Okuma eyleminin, bir metnin okuyucuya özgü yepyeni bir anlam dünyasında yepyeni rezonanslar yaratmasını sağladığı anlamına gelir. Aynı şekilde, ‘önemli’ eylem, eylemin başlangıçta gerçekleştiği durum dışındaki durumlarda yerine getirilebilecek anlamlar geliştirebilir: ‘Aynı şeyi farklı kelimelerle söylemek, önemli bir olayın anlamı aşar, aşar, aşar, üretiminin sosyal koşulları ve yeni sosyal bağlamlarda yeniden canlandırılabilir. Önemi, kalıcı alaka düzeyi ve bazı durumlarda zamansal alaka düzeyidir.

Konuşmanın sabitlenmesi, söylenenlerin anlamıyla söyleme olayının aşılmasına yol açtığı gibi, eylemin eylem sabitlemesi, yapılanın anlamı ile gölgede bırakılır. yalnızca failinin niyetlerinden bağımsız değildir, aynı zamanda tarihe yazıldıkça kendi sonuçlarını da kazanır.

Ricoeur’un hermenötik kaygılarının merkezinde yer alan insan anlayışı sorununa gelince, bu son nokta önemlidir çünkü bir eylemin anlamının yalnızca aracısının kontrolünden çıkması değil, aynı zamanda onun kontrolünden çıkması durumunda içsel bir tehlike olduğunu gösterir. temsilcisinin orijinal niyetinin ötesinde anlamlar aldığından ve izleyicileri orijinal gelişiminden etkilenenlerin ötesinde etkilediğinden, organik, amansız bir şekilde şekil değiştiren kartopları. Ricoeur, bu şekilde, insan olaylarının kendi aşkınlık olasılığını içerdiğini ileri sürüyor.

Düşünme ihtiyacı, eylemlerimizin daha geniş insani meselelere karışması nedeniyle ortaya çıkar:
Bir metnin yazarından kopması gibi, bir eylem de aracısından kopar ve kendi sonuçlarını geliştirir. İnsan eyleminin bu özerkleşmesi, eylemin sosyal boyutunu oluşturur.

Bir eylem, yalnızca birkaç fail tarafından öyle bir şekilde yapıldığı için değil, aynı zamanda eylemlerimizin bizden kaçması ve niyet etmediğimiz etkilere sahip olması nedeniyle sosyal bir fenomendir. 

Pratik anlamda, bir eylemi gerçekleştiren mevcut olduğunda, bunu kimin yaptığını sormamıza gerek yoktur, çünkü eylemin anlamı ve arkasındaki niyet örtüşür. Örneğin, bebek Charlie’nin viral video sansasyonunda ağabeyinin parmağını ısırdığı kaydedildiğinde, eylemlerini çok az gizem çevreliyor.

Video, ağabeyinin parmağını Charlie’nin ağzına koyduğunu açıkça gösteriyor; Charlie’yi ısırır ve ağabeyi acı içinde ağlarken Charlie güler. Ancak ilk eylemlerinden uzak olan karmaşık durumlarda, metinsel yorumlamaya benzer bir sorunla karşı karşıyayız.

Bir metnin okuyucusunda olduğu gibi, yorumlayıcı benlik, zaman içinde olduğu kadar uzayda da niyetlerinden uzakta, eylemlerinin ‘yazarı’ olarak ötekinin karşısında durur. Eylemin yorumlayıcısını, ilk etapta olayın ortaya çıkışını bildiren psikolojik niyetlerden uzağa yerleştirmenin yanı sıra, eylem özerkliği, eylemin daha geniş insan ekolojisi içindeki öneminden de fail ve tercümanı uzaklaştırır. Etkinlikler.

İster metin okuyucusu ister insan olaylarının yorumlayıcısı olsun, anlaşılmasını gerektiren bir gizem yaratan bu uzaklaşma durumudur, çünkü metinsel yorumlamada olduğu gibi, insan eylemlerinin yorumlanması okunabilir eylemler ve onların niyetinin ötesine geçen anlamlar içerir. aktörler ve sonuç olarak çelişkili anlayışlara yol açar.

