranarak vurgulanmaktadır.

Sonuna doğru Matteo’nun anlatısı, Gee’nin başkenti D söylemi olan bir Discourse’u tanıtır.

Burada dikkate değer olan şey, Matteo’nun bildirdiği konuşmasının, Moscato’nun ‘yetenek’ hakkındaki konuşmasını ön plana çıkarması ve tercüman olmak için dilin sözlük-gramer yönlerini ‘bilmek’, konumlandırma ikincisi, öğretmen ve öğrenciler tarafından hafife alınan bir şeydir. Matteo ve öğrencilerin ‘benim yeteneğim var mı yok mu’ sorusu, anlatı olayında dramatik bir şekilde bildirilen sınıf tepkisinin ardından gelen ‘aman tanrım’, birincil önem taşıyor.

Anlatının sonraki bölümünde öğretmenin bildirilen konuşmasını tanıtması, Matteo’nun onu anlatı etkinliğindeki öğrencilerin (ve anlatı-anlatma etkinliğindeki katılımcıların) aşağıdakilerin kabul edildiğini görmelerini beklediği şeklinde konumlandırdığını gösterir. 

“Az önce söylediği gibi”  içindeki zarf, öğrencilerin Moscato tarafından anlaşıldığı şekliyle “.. dili bilmeleri gerektiğini … dilbilgisini bilmeleri gerektiğini vurgular”.

Bildirilen bu konuşma liste benzeri bir biçimde gelir ve burada her bir unsurdan önce hızlı bir şekilde ‘yapmak zorundasınız’ zorunluluğunun modal fiili gelir. Öğrencilerin burada görünen şeyin bir dil hakkında her şey olduğunu bilme beklentisi (kesin makale, ‘dil’ tarafından önerilen) o zaman potansiyel bir Söylem olarak yorumlanabilir.

Bu Söylem, farklı sosyo-kültürel bağlamlarda dilin ne anlama geldiğine ilişkin sosyal ve kültürel anlayışlar gibi diğer yeterlik biçimlerinden söz edilmeden, yalnızca tercümanın yüksek dil yeterliliğine (dilbilgisi ve sözcük bilgisi) sahip olma ihtiyacına odaklanıyor görünmektedir. Moscato’nun öğrencilerin bilmesi gereken şeylerin fiili listesi (‘dil… dilbilgisi… kelime haznesi’) Matteo tarafından oluşturulmuş ve neredeyse ‘söylemeye gerek yok’ gibi görünmesini sağlıyor. Ancak burada kayda değer olan, ‘bilişsel ve dilbilimsel beceriler’ olarak adlandırılabilecek şeye odaklanmaktır.

Neredeyse buradaki satırların altına kayıyormuş gibi görünen ve katılımcılar tarafından kabul edilen Söylem (itiraz edilmemesiyle önerilmektedir), bir öğrenci-tercümanın esas olarak dil yeterliliğine odaklanması gerektiğidir, dikkate değer bir Söylem kişilerarası ve kültürler arası becerilere herhangi bir atıfta bulunulmaması için, tercüman-öğrenciyi tercüme sürecinde aracı bir muhatap yerine daha çok dil değişimleri için görünmez bir kanal olarak konumlandırmaktadır.

Şimdi araştırmada, yerelden daha fazlası ve daha geniş ‘kalıpların’ bir parçası olarak görülebilecek olan verilerdeki varlığının başka örneklerini vererek bu Söylem’in alaka düzeyinin altını çizmeye devam edelim.

Bir ‘Dil Uzmanı’ Olarak Tercüman: Veriler Genelinden Örnekler

Bu Söylemin diğer örnekleri, ilk grup görüşmesindeki katılımcılar arasında görülmektedir. Verilen örnekler, her bir katılımcının varsayımsal karakterinin, profesyonel tercümanın gelecekteki kimliğini zaten varsaymış olarak veya üstlenmeye teşebbüs etme sürecinde konumlandırıldığı anlatılardır.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (24) – Anlatıdaki Etkinlikte Konumlandırma – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.

Seviye iki, ‘kullanılan özel söylem modu için karakteristik olan dilsel araçları analiz etmeyi gerektirir. Ana kaygısı, anlatıcının eylemleri için mazeret üretmeye çalışıp çalışmadığını ve suçu başkalarına atfetmektir. Son olarak, üçüncü seviye, anlatıcının konuşma durumunun ötesinde doğru olduğuna dair iddialarda bulunmak için dilin nasıl kullanıldığına bakmıştır.

