Bir önceki yazımızda metinde alınan  notlardan bahsetmiştik, şimdi aşağıda maddelerle inceleyelim:

a. Bir olayın ne kadar beklendiğini veya beklenmediğini aniden belirtebilecek zarflar;
b. Bir olayın ne ölçüde bilinçli olduğunu ve zihinsel işlemden geçtiğini gösterebilen, düşündüğüm, anladığım gibi zihinsel fiiller;
c. Anlatıcının kendilerini bir olaydan uzaklaştırma veya onu yakınlaştırma girişimi olabilecek zaman ve yer ifadeleri;
d.Geçmiş, şimdiki veya gelecekte bunlar arasındaki fiil ve geçiş formları, konuşmacının ilgili olaylarla nasıl özdeşleştiğini göstermiş olabilir;
e. Birinci şahıs, ikinci şahıs ve üçüncü şahıs arasındaki geçişler, bir olay hakkında tekrar konuşmanın zorluğundan dolayı, konuşmacının benliği ile deneyimleyen benliği arasında potansiyel olarak bir bölünmenin işareti olarak görülür;
f. Konuşmacının faillik algısını göstermiş olabilecek pasif ve aktif fiil biçimleri;
g. Gerçekten veya çok gibi yoğunlaştırıcılar ve belki veya benzeri gibi yoğunlaştırıcılar, belirli deneyimlerin büyüklüğünün kullanılan işaretçilerle nasıl tutarlı kabul edilebileceğine dair sorular ortaya çıkarır;
h. Olayların, gerilemelerin, ayrılıkların, zamandaki sıçramaların veya sessizliklerin nedensel ve kronolojik ilerlemesini kırmak, kısmen veya tamamen belirli ‘zor dönemleri’ ilişkilendirmekten kaçınma girişimlerinin bir göstergesi olabilir;
i. Söylemin bölümlerinin (heceler, kelimeler, cümleler, fikirler) tekrarı, bir öznenin belirli bir bölüm veya olayla ilgili olarak nasıl duygusal bir yük yaşadığını ortaya çıkarabilirdi;

Anlatılardan geçen merkezi temaları ve alt temaları belirledikten sonra (bunların bir özeti ve aşamalı analitik sürecin bir açıklaması için önceki bölüme bakın), öğrencilerin kurumla ilişkilerini nasıl tasvir ettiklerinin merkezinde olanları belirledim. ve / veya profesyonel tercümanın kimliğine ilişkin algılar ve tercüman olmak için gereken kaynaklar. Daha sonra, katılımcıların yaşamlarını etkileyen daha geniş Söylemlere ulaşmak için bu temaları içeren anlatıları anlatı konumlandırma merceğinden analiz etmeye başladım.

Bununla birlikte, analizime özel olarak bakmadan önce, anlatı konumlandırma analizindeki önemli metodolojik gelişmelerin ve sonunda kendi araştırmamda nasıl uygulandıklarının genel bir taslağını veriyoruz.

Anlatı Konumlandırma Analizi — Giriş

Bamberg’in (1997) anlatıların insan deneyimine nasıl bir pencere açtığına dair ilk ilgisi, Labov ve Waletzky’nin iki düzeyde olduğunu tanımladığı yaklaşımını (Labov, 1972, 1981; Labov ve Waletzky, 1967) okumasından kaynaklanmıştır. Birincisi, daha basit okuma, anlatılara geçmiş deneyimlerin temsili ve anlamlarını hem geçmişte hem de ‘şu anda’ (yani onlara nerede anlatıldıkları ve nerede anlam verildiği) olarak ele almaktı. İkincisi, daha dolaylı okuma, anlatıları gerçek deneyim ile anlatı arasına müdahale eden temsiller olarak görmüştür.

Anlatılar, deneyimlerin yorumlarıdır, sonuçta deneyimlerin kendileri değildir. İlk yaklaşım, ne söylendiğine ve nasıl söylendiğine odaklanır ve sonra neden söylendiğine yönelik çalışır. Bununla birlikte, ikinci yaklaşım, anlatının anlatıcıya bir örnekleme eylemi olarak ne anlama geldiğine ve anlatıcıların anlatım eyleminde neyi başarmayı amaçladığına odaklanarak, nasıl yapıldığına da özellikle odaklanır.

