Çevirmenler ve çalıştıkları müşteriler tarafından ileri sürülen iddiaların alt retoriğini anlamak, müşteri tarafından hangi risklerin algılanmış olabileceğini anlamaktır. Yani çevirmenlerin vaatleri, kendi kendine dönüşlü ifadeleri ve müşterilerin beklentilerini karşılama iddiaları, kültürlerarası iletişimin güven verici yönlerini incelememize olanak tanır.

Çeviri ve çevirinin tarihi, çevirinin nedeni, süreci ve amaçlanan kabulüne ilişkin iddialar ve kendine hizmet eden ifadeler açısından zengindir. Bu işaretlerden bazıları aynı zamanda “sanatsal görünürlük” biçimini de aldı.

Örneğin, çevirilere eşlik eden, çevirmenlerin öz farkındalığına ve çalışmalarının işbirlikçi doğasına tanık oldukları paratextual görüntülerde maymunların ve köpeklerin varlığını alın. İnsanlarla maymunlar arasındaki benzerlik, Avrupa antik dünyasının düşünürleri kadar ortaçağ ve Rönesans yazarları için derinden rahatsız ediciydi.

Maymunların bu huzursuz görüşü, insan gibi davranan ya da aldatıcı ya da yaramaz maymunların sayısız görsel temsiline ilham verdi. Ortaçağ el yazmalarında, maymunlar ve diğer “saygısız” hayvanlar “basılmış veya el yazması] kenar boşluklarının” kültürel alanını işgal eder ve genellikle diğerleri arasında aldatma, dolandırıcılık, gösteriş ve rasgele olma gibi ahlaksızlıkları sembolize etmek için kullanılırlardı.

Aslında taklit, erken modern Avrupalı ​​izleyiciler için kilit bir hayranlık ve eğlence kaynağıydı. Akademisyenler ve yazarlar, taklidin, çalışmalarını eğitimli bir izleyici kitlesine hitap eden uygun eğitim ve becerilere sahip akademisyenler tarafından gerçekleştirilmesi koşuluyla, hem yazar hem de okuyucuyu dönüştürebilecek yaratıcı bir süreç olarak anladılar. Geç Ortaçağ ve Rönesans yazarları genellikle maymunlardan antik otoritelerin taklitçileri veya takipçilerini övmek veya suçlamak için atıfta bulundular.

Marcus Tullius Cicero gibi etkili bir metin otoritesinin yakın bir taklitçisi olmak, bazı Rönesans bilim adamları tarafından övülen bir uygulamaydı, oysa diğerleri için bu uygulama fazla kölece bir taklit olarak algılandı.

Edebi ve retorik üretim için olasılıklar yelpazesi, anlamlı ve uygarlaştırıcı bir süreç olarak anlamlı konuşmanın taklidi ile edebi veya sözlü bir modeli çok yakından veya kötü takip ederek kendi sesini kaybetme tehlikesi arasında gidip geldi.

Güven duygusu Psikoloji
Güven duygusunun zedelenmesi
Güven duygusu nedir
Güven duygusu ile ilgili Makaleler
Güven duyma nedir
Güven duygusunu kaybetmek
Temel güven duygusu
Güven nedir

İnce bir çizgi, modeli içselleştiren ve ona karşı yarışan bir ‘iyi’ taklitçiyi övgüye değer bir modelin ‘kötü’ bir taklitçisinden ayırdı: ikincisi, Desiderius Erasmus’un ‘Cicero maymunu’ndan’ Schlur-affen ‘veya tembel maymun olarak biliniyordu. ‘. Petrarch, Coluccio Salutati, Angelo Poliziano veya Paolo Cortesi gibi Geç Ortaçağ ve Rönesans yazarları ve çevirmenleri, maymunlar gibi eski edebi otoriteleri taklit ettikleri için meslektaşlarını çeşitli şekillerde övdü veya alay etti.

Fransız tercüman Maurice-Edgar Coindreau’nun (1892–1990) belirttiği gibi, olumsuz ifade yüzyıllar boyunca devam eden şeydir:

Birincisi, çevirmen hakları olmayan, sadece görevleri olan kişidir. Yazara bir köpek gibi sadakat göstermeli, ancak bir maymun gibi davranan özel bir köpek olarak göstermelidir. Mauriac [Fransız romancı] yanılmıyorsam şöyle yazdı: “Romancı, Tanrı’nın maymunu”. Çevirmen, romancının maymunu. Hoşuna gitsin ya da gitmesin aynı yüzleri çekmek zorundadır.

