Şairin niyeti spontane, birincil, grafiktir; çevirmeninki türev, nihai, düşünseldir. Çünkü birçok dili tek bir gerçek dile entegre etmenin büyük motifi iş başındadır. Bu dil, bağımsız cümlelerin, edebiyat eserlerinin, eleştirel yargıların, çeviriye bağlı kaldıkları için asla iletişim kurmayacağı bir dildir; ama burada dillerin kendileri, anlam biçimleri içinde tamamlanmış ve uzlaştırılmıştır, uyum sağlar.

Gerçeğin dili diye bir şey varsa, tüm düşüncenin uğruna uğraştığı nihai gerçeğin gerilimsiz ve hatta sessiz saklayıcısı varsa, o zaman bu hakikat dili gerçek dildir. Ve bir filozofun umabileceği tek mükemmellik kehaneti ve tanımı olan bu dil, çevirilerde yoğun bir şekilde gizlenmiştir.

Ne felsefe ilham kaynağı ne de çeviri. Ancak duygusal sanatçıların iddialarına rağmen, bu ikisi banausik değil. Çünkü kendini çevirilerde gösteren o dile duyulan özlemle karakterize edilen bir felsefi deha var.

Mallarmé’nin burada çağrıştırdığı şey bir filozof için tamamen anlaşılabilir ise, çeviri, böyle bir dilin ilkeleriyle birlikte şiir ve doktrinin ortasıdır. Ürünleri daha az keskin bir şekilde tanımlanmıştır, ancak tarihte daha az iz bırakmaz.

Çevirmenin görevi bu açıdan bakılırsa, çözüme giden yollar daha da belirsiz ve anlaşılmaz görünür. Nitekim, bir çeviride saf dil tohumunu olgunlaştırma sorunu çözülemez, çözümsüz olarak belirlenemez görünmektedir. Çünkü duyunun yeniden üretimi belirleyici olmaktan çıkarsa, zemin böyle bir çözümün altından kesilmez mi? Olumsuz olarak bakıldığında, aslında yukarıdakilerin anlamı budur.

Herhangi bir çeviri tartışmasındaki geleneksel kavramlar sadakattir ve aslına sadık çoğaltma özgürlüğünü ve hizmetinde kelimeye sadakattir. Görünüşe göre bu fikirler, bir çeviride anlamın yeniden üretiminden başka şeyler arayan bir teoriye artık hizmet edemez. Elbette, geleneksel kullanım, bu terimlerin sürekli birbiriyle çelişiyormuş gibi görünmesini sağlar. Anlamın sunulması için sadakat gerçekten ne yapabilir?

Tek tek kelimelerin tercümesindeki sadakat, orijinal kelimelerde sahip oldukları anlamı neredeyse hiçbir zaman tam olarak yeniden üretemez. Zira anlamın şiirsel anlamı anlamla sınırlı değildir, onu ifade etmek için seçilen sözcüğün taşıdığı çağrışımlardan türemiştir. Duygusal çağrışımları olduğunu söyleriz.

Sözdizimi nasıl yazılır
Sözdizimi Nedir
Söz dizimi örnekleri
Türkçenin Söz Dizimi
Söz dizimi kuralları
Türkçenin söz dizimi özellikleri nelerdir
Söz dizimi cümle örnekleri
Söz Dizimi konu anlatımı

Sözdiziminin birebir sunumu, anlamın yeniden üretimi teorisini tamamen yerle bir eder ve anlaşılabilirliğe doğrudan bir tehdittir. On dokuzuncu yüzyıl, Hölderlin’in Sophocles çevirilerini böylesi gerçekliğin korkunç örnekleri olarak kabul etti.

Son olarak, formu yeniden üretmedeki sadakatin anlamın sunulmasını ne kadar büyük ölçüde engellediği apaçık ortadadır. Dolayısıyla hiçbir gerçeklik durumu, anlamı muhafaza etme arzusuna dayanamaz. Anlam, kötü çevirmenlerin sınırsız lisansı ile çok daha iyi, edebiyat ve dil ise çok daha kötü hizmet eder. Bu nedenle, gerekçesi açık, meşru zemini oldukça belirsiz olan gerçeklik talebi, zorunlu olarak daha anlamlı bir bağlamda anlaşılmalıdır.

Birbirine yapıştırılacak olan kap parçaları, birbirine benzemesine gerek olmasa da, en küçük ayrıntıda birbiriyle eşleşmelidir. Aynı şekilde, bir çeviri, orijinalin anlamına benzemek yerine, orijinalin anlamlandırma biçimini sevgiyle ve ayrıntılı olarak birleştirmeli, böylece hem orijinali hem de çeviriyi daha büyük bir dilin parçaları olarak tanınabilir kılmalıdır, tıpkı parçalar gibidir.