Birebir çeviri Nedir
Sözlü çeviri Nedir
İyi bir çevirmenin özellikleri nelerdir
Diller arası çeviri örnekleri
Sözcüğü sözcüğüne çeviri
Çeviri nedir makale
Çevirmenin önemi
Çeviri stratejileri

Uzaklık Kavramı

Etnografya alanında Geertz, işyerinde benzer bir süreci “kalın” tanımlamayla özetliyor, Ryle’in “göz kırpma” ile “seğirme” arasındaki ince farklara dair meditasyonuna atfettiği bir kavram. Ryle örneğinde, iki erkek çocuk sağ gözlerinin göz kapaklarını çabucak kasılır. İlk çocukta bu istemsizdir; bu arada diğeri, komplocu bir suç ortağına göz kırpıyor.

En ince açıklama düzeyinde, iki grup göz kapağı kasılmasını aynı şekilde yorumluyoruz. Örneğin görsel düzlükte, hangisinin istemsiz bir seğirme, hangisinin kasıtlı bir göz kırpması olduğunu anlamanın bir yolu olmayabilir. Yine de seğirme ve göz kırpma arasındaki fark çok büyük: Göz kırpmak, önceden anlaşılmış bir koda göre belki de gizlice, tanımlanmış bir izleyiciye bir mesaj göndermeye çalışmaktır.

Bu gizli mesajın “başarılı” olması için hedeflenen alıcının göz kırpmasına şahit olması ve kodun farkında olması gerekir. Bir seğirme, aksine, hedeflenen alıcısı olmadığı için ne başarısızlığa ne de başarıya ulaşabilir, mesaj taşımaz ve ne tanık olunması amaçlanmıştır ne de başkalarından gizlenir.

Ama Ryle merak ediyor, ya ikinci çocuğun göz kırpması garip ve amatörce olsaydı? Ya, örneğin, ikinci çocukla göz kırpmaya yönelik garip girişimlerinden dolayı alay eden üçüncü bir çocuk tanıtılmışsa? Bu üçüncü çocuk, garip göz kırpmanın yaptığı gibi, sağ göz kapağını da kasıp ikinci çocuğu taklit ediyordu. Ancak parodistin amacı, sinsi göz kırpmanın amacı ile aynı olmayacaktır.

Üçüncü çocuk beceriksizce başka birine gizli bir sinyal göndermeye çalışmıyor; arkadaşlarının eğlenmesi için ikinci çocuğun beceriksizliğini ortaya çıkarmaya çalışıyor. Arkadaşları eğlenmezse veya parodiye tanık olmazsa üçüncü çocuğun görevi başarısız olur. Görsel bir düzlükte, birinci, ikinci ve üçüncü erkek çocukların fiziksel eylemleri ayırt edilemez olmaya devam edebilir.

Ancak üç durumun da ‘kalın’ bir açıklaması, durumu okumamıza nüans vermemizi ve bunları anlam oluşturmaya yönelik ayrı girişimler olarak yorumlamamızı sağlar. Farklı motivasyonlar, farklı başarı kriterleri, farklı nedenler ve farklı etkilerin her biri oyunda ve dikkatli bir düşünme olmadan eylemlerinin incelikleri alay edilemez.

Bu nedenle, bu eylemleri “ince” bir yorum merceğinden ziyade kalın bir mercekle “anlamaya” çalıştığımızda, Ryle’ın tanımladığı bir dizi iç alt cümlenin başlangıcı olarak nüans katmanından sonra kolayca ekleyebileceğimiz şeyi açarız.

İkinci göz kırpıcı, aslında gizli bir mesaj göndermeye çalışmadığını, bunun yerine yetişkinleri, yapmaya çalıştığı yanlış inanca kandırmak için eylemi numarası yaptığını ortaya çıkarabilir. Parodistin çalışmasını tanımlamaya gelince, eylemlerine daha da fazla anlam katmalıyız.

Parodistin en ince tanımı, istemsiz göz kapağı seğirmesi ile genel olarak aynıdır; ancak, diyor Ryle, onun kalın açıklaması çok katmanlı bir sandviçtir ve en ince tanımının yalnızca alt dilimine hitap edilir.

Geertz için ana mesaj, anlamın hemen elde edilebilecek temel bir madde olmadığıdır. Düşünceli bir yansıma yoluyla ve çalışılan davranışların gerçekleştiği alt ve birbirine bağlı katmanların daha geniş ekolojisine referansla sorgulanmalıdır.

Etnografya projesi gibi insan davranışının ‘hayali eylemlerini’ anlamaya çalıştığımızda ve kültürel çeviri ile ilgili kendi yorumsal araştırmalarımı dayandırdığım zaman, bunu tam olarak onların metinlerinde önem kazandıkları için yaptığımızı savunur.

