Başka bir psikolog olan Werstch (1985, 1998), bireysel ve daha geniş toplumsal değişime yönelik araştırmasının merkezine anlatının ‘kültürel aracını’ yerleştirdi. ‘Kolektif hatırlama’ analizinde (Wertsch 2002), paylaşılan anlatı metinlerinin ‘devlet, medya vb. tarafından nasıl üretildiğini ve bireyler ve gruplar tarafından nasıl tüketildiğini veya kullanıldığını’ analiz etti, tarih ve çevremizdeki dünya hakkında kolektif bir aidiyet ve anlayış duygusu oluşturmak istemiştir.

Sarbin, Bruner ve Wertsch anlatıyı sadece dilbilimsel bir ifade biçimi olarak değil, daha çok bir epistemoloji, dünyayı tanımanın bir yolu ve ‘bir düşünce, iletişim ve gerçeklik anlayışı biçimi’ olarak görmüşlerdir. (De Fina ve Georgakopoulou 2012: 15) Paylaştığım bu yaklaşım, anlatıyı, insanların hayatlarını anlamlandırmanın bir yolu olarak ve bireylerin anlatılarının deneyimi yeniden inşa etmek ve yorumlamak için nasıl temel bir araç olduğunu göstermektedir.

Ancak bu ilk öncülerden bu yana anlatı analizi, tarih, hukuk, iletişim çalışmaları, dilbilim, tıp, psikoloji, kültürel araştırmalar, sosyoloji ve antropoloji gibi birçok farklı disiplinde ortaya çıkmıştır. Etnografya ve etnometodoloji, edebi yorumlama, yorumbilim ve sosyodilbilim gibi birçok araştırma geleneği de anlatı analizi kullanmıştır.

Bununla birlikte, tüm kullanımlarında ve uygulamalarında, pek çok disiplinde ve pek çok metodolojik ve teorik mercek aracılığıyla, anlatı bazen “her şeyi ve her şeyi ifade ediyor” olarak görülmüştür (Riessman ve Speedy 2006: 428).

Sonuç olarak, bugün anlatıdaki ‘sanatın durumu’ (Bamberg 2006, 2007), ‘özünü’, anlatı araştırmasının merkezi olan ontolojik ve epistemolojik kavramları2 ve teorik ve metodolojik kavramları daha fazla yeniden tanımlamaya başladı. temelini oluşturan yaklaşımlar. Tüm bunların (yeniden) incelenmesi, şimdi ana hatlarını çizeceğim “yeni bir anlatı dönüşünün” (Bamberg 2007; Georgakopoulou 2006) ortaya çıkmasına neden olmuştur.

Yeni Anlatı Dönüşü: Giriş

Anlatı araştırması anlatılara iki açıdan bakma eğilimindedir: anlatının içeriği ve anlatının aldığı biçimdir. Bir anlatının içeriği, neyle ilgili olduğunu, neyin anlatıldığını, neden, ne zaman ve kim tarafından anlatıldığını ifade eder. Esasen bu soruları yanıtlamakla, insanların deneyimlerinin içeriğine ve anlatı yoluyla bu deneyimler hakkındaki düşüncelerine değinen araştırmalara genellikle anlatı araştırması denir. Anlatı sorgulayanlar, bir anlatının bir kişinin deneyimleri hakkında onlara neler söyleyebileceği, geçmiş deneyimleri nasıl temsil ettikleri ve bu deneyimleri anlatırken nasıl yorumladıklarıyla ilgilenirler.

Bir anlatının anlatılmasında kullanılan gerçek dile, sırayla o dilin nasıl ortaya çıktığına ve katılımcıların anlatıcıların, muhatapların nasıl etkileşime girdiği ve bazen anlatıları birlikte nasıl inşa ettiği üzerine odaklanmak, genellikle bir yaklaşımdır. Anlatı analizi olarak anılır. Bu yaklaşım içeriğin önemini ortadan kaldırmasa da, esas olarak yerleşik konuşmada bir anlatının ortaya çıktığı biçime odaklanır.

Özetle, anlatı araştırması, esasen anlatının anlatıcının benlik duygusu hakkında ne açığa çıkarabileceğiyle ilgilidir, öykülerine koymayı ve öykülerinin dışında bırakmayı seçtikleri şey tarafından yorumlanır. Oysa anlatı analizi daha çok yerleşik, yapıcı anlatı eyleminin kendisiyle ve biçim ve söylemin an be an yaratılmasında birbiriyle ilişkili olan yolla ilgilidir.