Bu, kullanılan dilsel araçların içerik ve muhataptan daha fazlası olduğunu ileri sürmüştür. Bamberg’i içeriği ve kişinin izleyicisini rol katılımcıları açısından yapılandırırken, anlatıcının şu soruyu aştığını ileri sürmüştür: “Siz, seyirci tarafından nasıl anlaşılmak istiyorum?” ve şu soruya (yerel) bir yanıt oluşturmalısınız: “Ben kimim?”

Ancak Bamberg, ‘ben kimim?’ Sorusuna verilen cevabı, anlatım bağlamına göre yerelleştirildiğinden ve dolayısıyla sınırlı bir proje kapsamında açıklamıştır.

Özetle Bamberg, konumlandırma analizi kullanımını Labov ve Waletzky’nin daha geniş bir anlatı yorumuyla ilişkilendirmiştir. Söylemsel durum ve söylemsel amaç, anlatının anlamsal (zamansal) organizasyonu kadar merkezidir. Bu anlamda, konumlandırmanın analizi, anlatımın pragmatiklerini dilbilimsel (yapısal) analizle birleştirme girişimidir.

Anlatı Konumlandırma Analizinde Kimlik

Bamberg ve Georgakopoulou (2008) ortak makalelerinde, kimlik çalışması sorularına bakmak için ‘küçük hikaye’ analizi  ile ilgili olarak kendi bireysel çalışmalarından anlatı konumlandırma analizi geliştirdiler. Çalışmalarını yorumlama araçları olarak anlatılara doğru genel bir geçişle aynı doğrultuda tanımlarlar , biz anlatıların insanların yaşamlarında gerçekleştirdiği sosyal eylemler / işlevlerle ilgileniyoruz: insanların nasıl gerçekte kim olduklarına dair bir his yaratmak (ve sürdürmek) için günlük, sıradan durumlarda hikayeleri kullanır.

Konumlandırma modelleri, kimlik yapılarını iki katlı olarak görme olasılığını sağlar, referans dünyanın uzay ve zamandaki karakterlerle nasıl inşa edildiğini ve etkileşimli angajmanla ilişkili olarak nasıl işlediğini analiz eder. Bu anlamda, “gönderici dünyanın nasıl inşa edildiği, anlatanın nasıl anlaşılmak istediğine, hangi benlik duygusunu indekslediklerine işaret eder”.

Bamberg ve Georgakopoulou, analizlerinde üç sorgulama hattına dayanan üç seviyeli (birbiriyle ilişkili) konumlandırmayı benimsemiştir:

(1) Karakterlerin hikaye içinde nasıl konumlandırıldığı.
(2) Anlatıcıların etkileşimli ortamda kendilerini nasıl konumlandırdığı (ve konumlandırıldığı) durum.
(3) Anlatıcılar, sosyal kimliklerini baskın bozukluğa göre nasıl konumlandırıyor?

Kurslar ve Ana Anlatılar

Bamberg’deki üçüncü nokta ve Georgakopoulou’nun konumlandırma analizine göre, Bamberg’in orijinalinde, anlatıcılar kendilerini kendilerine nasıl konumlandırıyorlar? Çünkü yerel olanı sosyal kimliğin temsilleri üzerindeki sosyo-kültürel etkilerin daha geniş alanına çekmeye çalışıyordur.

Araştırmaları sayesinde, katılımcılarının anlatılarının, “yerel bağlamlarda farklı benlik versiyonları” nda gezinirken “tutarsızlıklar, çelişkiler (ve) sıkıntı ve gerilim anları” ile nasıl dolu olduğu dikkate değer hale gelmiştir.

Baskın söylemler ve usta anlatılar arasındaki ilişki ve onların küçük öyküleriyle bu “yerel bağlamlar”, “anlatı yaklaşımlarıyla uzun süredir tutarlılık ayrıcalığı” ile tezat oluşturuyor. Anlatı konumlandırma analizi merceğinden küçük öykü analizi, bu nedenle, çelişkili ve rekabet halindeki konumları, anlatı aracılığıyla kimlik çalışmasının merkezi, şimdiye kadar ihmal edilmiş bir boyutu olarak meşrulaştırmayı amaçlamıştır.

Araştırmada Anlatı Konumlandırma Analizi Nasıl Uygulanır?

Araştırmamda, katılımcılarımın anlatılarının kurumdaki Söylemler ile etkileşimlerini nasıl ortaya çıkardığını araştırmak için anlatı konumlandırma analizi benimsenmiştir. Profesyonel tercümanın kimliği ve tercüman-öğrencilerin kendileri olmak için hangi kaynakları gerektirdiğiyle ilgili söylemler söz konusudur.

