Güven bağlamında “sosyal” i nasıl anlayabiliriz? Toplumsal alan, “insanları birbirleriyle” sosyal “ilişkilere yerleştiren çeşitli aracılar” açısından düşünülerek kavramsal olarak ele alınabilir.

Bu kavramsallaştırma, ulusal, kimlik ve kurumsal sınırları ortadan kaldırır ve toplumları, sınıfları, kategorileri ve kurumları içeren sosyal alanın daha geleneksel kavramlarından farklı bir bakış açısı sunar. Aynı zamanda sadece söylemsel (dil temelli) değil, aynı zamanda söylemsel olmayan (kinestetik veya duygusal) arabuluculuk çalışmaları için daha geniş bir kapsam sunar.

Örneğin, ifade edilmiş bir duygu olarak güven, hem söylemsel hem de söylemsel olmayan bir arabuluculuk biçimi olabilir. Erken modern bir çevirinin başlık sayfasında müdavimlere veya okuyuculara çalışmalarını sunan tercüman portrelerinin varlığı, güven duygusunun pek çok duygusal yönden yüklü ve söylemsel olmayan işaretlerini taşır.

Özellikle düzensiz ve öngörülemez olduklarından, söylemsel dolayımları nasıl inceleyebilirsiniz? Burada bir örnek verelim. Önsözlerinde veya adanmışlık mektuplarında, erken modern Avrupalı ​​çevirmenler, çevrilen metnin veya kültürün sadık habercileri veya tercümanları olarak güvenilirliklerini sıklıkla dile getirirler.

Bu ifadelerin nicel bir incelemesi, bu tür kendini şekillendiren telaffuzların sıklığını, retorik yapılarını, etkisini, sicilini ve önceki çalışmalarla metinler arası bağlantıları ortaya çıkarabilir. Yine de, böyle bir çalışma, çevirmene pratikte güven veya güvensizliğin ne anlama geldiğini açıklayamaz.

Bunun nedeni, güvenilirliğin üretimi için kullanılan sosyal sinyallerin (hem metinsel hem de görsel) hem nicel hem de nitel yaklaşımlar gerektiren göstergebilimsel uygulamalar tarafından belirlenmesidir.

Yazın çevirisinde sorunlar
Çeviride açımlama
Çeviri kuramlarının edebi metin çeviri üzerine etkisi
Çeviri türleri
Skopos kuramı makale
Erek odaklı çeviri kuramı

Elbette, belirli çevirmenler veya matbaacılar tarafından üretilen çevirilerin sayılarına ilişkin ‘somut’ verilerin toplanması, nerede, hangi materyallerle ve hangi teknolojiyle, belirli bir toplumun, mahkemenin veya grubun ne kadar anlayışlı olduğunu gösterebilecek önemli bilgiler sunar. kültürlerarası arabuluculuk ve değiş tokuş. Yine de nicel nedenselliğin kullanılması, yorumlama ve çeviri gibi göstergebilimsel olarak üretilen aracıların anlaşılması için yetersizdir.

Çevirinin sosyal boyutu, çevirilerin nicel üretimi ve alımının arkasındaki koşulları açıklayabilen kavram ve araçları gerektirir. William H. Sewell Jr., tarihteki üç toplumsal faillik düzeyinin incelenmesini önerir: faillik ve sosyo-kültürel üretimin geçici ve olasılıklarıyla ilgilenen “olaylı”; Ekonomik, teknolojik ve politik faktörlerle ilişkili “konjonktürel” ve üçüncü olarak, değişimi bilgilendiren zihinsel, kültürel ve sosyal yapılarla ilgili “yapısal” düzeye “rejimler” diyoruz.

Her üç seviye tamamlayıcıdır ve birbiriyle bağlantılıdır. Çevirinin üretimi ve algılanmasının arkasındaki bu üçlü nedensellik ayrımı, çeviri tarihçilerinin aynı anda kültürlerarası arabuluculuğun çeşitli yönlerine odaklanmalarına izin verir.

Tarihçiler, koşullu sosyal kuruma (bir çevirmen ve onun müdavimleri, yayıncıları, aydın arkadaşları ve okurları ağı) veya çevirilerin nasıl üretildiği ve çevirmenler hakkında bilgi veren kültürel, sosyal ve ekonomik unsurlara odaklanmak isteyebilirler. toplulukları tarafından algılandı.

