Çeviriye yönelik iki yaklaşım birbirini dışlamıyordu ve birden fazla birey arasında sürekli bir algı, yargı, varsayım, saygı, kıskançlık, güvensizlik ve güven döngüsünü yansıtıyordu, cemaatlerdeki sadakat kültürünü, güvenilirliğin hangi piskoposluk atıfları araya girdi.

Eski Çin’e ve sutra çevirisine baktığımızda, çevirmenlerin kullanabileceği iki karşılaştırılabilir güven sinyali verme yaklaşımı buluyoruz. Keşiş tercümanları, Sanskritçe veya Húyû Budist sutralarının rafine veya işlenmemiş çizimlerini ürettiler. Eski Çince’deki “Unhewn translation”, güvenilir (xìn), sıkıcı (fán) veya kaba (yè) içeren birbiriyle ilişkili kavramları ifade eder. ‘Rafine bir çeviri’ zarif (yâ), anlamlı (biàn), bilgiçlikçi (shî) veya çiçekli (huâ) olarak kabul edildi.

Çeviri konusundaki en eski Çince metinlerin daha yakından incelenmesi, “güvenilirlik” etrafında bir başka anlam katmanını ortaya çıkarır. Kongzi, genç öğrencilere büyüklerine karşı saygılı olmalarını, ‘ihtiyatlı ve samimi olmalarını tavsiye etti.

Gördüğümüz gibi, “xín” aynı zamanda güvenilir anlamına gelir, işlenmemiş çeviri için anahtar bir sıfattır. Bu becerileri geliştirdikten sonra, öğrencilere kendilerini ‘rafine çalışmalara’ (wén) adamaları tavsiye edilir; yani, diğer uygulamaların yanı sıra edebiyat, müzik, ayinlerin öğrenilmesi. Bu eski edebiyat külliyatında, ‘wén’ ayrıca bir çeviri tarzını da (edebi ve rafine) tanımlamaktadır.

Burada böylesine farklı antik ve modern öncesi kültürler arasında büyük bir anlatıyı incelemeye çalışmıyoruz. Bununla birlikte, yukarıdaki örnekler birlikte, çevirmenin (ve çevrilen metnin) güvenilirliğinin işlendiği ve alındığı benzer çeviri yaklaşımlarının varlığını göstermektedir. Daha önce belirtildiği gibi, bunlar birbirine zıt olmayan, ancak aynı çevirmen veya metin içinde bile bağlam veya rejimlere göre değişen yaklaşımlardır. Açıktır ki, bu güven yaklaşımları kültürel, dilbilimsel ve sosyal sınırları aşmıştır.

Fidus ve fidelis terimlerinin ortaya koyduğu güven sinyalleri, tartışmamızı ve çeviri geçmişimizi çevirmenler hakkındaki etik değerlendirmelere götürür. Burada görünürlük ve güvenin el ele gittiğini söylemek yeterli: Bir çevirmen ne kadar görünür olursa (güven sinyalleri yoluyla) okuyucuların veya müşterilerin ve onların çevirisine güvenmek veya güvenmemek için o kadar çok kanıta sahip olacaktır.

Özetlemek gerekirse, bu girişin başlangıç ​​noktasına dönelim: Çeviri tarihi nedir? Tarih çevirmenlerinin görünürlüğüne, güven sinyallerine ve çevirilerinin güvenilir ve güvenilmez olduğuna dair bilimsel bir ilgiye atıfta bulunduğunu öneriyoruz. Alanımızın odak noktası eşzamanlı olarak aktörler, go-aralar ve ilgilendikleri metinler veya üründür.

Tabii ki, metinlerin ve bilginin aktarımına dahil olanlar sadece çevirmenler değil. Tercümanlar, ejderhalar veya diplomatlar da çeviri tarihinde çok önemli bir rol oynamıştır. Güven meselelerine bizim önerdiğimiz uyum, hem tarihçiyi değiş tokuşa ilgi duyarak hem de tarihsel ajansla ilgilenen çeviri bilimcisini, kültürlerarası, kurumsal ve rejim tarafından yürürlüğe konan kültürlerarası düzeylerini belirlemek ve açıklamak için kavramsal araçları bilemek için uyarır. 

En iyi çevirmenler
Türk çevirmenler
Türkiyedeki en iyi çevirmenler
Edebi çevirmenler
Ünlü Türk çevirmenler
Edebiyat çevirmenleri
En iyi Almanca çevirmenler
En iyi İngilizce çevirmenler

Bölümlerin Özeti

Bölüm 1, kişilerarası, kurumsal ve kültürel güven arasındaki farkları ve bunların çeviri tarihiyle ilgisini özetleyen gerekli zemini sağlamıştır. 2. Bölüm, güvene odaklanan bir çeviri tarihinin “nasıl görünebileceğini” inceliyor. Özellikle, çeviri tarihçilerinin hayali ve gerçekçi olmayan büyük yasalardan fazlasını aramalarına ve bunun yerine geçmişte çeviriyi koşullandıran açık uçlu faktörlerin karşılıklı etkilerini araştırmalarına yardımcı olabilecek üç bölümlü bir sosyolojik yaklaşımı inceliyoruz.