Labov ve Waletzky’nin analitik yaklaşımı, başlangıçta anlatı olaylarının sırasına karşılık gelen ardışık ‘anlatı cümlelerini’ tanımlamakla ilgilendiğinden ve ardından yazarların ‘özgür hükümler’ dediği şeye baktığından, işlev yerine biçim üzerinde bir vurgu yaptı. Anlatıcıların anlatılarını anlattıkça yorumları ve bir kenara, anlatıcının değerlendirici duruşuna içgörü sağladığı görülmüştür.

Bamberg’e göre bu yaklaşım, anlatının zamansal olaylar dizisini, bir anlatıcının anlatıyı anlatırken nihai anlamının daha ‘öznel’ kriterlerini değerlendirmek için ‘nesnel’ bir temel haline getirdi. Kısacası, anlatı, birbiri ardına, anlatıcıların “ özgür cümleciklerinin ” gelebileceği ve nihayetinde nereye göre analiz edilebileceği, görece sabit bir dizi ilerleme veya aşamaya dayanılarak ne zaman ve neden tanıtıldıkları sunulmuştur.

Bamberg’in tavrı, Labov ve Waletzky’nin özgün yaklaşımını benimsemek, ancak işlevci bir yönelime daha fazla vurgu yapmaktı. Bu perspektiften, anlatıların aldığı biçim, belirli aşamalarda ortaya çıkan bir doğrusal zaman kavramı tarafından dikte edilmedi, ancak anlatıcının konumlandırılmış anın etkileşiminde gerçekleştirilen anlam oluşturma süreçleri tarafından yönlendirildi.

Bu anlamda Bamberg şunları söylemiştir: 
… sonuçta tümü söylemsel amaçlara ve yerel kimliklerin oluşumuna hizmet eden diğer birçok performans özelliğinden biri olarak zamansallık.

Bamberg’in anlatıların özellikle “yerel kimliklerin oluşumlarına” nasıl içgörü sağlayabileceği konusundaki endişesi, onu Davies ve Harré’nin “konumlandırma teorisine” (1990) dayanan bir anlatı analizi teorisi geliştirmesine yol açtı.

Konumlandırma teorisi özel olarak anlatı analizi için geliştirilmemiş olsa da Bamberg, Davies ve Harré’nin bunu söylemsel bir uygulama olarak tanımından yararlandı.
… böylelikle benlikler, ortaklaşa üretilen hikaye dizilerinde gözlemlenebilir ve özneler arası tutarlı katılımcılar olarak konuşmalarda yer alırlar. (Bamberg’de alıntıdır)

Bamberg’in konumlandırma teorisine olan başlıca ilgisi, insanların konuşmalarda kendilerini birbirleriyle ilişkili olarak nasıl konumlandırdıkları ve böylece durumsal olarak “sosyal varlıklar” olarak birbirlerini nasıl ürettikleri ile ilgiliydi. Anlatı konumlandırma analizi (Bamberg, 1997), Davies ve Harré’nin konumlandırmasını (esas olarak etkileşim ortamlarında insanların birbirlerine nasıl katıldıklarıyla ilgilidir), Labov ve Waletzky’nin özünde dilin referans olarak neyle ilgili olduğuna dair ilgisiyle birlikte getirmeye çalıştı. sıralı anlatı olayları ve bunların değerlendirmeleri.

Anlatı Konumlandırmasının Tarihsel Gelişimi

Bamberg’in anlatı konumlandırma analizinin ilk formülasyonu, failliğin temsillerini ve bunun anlatı olayında nasıl ortaya çıktığını ve anlatımının yerleşik bağlamıyla nasıl etkileşime girdiğini analiz etmeye odaklanan üç analiz düzeyini benimsedi. Her seviye bir merkezi soruyu cevaplamaya çalıştı:

1. Bildirilen olaylarda karakterler birbirleriyle ilişkili olarak nasıl konumlandırılıyor?
2. Konuşmacı dinleyiciler karşısında kendisini nasıl konumlandırıyor?
3. Anlatıcılar kendilerini kendilerine nasıl konumlandırırlar?

Birinci seviye, anlatı olayı içindeki karakterleri analiz etmek ve onların kahramanlar ve düşmanları veya failler ve kurbanlar olarak tasvir edilmesiyle ilgiliydi. İlke odak noktası, örneğin, kurumlarını işaretlemenin dilsel araçları üzerineydi.

(a) dava diğerine uygulanırken kontrolü elinde bulunduran temsilci; veya
(b) çaresizce dış (yarı “doğal”) güçlerin merhametine kalmış ya da şans, kader ya da kişisel niteliklerle ödüllendirilen (cesaret, asalet ya da sadece “karakter” gibi) ana karakter olarak adlandırılır.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (19) – Anlatı Konumlandırma Analizi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.