Dillerin akrabalığı çevirilerde kendini gösteriyorsa, bu, uyarlama ile orijinal arasındaki belirsiz benzerlik yoluyla başarılmaz. Akrabalığın ille de benzerlik içermemesi mantıklıdır. Burada kullanıldığı şekliyle akrabalık kavramı, daha sınırlı ortak kullanımıyla uyumludur: her iki durumda da, menşe kimliği ile yeterince tanımlanamaz, ancak daha sınırlı kullanımın tanımlanmasında menşe kavramı vazgeçilmez kalır. Tarihsel kaygılar dışında, iki dilin ilişkisi nerede yatar?

Elbette edebiyat eserleri veya kelimeler arasındaki benzerlikte değil. Daha ziyade, dillerin tüm tarihüstü akrabalıkları, her dilin altında yatan niyete dayanır, ancak bu, tek bir dilin kendi başına ulaşamayacağı, ancak yalnızca birbirlerini tamamlayan niyetlerinin toplamı ile gerçekleştirilebilir: saf dil.

Yabancı dil kelimelerinin, cümlelerinin, yapısının tüm bireysel unsurları birbirini dışlamasına rağmen, bu diller niyetlerinde birbirini tamamlar. Amaçlanan nesneyi niyet tarzından ayırmadan, bir dil felsefesinin bu temel yasasının kesin bir şekilde kavranması mümkün değildir.

Brot ve pain sözcükleri aynı nesneyi “niyet eder”, ancak bu niyetin modları aynı değildir. Bu tarzlar sayesinde Brot kelimesinin bir Alman için bir Fransız için ağrı kelimesinden farklı bir anlamı olduğu, bu kelimelerin onlar için birbirinin yerine geçemediği, aslında birbirlerini dışlamak için çabaladıklarıdır.

Ancak amaçlanan nesneye gelince, iki kelime aynı anlama geliyor. Bu iki sözcükteki niyet biçimleri çelişki içindeyken, niyet ve niyet nesnesi türetildikleri iki dilin her birini tamamlar; orada nesne, niyetin tamamlayıcısıdır.

Bireysel, tamamlanmamış dillerde anlam, tek tek sözcüklerde veya cümlelerde olduğu gibi, göreceli bağımsızlıkta asla bulunmaz; daha ziyade, çeşitli niyet kiplerinin uyumundan saf dil olarak ortaya çıkana kadar sürekli bir akış halindedir. O zamana kadar dillerde gizli kalır.

Ancak, bu diller zamanlarının sonuna kadar bu şekilde büyümeye devam ederse, eserlerin ebedi yaşamına ve dilin sürekli yenilenmesine ateş açan şey çeviridir. Çeviri, dillerin kutsal büyümesini sınamaya devam ediyor: Onların gizli anlamları vahiyden ne kadar uzaktır, bu uzaklığın bilgisi ne kadar yaklaşabilir?

Hint-Avrupa dil ailesi
Ural-Altay dil ailesi
Türkçenin akraba dilleri
Dil aileleri
Latin dilleri
Birbirine benzeyen diller
Diller arası kültür akrabalığı
Altay dillerinin ortak özellikleri

Bu, kuşkusuz, tüm çevirilerin, dillerin yabancılığı ile uzlaşmanın sadece biraz geçici bir yolu olduğunu kabul etmektir. Bu yabancılığın geçici ve geçici bir çözümünden ziyade anlık ve nihai bir çözümü insanlığın ulaşamayacağı bir yerde kalır; her halükarda, herhangi bir doğrudan girişimi atlatır. Bununla birlikte, dolaylı olarak, dinlerin büyümesi, gizli tohumları daha yüksek bir dil gelişimine doğru olgunlaştırır.

Çeviri, sanatın aksine, ürünleri için kalıcılık iddia edemese de, hedefi yadsınamaz bir şekilde tüm dilsel yaratımın nihai, kesin ve belirleyici bir aşamasıdır. Çeviride, orijinal, olduğu gibi, daha yüksek ve daha saf bir dilsel havaya yükselir. Elbette orada kalıcı olarak yaşayamaz ve kesinlikle ona bütünüyle ulaşamaz.