3. Bölüm, görelilik meselesini araştırıyoruz. Bu, alanın kültürlerarası odak noktası nedeniyle çeviri tarihinde özellikle önemlidir: neredeyse tanım gereği, tarihlerimiz diğer insan gruplarını inceler, bu nedenle oyunda her zaman birkaç farklı bakış açısı vardır. Disiplinlerarasılık iddiaları ve uygulamalarına atıfta bulunarak, ABD merkezli bilim tarihçileri ve Avrupalı ​​çeviri akademisyenlerinin yirmi yıllık çalışmalarını araştırıyor.

Araştırmada disiplinlerarasılığın farklı derinliklerini anlamak için bir model sağlar ve akademisyenlerin disiplinler arası amaç ve araçlarını tanımlamaları için bir davettir. Tüm bölümler, tarihçiler arasında çeviri konusunda daha fazla farkındalık ve çeviri akademisyenleri arasında daha fazla metodolojik güven geliştirmeyi amaçlamaktadır. Son olarak, kısa bir sonuç ve anahtar terimler ve kavramlar sözlüğü çalışmayı kapatır.

İlişkisellik Üzerine: Çevirmenlere Güvenmek

Güven genellikle sessizdir, oysa güvensizlik iz bırakma eğilimindedir. Bu tür izler, çevrilen metnin kabulüne ilişkin bir çalışma yoluyla veya çevirmenlerin kendileri tarafından ileri sürülen güvenilirlik iddialarından ortaya çıkabilir.

Örneğin, erken modern Fransız yargı sistemi için çalışan vicdansız tercümanların suçlu bir kişiyi teşvik edeceği endişesi, yargıçların yeni noterlerin, katiplerin ve tercümanların belgeleri Flaman dilinden Fransız diline, inançlı bir şekilde tercüme etmesini talep etmesine neden oldu. 

Benzer nedenlerle, Çin’deki Tercümanlar Koleji (Siyi guan) (1467–1748), tercümeler veya resmi belgeler üreten farklı kimlik ve dillerden altmış tercümana ev sahipliği yaptı; bunlar daha sonra Çince olarak açıklandı ve ilk çevirinin güvenilirliğini ve kalitesini doğrulamak için diğer çevirmenler tarafından geri çevrildi.

Her iki örnekte de tercümede göreceli güvensizlik rejimlerinin iş başında olduğunu görüyoruz. Bu tür arşiv materyallerinden güvensiz kişilere ve kime güvenmek ya da güvenilir olmak için eğitildiğine veya kimlere ödeme yapıldığına dair kanıtlar toplayabiliriz. Kısaca açıklandığı gibi, sosyal sistemler arasındaki tarihsel etkileşimleri de (bu durumlarda yasal, politik ve kültürlerarası) ölçüyoruz.

Görünür olsun ya da olmasın, güven, çevirmenlerin ve tercümanların metinlerle ve çevrelerindeki insanlarla girdikleri her ilişkide vardır. Bölüm’de tartışıldığı gibi. 1, çevirinin en az üç güven düzeyi için çıkarımları vardır: kişiler arası (örneğin çevirmen, editör, yayıncı, yazar veya müşteri arasında), kurumsal (bir mesleğe güven) ve rejim tarafından yürürlüğe konmuştur. Her üç tür güven, mikrodan makro seviyelere kadar ilişkiseldir.

Tarihçi, erken modern matbaacı ve bilim adamı Aldo Manuzio (c. 1450-1515) ile çevirmenler ve akademisyenler ağı arasındaki ilişkiyle veya on yedinci yüzyıl Japonya’sında matbaa endüstrisinin gelişimiyle ilgilenip ilgilenmiyorsa, çeviriye güven bireyler, gruplar, organizasyonlar, meslekler ve bilgi rejimleri arasındaki ilişkileri ve işlemleri araştırır.

Bu nedenle, mikro bir çeviri tarihi, 17. yüzyıl İngiltere’sinde “şiirin ilerlemesi” kavramının şifrelenmiş olduğunu öne sürebilir. Aslında, benzer kavramlar antik çağda ve erken modern İtalya’da mevcuttu ve nihayetinde yollarla İngiltere’ye girdi. 

Bu, tarihsel çalışmaların yanı sıra çeviri çalışmaları için de bir meydan okumadır: kültürlerarası arabuluculuğun küçük ve büyük ölçekli süreçleri arasındaki etkileşimi kavramanın yollarını bulmak. Çeviri tarihi, mikro ve makro düzeylerle de ilgilidir.

The post Çevirmenlere Güvenmek – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.