The post Okuma Eylemi – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Ricoeur’un hermenötik felsefesinin arkasındaki ilk ilke, anlama sorununun sadece kutsal metinlerin değil, tüm dilin bir özelliği olduğu ve “dil” in dünyadaki varlığımızın temel bir özelliği olduğudur. İlk projesi, yarattığımız metinlerde yer alan kullandığımız dilin, insan gerçekliğini bir şekilde temsil etmek ve daha iyi anlamakla nasıl meşgul olduğunu göstermekti.

Bir dünya olduğu için, metnin dünyası, onu “yeniden yaratmak” için, onu onaylayarak veya reddederek zorunlu olarak gerçek dünya ile çarpışır. Bununla birlikte, sanat gerçeklikle ilişkimizi hem rahatsız etmese hem de yeniden düzenlemeseydi, sanat ile gerçeklik arasındaki en ironik ilişki bile anlaşılmaz olurdu.

Metinler hem ayrılmaz bir şekilde dünyayla bağlantılıdır hem de dünyadan kopar. Ricoeur’un yorumbilimini yalnızca metinleri değil, insan yaşamlarının anlatımını da okuma şeklimize adanmış evrensel bir felsefe olarak kuran, insan yaşamının taklitçiliğidir. Hermeneutik dünyayla ilgili bu anlamda, nerede bulunursa bulunsun anlamın deşifre edilmesiyle ilgileniyorsa, o zaman ‘metni’ anlam oluşturma sorgulamamızın yalnızca başlangıcı olarak görmeliyiz. Bu entelektüel şecere, Ricoeur tarafından iyi bilinen Benjamin ile benzer bir şeyler paylaşıyor.

İnsanın zihinsel yaşamının her ifadesi bir tür dil olarak anlaşılabilir ve bu anlayış, gerçek bir yöntem biçimindeki her yerde yeni sorular ortaya çıkarır. Bir müzik ve heykel dilinden, Almanca ya da İngiliz hukuki yargıların ifade edildiği şeylerle doğrudan ilgisi olmayan bir adalet dilinden, teknisyenlerin uzmanlık dili olmayan bir teknoloji dilinden söz etmek mümkündür. 

Bu tür bağlamlarda dil, teknoloji, sanat, adalet veya din gibi ilgili konuların doğasında var olan, zihnin içeriklerinin iletişimine yönelik eğilim anlamına gelir. Özetlemek gerekirse: Zihnin içeriğinin tüm iletişimi dildir, kelimelerle iletişim yalnızca belirli bir insan dili ve adalet, şiir ya da onun altında yatan ya da ona dayanan her neyse odur.

Ricoeur, en sıradan konuşma düzeyinde bile, kullandığımız kelimelerin çok anlamlılığının bir yorumbilim çalışması gerektirdiğini, çünkü söylediğimiz her şeyin belirli bağlamlar dışında kullanıldığında birden fazla anlamı olduğunu ileri sürdü. Yine de anlamada sorun yaratan basitçe kelimelerin birden fazla anlamı olduğu gerçeği değildir.

En başından beri dilin gizem işinde olduğu gerçektir, çünkü her zaman kendi ötesinde bir şeye işaret eder. Ricoeur’un bu düşünce çizgisine giriş noktası, şu şekilde tanımladığı semboldür: ‘doğrudan, birincil, gerçek bir anlamın ek olarak dolaylı, ikincil ve mecazi olan ve olabilecek başka bir anlamı ifade ettiği herhangi bir anlam yapısı sadece ilkinden anlaşılmalıdır.

İfadelerin çifte anlamı olan bu sınırlandırması, hermenötik alanı tam olarak oluşturur. Her işaret gibi, semboller de niyet ettikleri şeyleri ifade eder. Ancak her işaret bir sembol değildir, çünkü işaretlerin aksine, semboller iki yönlü bir amacı gizler. Birincil niyete ek olarak, ona ikinci bir kasıtlılık aşılanır, böylece bariz anlam başka bir şeye işaret eder.

çeviri
İyi bir çevirmenin özellikleri nelerdir
Çeviri nedir makale
Sözlü çeviri tarihi
Çeviri nedir PDF
Erek odaklı çeviri
Tercüme Tanımı
Çeviri Nedir

Teknik işaretlerin aksine bunlar şeffaf değildir. Semboller, kökleri derine indiği için bu kadar zorlayıcıdır. Bu şeffaflıkta, “sembolün çok derinliği, tükenmez bir derinliği” dir.