Metodolojik yaklaşımımda, Bamberg ve Georgakopoulou’nun üç seviyeli analizinden ve De Fina’nın genişletilmiş çalışmasından yararlanıyorum. Bununla birlikte, burada sunduğum analiz seviyeleri, daha önce belirtildiği gibi, üç ayrı ve farklı analiz formu olarak değil, daha çok birleşik, eritilmiş bir analitik süreç, birbiriyle ilişkili bir yaklaşımdaki üç kavramsal hareket olarak alınmalıdır.

Önce, her bir seviyeyi geniş bir şekilde tanımlıyoruz ve sonra onları daha ayrıntılı olarak açıklamaya devam ediyoruz.

Seviye 1: Anlatı olayındaki karakterlerin konumlandırılması

a. Anlatı nerede konumlanır ve nasıl gelişir?
b. Karakterler nasıl tasvir edilir ve ilişkisel olarak konumlandırılır?

Seviye 2: Anlatı anlatan olaydaki konumlandırma

a. Anlatı çevreleyen konuşmada nasıl ortaya çıktı ve neden söylendi? b. Katılımcılar etkileşimli anlatımda kendilerini nasıl konumlandırıyorlar ve anlatı bu etkileşim içinde gelişir mi?

Seviye 3: Birinci ve İkinci Seviyeleri Söylemlere Bağlama

a. Birinci ve ikinci seviyeler Söylemlere yönelik bireysel duruşlarla nasıl ilişkilidir? b. Bu duruşlar, tüm verilerdeki diğer konumlandırmalarla nasıl ortaktır ve bu, belirli verilerle ilgili toplu konumlandırma süreçlerini önerebilir.

Söylemler

Birinci seviye anlatı olayına, esas olarak sahne, eylem geliştirme ve canlandırılan karakterlere odaklanır. Kahramanlara atfedilen eylem türlerini, bu eylemler için kahramanlara atfedilen güdüleri ve kahramanlara ve diğer anlatı figürlerine atfedilen özellikleri analiz eder.

İkinci seviye, anlatı anlatan olaya odaklanır. İlk olarak, anlatının çevreleyen konuşmaya nasıl dahil edildiğine, anlatının nasıl vesile olduğuna ve hangi amaçlarla yapıldığına bakar? Daha sonra muhatapların kendilerini gerçek anlatımda nasıl hizaladıklarına, anlatıyı nasıl birlikte oluşturduklarına, karakterleri yeniden konumlandırarak diğerlerinin anlatımına meydan okuduklarına ve / veya oranladıklarına ve ayrıca bildirilen konuşmayı nasıl kullandıklarına bakar.

Hem birinci hem de ikinci düzey analizde, anlatı olayındaki karakterlerin ve anlatı anlatan olaydaki anlatıcıların kendilerini ve başkalarını sosyal dünyayla ilişkili olarak konumlandırmak için nasıl beceriksizliği konuşlandırdığına ve böylece hak iddia ettiğine veya atama yaptığına dikkat edilir. 

Burada fonolojik ve morfolojik yapıların anahtar konuşmacıların sosyal statüsü, rolü, duygulanımı ve epistemolojik perspektifinde yaygın olarak nasıl kullanıldığına ve tekrarlama, yeniden formülasyon gibi yapıların nasıl kullanıldığına dikkat edilmelidir. Kod değiştirme “yerel bağlamsal boyutları indeksleyebilir”.

Dahası, anlatı anlatma olayında karakterlerin hem sözcüksel hem de prozodik olarak nasıl seslendirildiğine özel bir dikkat gösterilmiştir; bu, anlatıcıların karakterleri belirli bir sosyal grupla hizalayarak bazı sosyal konumları nasıl indekslediğini gösterebilir.

Üçüncü seviye, katılımcıların kendilerini daha geniş Söylemlere göre nasıl konumlandırdıklarına ilişkin olarak birinci ve ikinci seviyeleri bir araya getirir. Bu Söylemlerin ilgileri, bu anlatıların yerel bağlamlarının ötesinde daha geniş etkileri hakkında bir tartışma başlatmak için verilerdeki diğer anlatılarda ve görüşme dışındaki etnografik verilerde kalıplar aranarak vurgulanmaktadır. O halde bu, bireyin sosyal kimliğinin tanımlanabilir olduğu düzeydir, dizinselliğin yerelleştirilmiş konumunun ötesinde, ‘ben kimim?’ sorusunun ele alındığı noktadır.

Bir sonraki bölümde, araştırmada ortaya çıkan ana temaları ve daha sonra anlatı konumlandırma yoluyla analiz etmeye devam ettiğimiz bu anlatıları nasıl seçtiğimi anlatacağız.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (20) – Anlatı Konumlandırma Analizinde Kimlik – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.