Seviye iki, ‘kullanılan özel söylem modu için karakteristik olan dilsel araçları analiz etmeyi gerektirir. Ana kaygısı, anlatıcının eylemleri için mazeret üretmeye çalışıp çalışmadığını ve suçu başkalarına atfetmektir. Son olarak, üçüncü seviye, anlatıcının konuşma durumunun ötesinde doğru olduğuna dair iddialarda bulunmak için dilin nasıl kullanıldığına bakmıştır.

Bu, kullanılan dilsel araçların içerik ve muhataptan daha fazlası olduğunu ileri sürmüştür. Bamberg’i içeriği ve kişinin izleyicisini rol katılımcıları açısından yapılandırırken, anlatıcının şu soruyu aştığını ileri sürmüştür: “Siz, seyirci tarafından nasıl anlaşılmak istiyorum?” ve şu soruya (yerel) bir yanıt oluşturmalısınız: “Ben kimim?”

Ancak Bamberg, ‘ben kimim?’ Sorusuna verilen cevabı, anlatım bağlamına göre yerelleştirildiğinden ve dolayısıyla sınırlı bir proje kapsamında açıklamıştır.

Özetle Bamberg, konumlandırma analizi kullanımını Labov ve Waletzky’nin daha geniş bir anlatı yorumuyla ilişkilendirmiştir. Söylemsel durum ve söylemsel amaç, anlatının anlamsal (zamansal) organizasyonu kadar merkezidir. Bu anlamda, konumlandırmanın analizi, anlatımın pragmatiklerini dilbilimsel (yapısal) analizle birleştirme girişimidir.

Anlatı Konumlandırma Analizinde Kimlik

Bamberg ve Georgakopoulou (2008) ortak makalelerinde, kimlik çalışması sorularına bakmak için ‘küçük hikaye’ analizi  ile ilgili olarak kendi bireysel çalışmalarından anlatı konumlandırma analizi geliştirdiler. Çalışmalarını yorumlama araçları olarak anlatılara doğru genel bir geçişle aynı doğrultuda tanımlarlar , biz anlatıların insanların yaşamlarında gerçekleştirdiği sosyal eylemler / işlevlerle ilgileniyoruz: insanların nasıl gerçekte kim olduklarına dair bir his yaratmak (ve sürdürmek) için günlük, sıradan durumlarda hikayeleri kullanır.

Konumlandırma modelleri, kimlik yapılarını iki katlı olarak görme olasılığını sağlar, referans dünyanın uzay ve zamandaki karakterlerle nasıl inşa edildiğini ve etkileşimli angajmanla ilişkili olarak nasıl işlediğini analiz eder. Bu anlamda, “gönderici dünyanın nasıl inşa edildiği, anlatanın nasıl anlaşılmak istediğine, hangi benlik duygusunu indekslediklerine işaret eder”.

Bamberg ve Georgakopoulou, analizlerinde üç sorgulama hattına dayanan üç seviyeli (birbiriyle ilişkili) konumlandırmayı benimsemiştir:

(1) Karakterlerin hikaye içinde nasıl konumlandırıldığı.
(2) Anlatıcıların etkileşimli ortamda kendilerini nasıl konumlandırdığı (ve konumlandırıldığı) durum.
(3) Anlatıcılar, sosyal kimliklerini baskın bozukluğa göre nasıl konumlandırıyor?

Kurslar ve Ana Anlatılar

Bamberg’deki üçüncü nokta ve Georgakopoulou’nun konumlandırma analizine göre, Bamberg’in orijinalinde, anlatıcılar kendilerini kendilerine nasıl konumlandırıyorlar? Çünkü yerel olanı sosyal kimliğin temsilleri üzerindeki sosyo-kültürel etkilerin daha geniş alanına çekmeye çalışıyordur.

Araştırmaları sayesinde, katılımcılarının anlatılarının, “yerel bağlamlarda farklı benlik versiyonları” nda gezinirken “tutarsızlıklar, çelişkiler (ve) sıkıntı ve gerilim anları” ile nasıl dolu olduğu dikkate değer hale gelmiştir.

Baskın söylemler ve usta anlatılar arasındaki ilişki ve onların küçük öyküleriyle bu “yerel bağlamlar”, “anlatı yaklaşımlarıyla uzun süredir tutarlılık ayrıcalığı” ile tezat oluşturuyor. Anlatı konumlandırma analizi merceğinden küçük öykü analizi, bu nedenle, çelişkili ve rekabet halindeki konumları, anlatı aracılığıyla kimlik çalışmasının merkezi, şimdiye kadar ihmal edilmiş bir boyutu olarak meşrulaştırmayı amaçlamıştır.

Araştırmada Anlatı Konumlandırma Analizi Nasıl Uygulanır?

Araştırmamda, katılımcılarımın anlatılarının kurumdaki Söylemler ile etkileşimlerini nasıl ortaya çıkardığını araştırmak için anlatı konumlandırma analizi benimsenmiştir. Profesyonel tercümanın kimliği ve tercüman-öğrencilerin kendileri olmak için hangi kaynakları gerektirdiğiyle ilgili söylemler söz konusudur.