Tam da bu nedenle çeviri, büyük ölçüde bir şeyi iletmek istemekten, anlam ifade etmekten kaçınmalıdır ve bu bağlamda orijinal, yalnızca çevirmeni ve çevirisini bir araya getirme ve ifade etme çabasından çoktan rahatlattığı sürece önemlidir. iletilecek. Çeviri alanında da kelimeler [başlangıçtaki kelimeydi] geçerlidir.

Öte yandan, anlamla ilgili olarak, bir çevirinin dili aslında kendini bırakabilir, böylece orijinalin niyetini yeniden üretim olarak değil, uyum olarak, içinde bulunduğu dile ek olarak ses verir. kendini kendi niyeti olarak ifade eder.

Bu nedenle, bir tercümenin, özellikle de menşe çağında, orijinal olarak o dilde yazılmış gibi okunduğunu söylemek, en yüksek övgü değildir. Daha ziyade, gerçekliğin sağladığı haliyle sadakatin önemi, çalışmanın dilsel tamamlama için büyük bir özlemi yansıtmasıdır.

Gerçek bir çeviri şeffaftır; orijinali örtmez, ışığını karartmaz, ama saf dilin, sanki kendi aracıyla pekiştirilmiş gibi orijinalin üzerinde daha da parlamasına izin verir. Bu, her şeyden önce, tercümanın birincil unsurunun cümlelerden çok kelimeleri kanıtlayan sözdiziminin birebir sunumu ile başarılabilir. Çünkü cümle, orijinal dilden önceki duvar ise, gerçeklik pasajdır.

Çeviride sadakat ve özgürlük geleneksel olarak çelişen eğilimler olarak görülmüştür. Görünüşe göre birinin bu daha derin yorumu ikisini uzlaştırmaya hizmet etmiyor; aslında, diğer tüm gerekçeleri inkar ediyor gibi görünüyor. Özgürlükle kastedilen, ancak anlamın sunulmasının artık çok önemli olarak görülmemesi için mi?

Yalnızca dilsel bir yaratım duygusu, aktardığı bilgiyle eşitlenebilirse, bazı nihai, belirleyici unsurlar tüm iletişimin ötesinde oldukça yakın ve yine de sonsuz derecede uzak, gizli veya ayırt edilebilir, parçalanmış veya güçlü kalır. Tüm dil ve dilsel yaratımlarda, aktarılabilecek olana ek olarak iletilemeyen bir şey kalır; içinde göründüğü bağlama bağlı olarak, sembolize eden veya sembolize edilen bir şeydir.

Birincisi, yalnızca dilin sonlu ürünlerinde, ikincisi ise dillerin kendilerinin evriminde. Ve temsil etmeye, kendini dillerin evriminde üretmeye çalışan şey, saf dilin çekirdeğidir. Gizli ve parçalı olmasına rağmen, simgeleştirilmiş şeyin kendisi olarak yaşamda aktif bir güçtür, oysa dilsel yaratımlarda yalnızca simgesel formda yaşar.

Çeşitli dillerdeki bu nihai öz, saf dil yalnızca dilsel unsurlara ve bunların değişimlerine bağlıyken, dilsel yaratımlarda ağır, yabancı bir anlamla ağırlıklandırılır. Bunu bundan kurtarmak, simgeleştirmeyi simgeleştirmek, dilbilimsel akış içinde tam olarak oluşmuş saf dili yeniden kazanmak, muazzam ve tek çeviri kapasitesidir. Artık hiçbir şey ifade etmeyen ya da ifade etmeyen bu saf dilde, ifadesiz ve yaratıcı Sözcük olarak, tüm dillerde kastedilen, tüm bilgiler, tüm anlamlar ve tüm niyetler nihayetinde söndürülmeye mahkum oldukları bir katmanla karşılaşır.

Bu katman, ücretsiz çeviri için yeni ve daha yüksek bir gerekçe sağlar; bu gerekçelendirme neyin aktarılması gerektiğinden kaynaklanmaz, çünkü bu anlamda kurtuluş sadakatin görevidir. Aksine, saf dil uğruna, ücretsiz bir çeviri testi kendi diline dayandırır.

Bir eserin hapsedildiği dili, o eseri yeniden yaratırken özgürleştirmek için, bir başkasının büyüsü altındaki o saf dili kendi dilinde serbest bırakmak, çevirmenin görevidir. Saf dil uğruna kendi dilinin çürümüş engellerini aşar. Luther, Voss, Hölderlin ve George, Alman dilinin sınırlarını genişletti.

Ve çeviri ile orijinal arasındaki ilişki açısından önemi ne anlama geliyor?

The post Sözdizimi – Çeviri Disiplini – Çeviri Araştırmalar – Çeviribilim – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.