Kaçınılmaz olarak, rejim tarafından yürürlüğe konan güven seviyesi kişilerarası ve kurumsal alanları bilgilendirir. Rejimler, çevirmenlerin zaman ve mekânda güvenilir sinyallerini destekleyebilecek veya zayıflatabilecek beceriler, bilgi, estetik veya edebi uygulamalar ve sosyal sermaye hakkındaki değerleri ve algıları içerir.

Rejimler aynı zamanda “sosyal ağlardaki varlıkların asli niteliklerini” de içerir. Nitelikler genellikle kültüre özgü fiziksel özelliklerdir (metinlerin veya tercümanların fiziksel görünümü) ve güven ağlarının oluşumunu etkileme gücüne sahiptir.

Rejimlerin beceriler, teknoloji, ekonomik sermaye ve kütüphaneler, kağıt, baskı makineleri ve bilgisayarlar gibi materyalleri içeren insan ve insan dışı kaynaklarla desteklenmesi gerekir. Bu kaynaklara dikkat, çevirinin hem makro hem de mikro yönlerinin incelenmesini teşvik ederken aynı zamanda çevirmenlerin ve onların işbirlikçilerinin aracılığına odaklandığından teori ve pratik arasındaki herhangi bir ikilemi ortadan kaldırır.

Örneğin, Leonardo Bruni’nin 15. yüzyılın ilk otuz yılında Yunancadan Latinceye çevirmen olarak yaptığı çalışmaları ele alalım. Klasik Latince’nin prestijine, hümanist bilim adamlarının itibarına ve Cicero gibi eski entelektüellerin öne sürdüğü öğrenme ve çeviri teorisine ve pratiklerine gölge düşüren ve artık genellikle ‘İtalyan Rönesansı’ olarak adlandırılan bir siyasi-kültürel rejimin gelişmesine yardım etti.

Bu ilkeler, belirli insan ve insan dışı kaynakların kullanılmasını gerektiriyordu. Bruni için, ilgili insan nitelikleri retorik çeviriler için bir tercihi (yani, anlamlı ve ‘özgür’), başlangıç ​​yazarını veya daha önceki çevirmeni geride bırakabilen on beşinci yüzyıl çevirmeninin otoritesini ve çeviri idealini, işbirliği yerine bir birey yer alır.

İnsan dışı kaynaklar, insani eksi el yazısı stilini, bianchi girari minyatürlerini ve quarto yerine folyo büyüklüğünde kağıt kullanma eğilimini içeriyordu. Tüm insan dışı kaynaklar ve insan kaynakları, rejimleri onaylamayı amaçlıyordu, örneğin, İtalyan ve diğer Avrupa şehir devletlerinde ticaret ekonomilerinin yükselişi sırasında klasik Latince ve yeni entelektüelin prestijine bakılıyordu.

Kaynakların incelenmesi, kapsayıcı kültürel rejimler hakkındaki anlayışımızı bilgilendirir. Aynı zamanda rejimler, belirli kaynakların diğerlerine tercih edilmesini açıklar. Bu nedenle kaynaklar, “somutlaştırdıkları kültürel şemaları kurtarmamıza” izin verebilecek metinler olarak okunabilir.

İnsan dışı kaynaklarla ilgili olarak, 2001’de David Hamilton, önceki altmış yılda matbaa çalışmasının nasıl değiştiğini gözlemledi:

1950’lerden bu yana, taşınabilir tip baskının tarihi, ‘iletişim’ çalışmalarından, toplu olarak dahil edilen yazarların, matbaacıların, kitapçıların, çevirmenlerin ve prova okuyucularının karşılıklı olarak oluşturucu uygulamalarının analizine doğru kaymıştır. iletişim teknolojilerinin organizasyonu ve kullanımındadır.

Bu ifade, çevirinin ve çevirmenlerin uygunluk ve güvenilirlik tarihini anlamak istiyorsak, iletişim süreçlerinin (içeriğinden ziyade) anlaşılmasının ne kadar önemli olduğunu göstermektedir.

Aynı zamanda bizi iki yönden de uyarır: bir yandan, iletişim metinlerinin üretimi her zaman temsilciler arasındaki işbirliğinin sonucudur (yayıncılar, yazarlar, editörler, pazarlama departmanları vb.). Öte yandan, okuyucuların veya dinleyicilerin iletişimsel bir eyleme koydukları güven, insan kaynaklarını (örneğin teknoloji) ve insan kaynaklarını (ajans veya profesyonellik) nasıl algıladıklarına bağlıdır.

The post Çevirde Bağlam – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.