Benjamin’in bize hatırlattığı gibi, çeviri tarihte temel aldığı kaynak metinlerden daha geç geldiği için, bu nedenle ‘onların devam eden yaşam aşamasını işaret eder, çünkü çevirmenin metinden uzaklaşması ilk uzaklaşma değildir. Kendi başlarına çalıştığı için, metinler zamanla her şeyden önce kendilerinden uzaklaşır.

Dönüşüm, tam da çevirinin ayrılmaz bir parçasıdır çünkü Benjamin’in işaret ettiği gibi, metin zaten yaşayan bir şeydir ve bu yaşayan şey zaten kendi zamanının bir ürünüdür. İster kaynak ister çeviri olsun, hiçbir metin zamanın ötesine geçemez. Çevirmen onu dönüştürmeden önce bile, kaynak metin her zaman dönüşüm sürecindedir, yeni zaman ve yerlerde yeni biçimler ve yeni bir anlam kazanır:

Zira, büyük edebiyat eserlerinin ruhu ve önemi yüzyıllar içinde tam bir dönüşüme uğradığı gibi, tercümanın anadili de değişiyor. Bir şairin sözleri kendi dilinde varlığını sürdürürken, en büyük çeviri bile kendi dilinin büyümesinin bir parçası olmaya ve sonunda yenilenmesi tarafından emilmeye mahkumdur.

Çeviri, iki ölü dilin kısır denklemi olmaktan o kadar uzaktır ki, tüm edebi biçimler arasında, orijinal dilin olgunlaşma sürecini ve kendi doğum sancılarını gözetleme özel göreviyle yükümlüdür.

Tamamen olumsuz bir ışık altında temellük etmek, çünkü kaynak metin değiştirildiği için çevirinin kaynak malzemesi ‘değişiminin’ zaten bu tür materyalin yaşam süresinin doğal bir parçası olduğunu unutmaktır. Bu nedenle, çeviri görevine ilişkin kavramsallaştırmamızı yeniden yönlendirmenin anahtarı, metinlerin, fikirlerin ve kültürel uygulamaların evrimi söz konusu olduğunda, hem “kaynak” hem de “çevirinin” karşılıklı bağımlılıkla birbirine bağlı olmasıdır.

Dünyanın en ünlü tablosu olan Mona Lisa’yı düşünün. Leonardo di ser Piero da Vinci’nin on altıncı yüzyılın başlarındaki resminin çevirisi olduğunu bildiğimiz ve Paris’teki Louvre’un Denon kanadında, müzenin İngilizce dilinde kendi odasında asılı duran isim bile. katalog ‘Mona Lisa olarak bilinen Francesco del Giocondo’nun karısı Lisa Gherardini’nin portresi’ olarak listelenmiştir.

1518’de Fransa Kralı I. François tarafından satın alındı ​​ve on sekizinci yüzyılın sonlarından beri Louvre’da barındırılıyor. 2005 yılından bu yana, az tanınan Floransalı bir kadının kavak ağacından bir panel üzerindeki portresi, bu gizemli gülümsemeyi görmek için akın eden milyonlarca turistle başa çıkmak için tasarlanmış özel olarak yenilenmiş bir galeride asılı duruyor.

Size tarif ettiğim gibi, bahsettiğim gülümsemeyi zaten bildiğinizi biliyorum. Zaten o yüzü gözünüzde canlandırıyorsunuz. O bilerek bakış. Ellerinin üst üste oturma şekli. Tüm bunları daha önce görmüştünüz ve size daha burada hatırlatmadan önce, içine çekildiniz. Benjamin’in “mekanik yeniden üretim çağı” olarak tanımladığı şeyde, bunun nedeni çoğumuzun Mona Lisa’yı zaten “bilmemiz” gerekir.

Türkçe’den ingilizceye dönüşüm
Geri dönüşüm ingilizcesi
İngilizceden türkçeye dönüşüm
Dönüşüm İngilizce

Sanat dünyasının hakkında en çok yazılan, en çok konuşulan, en gizemli figürlerinden biri olarak onu zaten çok iyi tanıyoruz. Onu daha önce, belki de Louvre’da değil, ilk satın alındığından bu yana dünya çapında dolaşan pek çok benzerlikten birinde – Dan Brown’ın çok satan kitabı The Da Vinci Code (2003) gibi kitaplarda ve Mona Lisa gibi filmlerde gördük. Smile (2003) ve The Da Vinci Code (2006) Brown’un romanından uyarlanmıştır. Ayrıca imajının herhangi bir sayıda galeri hediyelik eşya dükkanı ürününe, posterlere, kartpostallara, eşarplara ve bez çantalara basıldığını görüyoruz.