Metodolojik yaklaşımımda, Bamberg ve Georgakopoulou’nun üç seviyeli analizinden ve De Fina’nın genişletilmiş çalışmasından yararlanıyorum. Bununla birlikte, burada sunduğum analiz seviyeleri, daha önce belirtildiği gibi, üç ayrı ve farklı analiz formu olarak değil, daha çok birleşik, eritilmiş bir analitik süreç, birbiriyle ilişkili bir yaklaşımdaki üç kavramsal hareket olarak alınmalıdır.

Önce, her bir seviyeyi geniş bir şekilde tanımlıyoruz ve sonra onları daha ayrıntılı olarak açıklamaya devam ediyoruz.

Seviye 1: Anlatı olayındaki karakterlerin konumlandırılması

a. Anlatı nerede konumlanır ve nasıl gelişir?
b. Karakterler nasıl tasvir edilir ve ilişkisel olarak konumlandırılır?

Seviye 2: Anlatı anlatan olaydaki konumlandırma

a. Anlatı çevreleyen konuşmada nasıl ortaya çıktı ve neden söylendi? b. Katılımcılar etkileşimli anlatımda kendilerini nasıl konumlandırıyorlar ve anlatı bu etkileşim içinde gelişir mi?

Seviye 3: Birinci ve İkinci Seviyeleri Söylemlere Bağlama

a. Birinci ve ikinci seviyeler Söylemlere yönelik bireysel duruşlarla nasıl ilişkilidir? b. Bu duruşlar, tüm verilerdeki diğer konumlandırmalarla nasıl ortaktır ve bu, belirli verilerle ilgili toplu konumlandırma süreçlerini önerebilir.

Söylemler

Birinci seviye anlatı olayına, esas olarak sahne, eylem geliştirme ve canlandırılan karakterlere odaklanır. Kahramanlara atfedilen eylem türlerini, bu eylemler için kahramanlara atfedilen güdüleri ve kahramanlara ve diğer anlatı figürlerine atfedilen özellikleri analiz eder.

İkinci seviye, anlatı anlatan olaya odaklanır. İlk olarak, anlatının çevreleyen konuşmaya nasıl dahil edildiğine, anlatının nasıl vesile olduğuna ve hangi amaçlarla yapıldığına bakar? Daha sonra muhatapların kendilerini gerçek anlatımda nasıl hizaladıklarına, anlatıyı nasıl birlikte oluşturduklarına, karakterleri yeniden konumlandırarak diğerlerinin anlatımına meydan okuduklarına ve / veya oranladıklarına ve ayrıca bildirilen konuşmayı nasıl kullandıklarına bakar.

Hem birinci hem de ikinci düzey analizde, anlatı olayındaki karakterlerin ve anlatı anlatan olaydaki anlatıcıların kendilerini ve başkalarını sosyal dünyayla ilişkili olarak konumlandırmak için nasıl beceriksizliği konuşlandırdığına ve böylece hak iddia ettiğine veya atama yaptığına dikkat edilir. 

Burada fonolojik ve morfolojik yapıların anahtar konuşmacıların sosyal statüsü, rolü, duygulanımı ve epistemolojik perspektifinde yaygın olarak nasıl kullanıldığına ve tekrarlama, yeniden formülasyon gibi yapıların nasıl kullanıldığına dikkat edilmelidir. Kod değiştirme “yerel bağlamsal boyutları indeksleyebilir”.

Dahası, anlatı anlatma olayında karakterlerin hem sözcüksel hem de prozodik olarak nasıl seslendirildiğine özel bir dikkat gösterilmiştir; bu, anlatıcıların karakterleri belirli bir sosyal grupla hizalayarak bazı sosyal konumları nasıl indekslediğini gösterebilir.

Üçüncü seviye, katılımcıların kendilerini daha geniş Söylemlere göre nasıl konumlandırdıklarına ilişkin olarak birinci ve ikinci seviyeleri bir araya getirir. Bu Söylemlerin ilgileri, bu anlatıların yerel bağlamlarının ötesinde daha geniş etkileri hakkında bir tartışma başlatmak için verilerdeki diğer anlatılarda ve görüşme dışındaki etnografik verilerde kalıplar aranarak vurgulanmaktadır. O halde bu, bireyin sosyal kimliğinin tanımlanabilir olduğu düzeydir, dizinselliğin yerelleştirilmiş konumunun ötesinde, ‘ben kimim?’ sorusunun ele alındığı noktadır.

Bir sonraki bölümde, araştırmada ortaya çıkan ana temaları ve daha sonra anlatı konumlandırma yoluyla analiz etmeye devam ettiğimiz bu anlatıları nasıl seçtiğimi anlatacağız.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (20) – Anlatı Konumlandırma Analizinde Kimlik – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.