Hermes bu tanıma uyuyor, çünkü bir düzeyde antik Yunan’ın üst ve alt dünyaları arasında ayaküstü bir aracı olarak görünürken, bir iletişim kolaylaştırıcısı, aynı zamanda yanlış anlamanın ve yolların kişileştirilmesinin hileci tanrısı. opaklık sınırlarının ancak aktif katılım yoluyla ortadan kaldırılabildiği. Ancak Hermes efsanesinin bu ikincil okuması, yalnızca Hermes’in eşzamanlı olarak güçlendirdiği ve yerini aldığı sınır paradoksu üzerine düşünülerek alay edildi.

Hermes’te olduğu gibi, anlam verilmek yerine ‘gizlendiğinde’ semboller hermeneutik bir problem haline gelir; açık görüşte gizli, kendilerini gizeme ve belirsizliğe borçludurlar:

Sembol, anlam aracılığıyla bir anlam sağlayacak şekilde semantik bir bakış açısıyla oluşturulmuştur dedim. İçinde birincil, gerçek, dünyevi, çoğu zaman fiziksel bir anlam, bu dolaylı tanımlamanın dışında hiçbir şekilde verilmeyen figüratif, ruhsal, genellikle varoluşsal, ontolojik bir anlama geri dönmektedir. Sembol bizi düşünmeye davet ediyor, bir yorum gerektiriyor, tam da söylediğinden daha fazlasını söylediği için ve bizimle konuşmayı asla bırakmadığı için semboldür.

Semboller, gerçek anlamın, yalnızca birinci anlamın ikinciye gönderimi dikkate alınarak anlaşılabilecek ikinci bir anlama işaret ettiği bir çift anlama sahiptir, başka bir deyişle, düşünceli bir ‘sapma’ alarak. Karşıt yorumların olasılığını ortaya çıkaran, sembollerin çokluğu, içlerinde var olan anlam çeşitliliğidir.

İlk anlamda yaşamakla, kendisinin ötesine çekiliyorum: sembolik anlam, analojiyi vererek analojiyi ortaya çıkaran gerçek anlam içinde ve aracılığıyla oluşturulur. Dışarıdan baktığımız bir karşılaştırmanın aksine, sembol, bizi gizli anlamı paylaşan ve böylelikle entelektüel olarak “benzerliğe hükmetme” imkânımız olmadan bizi simgeleştirilmiş olana özümseyen birincil anlamın hareketidir. Bu, sembolün “verdiği” anlamdır; verir çünkü ikinci anlamı veren birincil bir niyetliliktir.

Bu boyut, alegori ile karıştırılmamalıdır, burada ‘gerçek’ felsefi anlamı bulmak için sembolün ötesine ulaşırsak, masaldan önce gelen, evrensel olarak kabul edilmiş bir hakikat için sadece zayıf bir kılıktır. Sembollerle, tersine, tercümanın aktif katılımını davet ettikleri için esrarengiz bir oyunun içine çekiliyoruz: Sembollerin arkasında değil, sembollere göre sembollerden başlayarak düşünmemiz gerektiğine ikna oldum. özleri yok edilemez, çünkü bunlar erkekler arasında yaşayan konuşmanın açığa çıkarıcı alt katmanını oluştururlar. Kısacası, sembol düşünceye yol açar.

Anlamın sembolik olduğu her yerde, yüzeydeki anlamın başka, daha az açık olan ve birinciye bağlı olan anlamın ortadan kalktığı her yerde, bunu keşfetmek ve üzerinde düşünmek hermeneutiğin eseridir. Ricoeur, Adem ve Havva’nın Cennet Bahçesi’nden kovulmasının örneğini veriyor. Efsane, bir anlatı yoluyla geliştirilen bir sembol olduğunu ve bu anlatının zamanla genişlediğini söylüyor.

Dem miti sürgün, yabancılaşmanın sembolüdür; ama ikinci dereceden mitik bir anlatı olarak, aynı zamanda, içinde paylaşabileceğimiz insan varoluşunun belirli evrensellerini de önerir. Bahçedeki dem ve Havva hikayesinin ötesinde kıskançlık, arzu ve insan küstahlığı temaları bu şeyler insanlık durumunun bir parçası olarak kaldığı sürece evrenseldir.

The post Sembol Düşünceye Yol Açar – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çevirmenler, öznelliğinin görünüşte ana metnin arkasına gizlenmiş olması ve stilistik tercihlerin, önsözlerin, dipnotların veya incelemelerin sınır alanlarında ortaya çıkması anlamında ‘çevirmeli’ çalışırlar. İlgilendiğimiz çeviri tarihi, çevirmenlerin güvenilirlik iddialarının okuyucularının ve müşterilerinin beklentilerini karşılamayı ve güven kazanmayı amaçladığı bu sınır alanları incelemektedir.