Coindreau’nun yorumu, çevirinin edebi taklit tarihinde nerede oturduğu sorusuna işaret ediyor. Sorunun yeniden değerlendirilebileceğini öneriyoruz: kültürler ve tarihler arasında çevirmenlerin ve tercümanların çalışmalarını hangi rejimler bilgilendirdi?

Yukarı Doğru Güven Akışı

Tarihçiler, kültürlerarası çeviri tarihinde yukarı akıştaki güven akışını nasıl yönlendirebilirler? Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, yukarı yönlü yolculuklar aşağı havza olanlardan daha zor. Bunun nedeni, çevirinin alan tarafındaki bir ağın üyelerinin çoğu kez güven izi bırakmamasıdır. Sessizliğin güvenin göstergesi olabileceği iddia edilebilir. Güvenin sessizliği, tercüme edilmemiş veya neredeyse tercüme edilemez olan kadar açıklayıcı olabilir. Neredeyse hiçbir şey çevrilemediği için, hiçbir şey tamamen çevrilemediği için diyoruz.

Fransız filozof Jacques Derrida’nın sözleriyle, tamamen tercüme edilebilir, bir metin, yazı, bir dil gövdesi olarak yok olur. Tamamen tercüme edilemez, tek bir dil olduğuna inanılan bir dilin içinde bile, anında ölür. Bu yüzden muzaffer çeviri, bir metnin ne yaşamı ne de ölümü, sadece ya da halihazırda yaşıyor, yaşamdan sonraki hayatı, ölümden sonraki hayatıdır.

İngiliz Hintli yazar Salman Rushdie’ye göre, çevrilemeyen kelimeler diller ve metinler arasında rahatsız edici bir şekilde dolaşır ve çevirmenleri zor seçimler yapmaya zorlar.Ve zor seçimler bazen çevirmenlerin veya tercümanların stratejileri hakkında yorum yapmasını gerektirir, kendi becerileri hakkında ipuçları bırakarak başlangıç ​​metinlerine ve nasıl güvenilir bir metin ürettiklerini iddia ettiklerine güvendiler.

Buradaki bölümün sonunda verdiğimiz notlarda olduğu gibi, yaygın atıf uygulamasında kalın ve ince bir yukarı akım güvenine başvurulur: “bize güvenin, tüm bu kitapları okuduk ve yetkilerini ödünç aldık”.

Ortaçağ İslam tarihçileri, özellikle Hz.Muhammed ibn ʿAbdullh’a geri dönerken, bir rapor (hadis) aktaran önceki yetkililerin zincirini listeleyen metinsel isnadın (‘destek’) kullanımında biraz benzer bir uygulamaya sahipti. 

On ikinci yüzyılın ortalarında Kur’an metinleri Latince’ye çevrilmeye başladığında, kutsal metinlerinin yetkisi önce Kilise hiyerarşisinden (kurumsal güven) ve ikincisi ise Hristiyan tercümanlarının benzer bir geleneği yoktu. inanca bir çağrı (belki de ‘Tanrı Sözüne’ olan kişilerarası güven olarak tanımlanabilir).

Böylece ana tercüman isnad’ı atladı: “Latince tercümanı ben, isimleri dilimize çok yabancı olan bu Sarazen yetkilileri susturdum ve dikkatlice kopyalansa bile hiçbir sonuç vermeyecektir.”

1930’da İngiliz bilim adamı David Samuel Margoliouth, isnad’ın kullanımının yine de “Müslümanlara, bilgilerini güvene dayalı bir görüntüye sahip olan Yahudiler ve Hıristiyanlar ile olan tartışmalarında bariz bir avantaj sağladığını” belirtti.

Bununla birlikte, burada iki farklı türden yukarı yönlü güveni görmek daha mantıklı görünüyor: İslami pratik bir şecere, bir önceki arabulucular zinciri ve dolayısıyla insanlara güven arıyordu, oysa Hristiyan uygulama yazılı kelimenin kendisine güveniyordu.

The post Yukarı Doğru Güven Akışı – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.