Yine de, benzersiz bir şekilde etkileyici bir şekilde, en azından bu bölgeye giden yolu işaret ediyor: önceden belirlenmiş, şimdiye kadar erişilemeyen uzlaşma ve dillerin yerine getirilmesi alemi. Aktarım hiçbir zaman tam olamaz, ancak bu bölgeye ulaşan şey, bir çeviride konunun aktarılmasının ötesine geçen unsurdur. Bu çekirdek, en iyi şekilde kendisini çeviriye borç vermeyen unsur olarak tanımlanır.

Yüzeydeki içeriğin tamamı çıkarılıp aktarıldığında bile, gerçek çevirmenin birincil endişesi anlaşılmaz kalır. Orijinaldeki kelimelerin aksine tercüme edilemez, çünkü içerik ve dil arasındaki ilişki orijinalde ve tercümede oldukça farklıdır.

İçerik ve dil, tıpkı bir meyve ve kabuğu gibi orijinalde belli bir bütünlük oluştururken, tercümenin dili içeriğini bir kraliyet cüppesi gibi bol kıvrımlı sarar. Çünkü kendi dilinden daha yüce bir dili ifade eder ve dolayısıyla içeriğine uygun olmayan, baskın ve yabancı kalır.

Bu kopukluk çeviriyi engeller ve aynı zamanda gereksiz kılar. Dilbilim tarihinin belirli bir aşamasında ortaya çıkan bir eserin herhangi bir çevirisi, içeriğinin belirli bir yönüyle ilgili olarak, diğer tüm dillere çevrilmesini temsil eder. Böylece çeviri, ironik bir şekilde, orijinali daha kesin bir dil alanına aktarır, çünkü artık ikincil bir çeviriyle yer değiştiremez.

Orijinal sadece orada yeniden ve diğer zamanlarda kaldırılabilir. Buradaki “ironik” kelimesinin romantikleri akla getirmesi tesadüf değil. En yüksek tanıklığı tercümede olan edebi eserlerin yaşamına ilişkin bir içgörü, diğerlerinden daha çok, onlara verildi.

Elbette, bu anlamda çeviriyi pek tanımadılar, ancak tüm dikkatlerini eleştiriye, edebi eserlerin devam eden yaşamında daha az olsa da başka bir faktöre adadılar. Ancak Romantistler, teorik yazılarında tercümeyi neredeyse görmezden gelseler de, kendi büyük tercümeleri, bu edebi tarzın asli doğası ve haysiyetine ilişkin anlayışlarına tanıklık ediyor.

Bu anlamın bir şairde mutlaka en çok telaffuz edilmediğine dair bol miktarda kanıt vardır; aslında, en azından ona açık olabilir. Edebiyat tarihi bile, büyük şairlerin seçkin çevirmenler olduğu ve daha küçük şairlerin kayıtsız çevirmenler olduğu şeklindeki geleneksel görüşü öne sürmez.

Luther, Voss ve Schlegel gibi en saygın kişilerden bazıları, yaratıcı yazarlardan çok çevirmenler olarak kıyaslanamayacak kadar daha önemlidir; aralarında Hölderlin ve Stefan George gibi bazı büyükler, basitçe şair olarak kabul edilemez ve özellikle onları çevirmen olarak kabul edersek, özellikle de değil.

Tercüme kendi başına bir mod olduğu için, tercümanın görevi de şairin görevinden ayrı ve açık bir şekilde farklı kabul edilebilir.

Çevirmenin görevi, çeviri yaptığı dil üzerinde orijinalin yankısını üreten amaçlanan etkiyi bulmaktır. Bu, onu temelde şairin çalışmasından ayıran bir çeviri özelliğidir, çünkü ikincisinin çabası hiçbir zaman dilin bütününe yönelir, ancak yalnızca ve hemen belirli dilbilimsel bağlamsal yönlere yönelir.

Bir edebiyat eserinden farklı olarak, çeviri kendisini dil ormanının merkezinde değil, ormanlık sırta bakan dışarıda buluyor; Yankının kendi dilinde, yabancı dilindeki eserin yankılanmasını verebildiği o tek noktayı hedefleyerek, girmeden onu çağırır. Çevirinin amacı sadece bir edebi eserden farklı değil, bir bütün olarak dili hedefliyor, yabancı bir dilde bireysel bir eseri çıkış noktası olarak alıyor, aynı zamanda tamamen farklı bir çabadır.

The post Dillerin Akrabalığı – Çeviri Disiplini – Çeviri Araştırmalar – Çeviribilim – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.