Farklı kültürler ve toplumlar, çevirmenlerin rolleri ve sosyal işlevleri hakkında farklı varsayımlarda bulunur. Bazı durumlarda güven iddiaları, okuyucuların beklentileri ve rejimlere ihanet algısı arasındaki uyumsuzluk, tercümanın zulüm görmesi ve ölümüyle sonuçlanır.

Bir uyumsuzluk aynı zamanda çevirmenlere belirli profesyonel bağlamlarda önemli bir rol sağlayabilir. Psikanalizin tarihinin ilk dönemlerinde bir meslek olarak, psikanalitik çalışmaları tercüme etme taahhüdü, pek çok meslekten olmayan analiste (tıbben eğitim almamış), büyüyen profesyonel ağlarında bir dereceye kadar yükselme olanağı sağladı.

Bazı rejimler, çevirmenden veya tercümandan ayrılma veya sınırlı sorumluluk beklemektedir: mesajın içeriğinin sorumluluğunu alan çevirmen veya tercüman değil, ilk yazar veya kullanıcıdır. Diğer rejimler, ürünün doğal değeri olan metinden ziyade çevirmenler tarafından sağlanan hizmeti vurgular.

“Hizmet” ile, alıcı kültür için önemli olan bir dizi ilişkisel değerleri kastediyoruz: çevrilen yazar veya kültürün prestiji; yabancı metinlerin ve fikirlerin evcilleştirilmesi yoluyla ulus inşası ya da patronlar, adanmışlar, müşteriler, okuyucular ve çevirmenlerin kendileri için sosyal, kültürel ve ekonomik sermaye biçimleri vb.

Çeviri tarihi, çevirmenlerin ve diğer kültürlerarası arabulucuların kendilerini, çalışmalarını ve projelerini çağdaş okuyuculara ve patronlara stratejik olarak sunduğu yollar için kullanılmamış kanıt kaynakları sunar. Çevirmenler, okuyuculara ve izleyicilere hitap ederken genellikle retorik alçakgönüllülük mecazını kullanarak becerilerini küçümsediler.

İyi bir çevirmenin özellikleri nelerdir
Rönesans döneminde çeviri
Çevirinin Tarihi
Çeviri tarihi
Çevirinin Önemi
Çeviri nedir makale
Çeviri Nedir
Çeviri tanımı

Robert Southey, İspanyol klasiği Amadís de Gaula’nın 1803 çevirisinin önsözünde okuyucuyu “[onun çevirisinde] aynı şekilde başarılı olduğumun varsayılamayacağı konusunda uyarıyor. Japon tercüman Tadao Shizuki, Hollandaca’dan Sinitic’e ve kare biçimli kana karakterli New Writings on Calendrical Phenomena’ya (1798–1802) iki ciltlik bir çevirinin önsözünde, kendisini “şu an için ama dilli bir adam” olarak tanımlıyor.

Setsujin (“dil adamı”), Çince’den ödünç alınmış bir kelimedir ve marjinal Çin kabilelerine ait bir veya daha fazla “barbar” dilden çeviri yapabilen tercümanları tanımlamak için kullanılmıştır. İki farklı bağlam ve kültürden seçilen bu örnekler, çevirmenlere, çevirilerinin kendi becerilerini ve erdemlerini kanıtlamakla değil, başlangıç ​​metninin ve okuyucuların kültürel önemini desteklemekle ilgili olduğuna ikna etmek için geleneksel olarak kendi becerilerini anladıklarını gösterir.

Geçmiş çevirmenlerin kendini küçümseyen önsözleri retorik olarak geleneksel olabilirdi, ancak nihai amaç genellikle kültürlerarası aracılar olarak güvenlerini tesis etmekti.

Bu, Andrea Negroni’nin, Michiel Membré’nin ölümünün ardından resmi dragoman olarak görevlendirilmesi için Venedik Cumhuriyeti’ne 1594’te yazdığı dilekçede açıkça görülüyor.

Bu mektupta tercüman hükümete geçmişte sadık hizmetini hatırlatır:

Sadakatime yakışanı yaptığım Paşa’ya gittik ve Türk düşmanlarına karşı açıkça ifade verdik.