Da Vinci’nin bakıcısının gerçek kimliği kimdi? Onu boyamasının nedenleri nelerdi? Arka plan hayal edilmiş miydi yoksa gerçek bir manzaraya mı dayanıyordu? Bu esrarengiz gülümsemenin ardında ne düşünüyor? Küresel dolaşımda, da Vinci’nin ilham perisinin imajı o kadar çoğaldı ki, herkes bir sanat eleştirmeni olabilir. O, Sassoon’un yazdığı gibi, ‘kişinin istediğini okuyabileceği açık bir metindir.

Sonsuz yoruma açık bir metin olarak Mona Lisa, Marcel Duchamp’ın, konunun keçi sakallı ve bıyıklı tasvir edildiği LHOOQ’dan (1919), Salvador Dalí’nin Mona Lisa olarak Kendi Portresine (1954) kadar çok sayıda okumaya ilham verdi. sanatçının tanıdık yüzü ve bükülmüş bıyığı, Mona Lisa’nın yüzünün reprodüksiyonunda açıkça görülebilir.

Bu arada, Duchamp’ın eseri, genellikle önceden var olan sanatsal bir işlevi olmayan, bir şekilde uyarlanan ve sanatta estetik değer kavramlarına meydan okuyan bir sanat olarak sunulan, üretilen, genellikle sıradan nesnelerden biri olarak kabul edilir.

L.H.O.O.Q örneğinde, harflerin Fransızca telaffuzu üzerine bir kelime oyunu ve Duchamp’ın “aşağıda bir yangın var” olarak tercüme ettiği düşünülen “Elle a chaud au cul ” cümlesine ilişkin önerileri, L.H.O.O.Q davasındaki objet trouvé, Duchamp’ın üzerine bıyık ve sakal çizip başlığı eklediği Mona Lisa’nın ucuz bir kartpostal reprodüksiyonuydu. Elbette, bu doğanın pastişinin sıradan hale geldiği İnternet çağında, da Vinci’nin çalışması, oldukça basitçe ‘en çok ziyaret edilen, hakkında en çok yazılan, hakkında en çok söylenen, en çok taklit edilen sanat eseri oldu.

Bu, sahiplenici değil simbiyotik bir çeviri pastişidir, çünkü her parodi, her hodgepodge, potpuri reprodüksiyonu ile Mona Lisa’nın şöhreti büyür. İnternetten bilgisayarına indirilen bir görüntünün, tabloyu kendi kendine deneyimlemenin yerine geçemeyeceği perspektifinden bakıldığında, eve dönük, aşinalık eğilimleri resmin alışılmadık ‘ötekiliğinin’ azalmasına yol açabilir, gerçek şu ki hiçbiri bu parodik tercümelerden onsuz var olur.

Bu anlamda çeviri, varoluşu için ötekiliğin varlığına  bir eserin önceki yaşamına bağlı olan bir moddur. Elbette uygun, ama bu önceki hayata bağımlılığı içinde, çeviriye hayat veren eser olduğu için kaynak materyalini de parlatır.

Benjamin’in yazdığı gibi, okuyucuyu titreyen hayatını okuduğu bir ölümle ısıtma umudu’na çeken şey, hayatı metinden alır ve Benjamin’in sözlerini yankılayan metin, öbür dünyaya ulaşır. Okurun ve çalışmanın yaşam çizgileri bu anlamda birbirine bağlıysa, birinin varlığı diğeriyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır.

Steiner’ın yazdığı gibi, ‘Mümkün olan en kapsamlı yorumun meydana geldiği yerde, duyarlılığımızın nesneye mal ettiği yerde, bu sahiplenmede, o nesnenin otonom yaşamını korurken, hızlandırırken, süreç “orijinal tekrar” dan biridir. Sanatçı tarafından yaratılan kendi ikincil ama anlık olarak yükseltilmiş, eğitimli bilincimizin sınırları içinde yeniden canlandırıyoruz. Bu “yükseltilmiş” bilinci benimsemek, kaynak metnin özerk bir yaşamı koruduğu ve çevirinin bunun yeniden canlandırılması olsa da, kendi özerk yaşamımızın sınırları içinde bir canlanma olduğu bilgisiyle tercüme etmektir.

The post Dönüşüm Olarak Çeviri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.