Son araştırmalar, anlatıya yönelik bu iki analitik yaklaşım arasındaki engelleri yıkmak, anlatı çalışmalarında içeriği ve biçimi birbirine yaklaştırmak için artan girişimler görmüştür. Bu, bazı araştırmacılar tarafından, sosyal bilimlerde kimlik sorularının artan önemi nedeniyle görülmüştür; bu, araştırmacıların insan etkileşimli iletişiminde anlatının kim, neyin ve nasıl olduğu ile eşit derecede ilgilenmesine yol açmıştır. 

Pavlenko ve Reissman, anlatı araştırmasının kalitesini artırmanın bir yolu olarak, içeriğin ve yapısal bir form analizinin birleştirilmesini, yalnızca içerik yaklaşımının sağlayabileceğinden daha derin içgörüler vermenin bir yolunu önermektedir. Bu hatlar boyunca yapılan araştırmalar, özellikle anlatı verilerine analitik yaklaşımı, anlatı analizi ile anlatı araştırması arasındaki engelleri yıkmaya çalışan Bamberg ve Georgakopoulou’nun çalışmalarında görülebilir. Bu etkileşimlerin şimdi ve burası üzerine, bu anlatıların ortaya çıktığı daha geniş sosyo-kültürel dünyaya ve bunları şekillendirmede rol oynayan Söylemlere dar bir odaklanma söz konusudur.

Daha önce belirtildiği gibi, anlatı araştırmasına yönelik bu yaklaşıma ‘yeni bir anlatı dönüşü’ adı verildi ve buna sosyal bilimlerde anlatı araştırmasının kalbindeki temel ontolojik ve epistemolojik kavramları tanımlama girişimleri eşlik etti. Smith, kapsamlı olmaktan uzak olduklarını kabul ederken, yinelenen geniş görüşlerin bazılarını özetlemeye çalışır:

Öncelikle,

• (1) anlatılar sosyal ve bireysel dönüşümde etkili olabilir …
• (2) anlatılar, benlik ve kimlik oluşturma sürecinde önemlidir … insanlar anlattıkları öyküler ve anlattıkları öyküler aracılığıyla kendilerini kendileri olarak anlarlar. …
• (3) bir parçası olduğunu hissederken, anlatılar kişiseldir, aynı zamanda sosyaldir. Tamamen şekillenirler, ancak dil hakkındaki sosyo-kültürel sözleşmelerle belirlenmezler. Bağlam, ortam, izleyici, bir hikayenin belirli konumlandırılmış amacı, anlatılabilirlik ve anlatıcıların kullanabileceği anlatı kaynakları, söylenebilecekleri ve nasıl anlatılabileceklerini çerçeveler.
• (4) Anlatılar sosyal etkileşimlerde yapılır (ve) anlatı da bir sosyal etkileşim biçimidir …
• (5) İnsanlar anlatılarla bir şeyler yaparlar ve ahlaki güce sahip olma ve sosyal statü kazanma gibi önemli sosyal işlevleri vardır. Böylece hikayeler başkalarına göre bir şeyler yapar.

Yine de insanlar başka bir kişinin kendisiyle ne yapacağını gerçekten tahmin edemez. Hikayeler dikkat çekmek için rekabet eder ve birden fazla perspektife izin verdikleri için her zaman kontrolden çıkar.

Kendi araştırmamız esas olarak ikinci nokta ile aynı yerde bulunuyor; çünkü katılımcılarımdan elde edilen anlatıların, tercüman-öğrenci kimliklerindeki süreklilikler ve değişimler hakkında içgörü sağlayabileceği ve bu arada kurumdaki Söylemlerin bu kimlikleri nasıl etkileyebileceğini ve profesyonel tercümanı oluşturacağını kabul ediyoruz. 

Anlatıların sosyal etkileşimlerde yapıldığı ve bunların bir sosyal etkileşim biçimi oldukları (4. nokta) noktası, yeni anlatı sırasındaki anlatı araştırmasındaki büyük bir değişimin, bir anlatıyı gerçekte neyin oluşturduğunu sorgulayan bir değişimin ayrılmaz bir parçasıdır.

Bunlar, kendi analitik odağımız olarak benimsediğimiz ve bir sonraki bölümde açıklayacağımız küçük öykü araştırmalarının ortaya çıkmasına neden olmuştur.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (8) – Yeni Anlatı Dönüşü – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.