Konu “anlama”nın nesnesini belirlemeye gelince, bu belirli bir kişinin kafasında olup biten değil, bu kişinin toplum içinde olduğunun farkına varılmasından kaynaklanan anlamlardır:

Kültür, yani bu belge, burlesqued bir göz kırpması veya sahte bir koyun baskını gibi halka açık. İdeal olmasına rağmen, birinin kafasında yoktur; fiziksel olmamasına rağmen gizli bir varlık değildir.

Bitmeyen, çünkü sona erdirilemez, antropolojide kültürün ‘öznel’ mi yoksa ‘nesnel’ mi olduğu tartışması, karşılıklı entelektüel hakaretlerin karşılıklı alışverişiyle birlikte (‘idealist!’ – ‘materyalist!’; ‘Akılcı!’ – ‘davranışçı!’) ; Ona eşlik eden ‘izlenimci!’ – ‘pozitivist!’) Tamamen yanlış anlaşılmıştır.

İnsan davranışı bir kez (çoğu zaman; gerçek seğirmeler vardır) sembolik eylem eylemi olarak görüldüğünde, konuşmada seslendirme, resimdeki pigment, yazıdaki satır veya müzikte seslendirme gibi, kültürün kalıplı olup olmadığı sorusunu ifade eder. davranış ya da bir zihin çerçevesi ya da bir şekilde birbirine karışan ikisi bile anlamını yitirir.

Burlesqued bir göz kırpması veya sahte bir koyun baskını hakkında sorulması gereken şey, ontolojik statülerinin ne olduğu değildir. Bir yandan kayalarınki ile aynı, diğer yandan rüyalar bu dünyanın şeyleri. Sorulması gereken şey, bunların ne anlama geldiğidir: ne olduğu, alay etme ya da meydan okuma, ironi ya da öfke, züppe ya da gurur, ortaya çıktıklarında ve ajansları aracılığıyla söyleniyor.

İster metin ister insan davranışını oluşturan ‘yaratıcı eylemler’ olsun, anlamın psikolojik boyutu artık elimizde değil. Yazar, eserinden olduğu kadar okuyucudan da uzaktır ve okuyucu, eserin gerçekleştirildiği sosyokültürel bağlamdan olduğu kadar yazardan da çok uzaktır.

‘Okumak’, önümüze uzanan bir mesafeyle yüzleşmek demektir: zaman, mekân, kültür, tarih, dil, siyaset, bizi burada ve şimdi ‘orada ve sonra’ metninden ayıran her şey orijinal üretim ve alım bağlamı. Bu anlamda uzaklaşma, ‘anlamayı’ imkansız kılan her şeye işaret eder.

Dillerarası çeviride olduğu gibi, tam anlamada tam eşanlamlılık varsayılır ve diller arası çeviride olduğu gibi, kaynak metin fonetik, dilbilgisi, anlambilimsel, bağlamsal olarak dışarıda tek bir birim bırakmayacak kadar kesin bir şekilde kapsamlı bir yorumu varsayar. tam bir açıklama ve yine de açıklama, açıklama veya varyant şeklinde hiçbir şey eklemeyecek kadar kalibre edilmiştir.

Kültür nedir makale
Kültür Nedir
Kültür Nedir Sosyoloji
Toplumsal kültür Nedir
Popüler kültür Nedir
Kültürün Özellikleri
Kültür çeşitleri
Kültür örnekleri

Anlamakta olduğu gibi çeviri de imkansız görünüyor. Yine de çevirmenler çeviri yapmaya devam ediyor, metinler hala yazılıyor ve okuyucular hala okuyor.

Bir şekilde birbirimizle konuşmayı başarıyoruz; ceza adaleti sistemlerimiz, belirli bir eylem için sorumluluğun atfedildiği kişileri cezalandırır ve iyileştirir; uluslararası konferanslar düzenlenir; emtia ticareti yapılır; mallar ihraç edilir; uluslararası seyahat ediyoruz; yabancı restoranlarda yemek sipariş ediyor ve yabancı toplu taşıma sistemleri kullanıyoruz; farklı dinsel, etnik, dilbilimsel, politik, cinsel ve cinsiyet geçmişlerinden gelen insanlarla etkileşim kurar, arkadaş olur veya aşık oluruz.

Çeviri görevini nasıl tanımladığımızı ve buna bağlı olarak bizzat ‘anlama’ amacını gözden geçirmemizi gerektiren, imkansızlar alanındaki bu olasılıktır. Ricoeur kendine şu soruyu sorar:

Peki çeviri yapabilmek ne anlama geliyor?