Bir başka örnek ise Anne Locke’un 1590 tarihli Kalvinist Jean Taffin’in Des marques des enfans de Dieu, et des consolations en leurs afflicions, 1584’te yayınlanan bir ruhani yansıma ve rahatlık çalışması olan çevirisidir. Locke çevirisini Anne Dudley, Kontes’e adadı. Warwick, Locke’un destekçisi ve kendini adamış bir Evanjelik Protestanı idi.

Locke’un çevirisi siyasi kargaşa tarafından motive edildi. Protestanlar, Alçak Ülkelerde şiddetli dini savaşlardan dolayı acı çekiyorlardı ve İngiliz Protestanlar da aynı şeyin kendi ülkelerinde olacağından endişe ediyorlardı.

Bu çeviri Puritan davasını desteklemeye yardımcı oldu. Locke’un tercümeyi “zavallı bir travma” olarak tanımlaması ve birinin talep ettiği “taş sepetinin” Kudüs’ün duvarlarını güçlendireceği umuduyla birleşiyor: Hırslı bir dini mizacı vurgulayan mütevazı bir duruş.

Locke, görevine göre çeviri yaptığını (“düetime göre yapıyorum”), böylece kendini sunumunu Aristotelesçi sağduyu ve alçakgönüllülük rejimleriyle uyumlu hale getirdiğini açıkladı.

Yukarıdaki örneklerde, sadık hizmet ve görev, çevirmenler ve tercümanlar tarafından güvenilirliklerini kanıtlamak için öne sürülen temel iddialardır. Çeviri tarihi, bu tür ikna stratejilerini görünür kılma ve yorumlama potansiyeline sahiptir ve aynı zamanda kültürler içindeki ve arasındaki çevirmenlerin ve çevirmenlerin tutum ve beklentilerine ışık tutmaktadır. Chap. 1 Fidelis (daha az yetenekli, bir otoriteye bağlı) veya fidus (eşit olarak güvenilir) olduklarını iddia eden Rönesans çevirmenlerinin güven sinyallerini tartıştık.

Ayrıca Eski Çince çevirmenler tarafından karşılaştırılabilir sinyalizasyona dikkat ettik. Aşağıda, kültürel, dilbilimsel ve sosyal sınırlar boyunca böylesi retorik bir duruşa ve güven sinyaline odaklanmanın, tercümanların henüz yazılmamış bir görünürlük tarihine giden yolu işaret edebileceğini öneriyoruz.

Çevirmenlerin Görünürlüğünün Yeni Bir Geçmişi

Çevirmenlerin rolleri ve uygulamaları, zaman ve kültürler arasında önemli ölçüde farklıdır. Çevirmenlerin kim olduğuna ve ne yaptıklarına ilişkin bu kadar çeşitli kavramlar ve anlayışlar düşünüldüğünde, kültürlerarası aracılık rollerinin tarih boyunca değiştiğini öğrenmenin belki de en verimli yolu, Marc Bloch’un karşılaştırmalı tarih hakkındaki klasik tavsiyesini takip etmektir: asla bağlantı kurma zaman ve mekân bakımından geniş ölçüde ayrılmış ve benzerlikleri iddia edilen “karşılıklı etki veya ortak bir kökenle” açıklanamayan toplumlar vardır.

Modern öncesi Akdeniz dünyasındaki çevirmenler ve tercümanlar, becerilerini bir patrona, yöneticiye, arkadaşa veya el yazması veya basılı kültür temsilcilerine (editörler, matbaacılar, yazarlar) sunan, bilgili veya çok dilli erkekler ve kadınlardı.

Yüz yüze ve yazılı çeviriler genellikle aynı kişiler tarafından yapılırdı ve erken modern Avrupa belgeleri sözlü ve yazılı çeviri arasında net bir ayrım yapmaz.

Yalnızca on altıncı yüzyıldan itibaren “ejderhalar” veya “tercümanlar” farklılaştı: ilk terim, örneğin Venedik Ticaret Kurulu tarafından istihdam edilen resmi yüz yüze tercümanları ifade eder; son terim yazılı materyallerin çevirmenlerini ve ara sıra veya resmi olmayan (sözlü) tercümanları tanımlamaktadır.

On altıncı yüzyıl Venedik’inde, iyi belgelenmiş ejderhaların birçoğu tutsak ve dönüştürülmüştü, ancak ejderhalar aynı zamanda varlıklı Venedik, Yunan veya Osmanlı ailelerinin üyeleri de olabilirdi.

The post Çevirmenlerin Görünürlüğünün Yeni Bir Geçmişi – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.