Bu olasılık ya da daha doğrusu bu kapasite, tamamen önyargılı ve her şeyden önce tamamen onarılamaz anlam kaybı olmaksızın konuşma ve metinleri bir dilden diğerine çevirmeyi gerçekten başarmış olmamızla doğrulanmaz. Çeviri olasılığı, daha temelde bir iletişim önceliği olarak varsayılır. Bu anlamda, ‘evrensel tercüme edilebilirlik ilkesinden’ bahsedeceğim. Çeviri fiilen yapılır; çevrilebilirlik de.

Çevirinin ne ölçüde “başarılı” olduğunu tartışabiliriz. Ancak her şeyin çevrilebilirliği kanundur, çünkü her şey prensipte ‘tercüme edilebilir’. Distanciation, kuşkusuz, çeviriyi sorunsallaştırır ve bir çevirinin “kalitesini” ölçtüğümüz kriterler, “bazı çevirileri kendi komisyonlarının koşullarına diğerlerinden daha uygun bulmamızı sağlar. Ancak, tüm metinler bir şey “hakkında” olmaya devam ettiğinden, tüm metinler temelde çevrilebilir.

Bir dünyaya atıfta bulunurlar; bir izleyiciye hitap ediyorlar. Partiye geç kalmamız, partinin hiç gerçekleşmediği anlamına gelmez. Ricoeur ile, onun “mutlak metnin yanlışlığı” olarak adlandırdığı şeye, yazarsız bir varlık olarak hipostasize edilmiş bir metne karşı çıkıyoruz.

Kasıtlı yanılgı, metnin anlamsal özerkliğini gözden kaçırırsa, ters yanılgı, bir metnin bir başkası tarafından başkasına bir şey hakkında söylediği bir söylem olarak kaldığını unutur. Metinleri doğal nesnelere, yani insan yapımı olmayan, ancak çakıl taşları gibi kumda bulunan şeylere indirgemeden söylemin bu temel özelliğini iptal etmek imkansızdır.

Basitçe yorumun psikolojisinden arındırılmış olması, otoriter niyet diye bir şeyin olmadığı ya da otoriter anlam nosyonundan vazgeçtiğimiz anlamına gelmez.

Konuştuğumuzda, yazdığımızda ve hareket ettiğimizde bir şeyleri niyet edebiliriz ve yapabiliriz ve “anlamaya yönelik çabalarımızı yönlendirdiğimiz şey bu maddedir. Odağımızı Romantik iddiadan yazarın zihinsel yaşamına kaydırmanın yanı sıra, Yapısalcı metnin kendi içinde bir son olduğu iddiasını da reddediyoruz.

Okumanın, metnin üretildiği ve alındığı yer ve zamanda yazarın ve izleyicinin yaygın olarak yaşadığı duruma ayrılmaz bir şekilde bağlanan referanslar ağını kırdığını söylemek, hiçbir referans olmadığını söylemekle aynı şey değildir.

Metin mutlak değildir. Yazarına ve dolaylı gerçekliğine doğrudan atıfta bulunmaz, ancak referansları yine de metnin konuşmasına izin verir. Metin özerktir, ancak bir şeyle ilgili olmaya devam eder ve yazardan ve üretim ve alım durumundan uzaktaki özerk yörüngesinde, sembolik ifade yeni iletişim tarzları açar. Başka bir deyişle, işaretler hala olası varoluş biçimlerini belirtir.

Metnin kapalı bir sistemden daha fazlası olduğunu kabul ederek, kendimize aynı anda “iç dünyaya ve metnin yapılanmasına ve metnin başka bir şeye dışarıya doğru bakmasını sağlıyoruz.

Bu, metni diyalektik olarak kavramakla ilgilidir: bir yandan eserin iç dinamikleri arasında sürekli olarak ileri geri hareket eden bir yorumlama hareketi olarak, diğer yandan da ‘eserin kendisini kendi dışına yansıtma ve verme gücü gerçekten metin tarafından atıfta bulunulan “şey” olacak bir dünyanın doğuşudur.

Anlaşılması gereken, yazarın dünyası ya da metnin yapıları değil, onun ötesinde var olan anlamlar için sunduğu fırsatlardır. Bu, metnin ortaya çıkardığı anlam olasılıkları lehine göreliliğin boşluğunu reddeden bir jesttir.

The post Kültürün Önemi – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.