Bu yazı dizisi örneklemeler üzerinden ilerlediği için önceki yazılarımızda verilen örnekleri inceleyebilirsiniz, böylece bağlamı daha iyi kavrayabilirsiniz.

Rutland ile ilgili anlatılarda ortaya çıkan, bir tercüman olmak için gerekli olanın ‘yerli’ gibi konuşmak olduğu bir söylemdir. İlk anlatıda Silvia, Rutland’ın İtalyancasını ‘bir tercümanın nasıl konuşması gerektiği olarak tanımlar ve grubu, ‘bu şekilde olmalıdır. İkinci anlatıda Silvia, Rutland’ı İtalyanca’yı ‘anadilinden daha iyi konuştuğunu konumlandırarak, grubun kendisi gibi konuşması gerektiği şeklindeki önceki önerisini daha da ileri götürüyor ve yerli benzeri grubun nihai hedefi olarak bir model öneriyor. 

Rutland hakkındaki iki ana anlatı, anadili İngilizce olan konuşmanın iki yönüne odaklanır. İlk anlatı Rutland’ın grameri ve sözcük bilgisine odaklanıyor ve Maria’nın sınıftaki konuşmasının kendisininkiyle tezat oluşturduğu söylenen konuşmasında vurgulanıyor. Rutland, İtalyanca’nın çok edebi bir biçimini (daha yüksek sosyal statüye sahip) kullanıyor olarak konumlandırılırken, Maria kendini dilin çok daha yalın bir biçimini kullanıyor olarak konumlandırıyor, ‘tizio e cosa kullanıyoruz. İkinci anlatı, esas olarak, katılımcıların Rutland’ı İtalyanca aksanıyla İngilizce olarak tanımlamanın ne kadar zor olduğunu tartıştıkları yerel telaffuza odaklanıyor.

Bu zorluk Rutland’ın grup içindeki duruşunu yükseltiyor gibi görünüyor, Matteo ve Maria’nın açıkça takdirle sunulan yorumlarıyla kanıtlandı: ‘O telaffuz mükemmel’, ‘aksanı bile yoktu. Matteo’nun yerleşik anlatısı, odak noktasını kurumda bir dili öğrenmekten anadili gibi bir düzeye kaydırarak, o dili konuşulduğu ülkede çalışmaya, grup için anadil benzeri dil hedefini sürdürmeye ama ulaşılamaz olarak kurum içinde  konumlandırmaya kaydırır. 

Özetle, bu anlatılardan ortaya çıkan Söylem, bir dildeki anadil benzeri seviyelerin tercüman seviyeleri olduğudur. Ancak kurum içinde bu seviyelere ulaşmak bazı katılımcılar tarafından sorgulanmaktadır. Federico ve Matteo, öğrencileri bu seviyelere ulaşmak için yurtdışına gitme ihtiyacı duyuyor olarak konumlandırıyor.

Federico’nun Rutland’ın İtalyanca’daki başarılarını normalleştirme girişimi, dili incelemeye (ilk anlatıda ortaya çıktığı gibi), aynı zamanda dilin konuşulduğu ülkede yaşamaya ve çalışmaya (ikinci anlatıda ortaya çıkan argümanının bir gelişimi) dayanmaktadır. Yerleşik anlatısında, Matteo yurtdışında yaşamayı savunmada daha da doğrudan. Öğrenciler dilbilgisini unutmaları ve sadece ‘orada yaşıyorsan o dilde yetkin olacaksın olarak konumlandırılıyor, bu da grubun buna meydan okumayarak dolaylı olarak kabul ettiği bir konumdur.

Öğrencilerin dilbilgisini unutmaları ve ülkede yaşamaları gerektiği iddiası, grubun anadiline benzer hedeflerine kurumun sınıflarında, örgün eğitim duvarlarının dışına ve gerçek dünyada ulaşma olasılığını sorguluyor. 

Bir tercüman olmak için dil yeterliliğinin yerli benzeri ölçütü, katılımcıların ona yönelik konumlarındaki değişimler ve değişikliklerle de olsa, veriler genelinde görülebilir. Şimdi daha fazla örnek vermeye devam ediyoruz.

Veriler Genelinde Yerli Benzeri Konuşma Modellerine Doğru (Yeniden) Konumlandırma

İlk grup röportajında (Rutland anlatılarından önceki) önceki bir aşamaya geri dönersek, katılımcıların konuşmasında ortaya çıkan tercüman seviyeleri olarak anadili konuşmacı seviyelerinin Söylemini görüyoruz. Konuşmacıların söylemi’nin örnekleri olarak zaten iki alıntı dil uzmanlarıdır, ancak burada bunları yakından ilgili anadili hakkında bakış açıları sağlayan diğer anlatılar bağlamında konuşmacı söylemi yeniden analiz ediyoruz.

İlk grup röportajında Matteo, hem İngilizce hem de Almanca’da hala çok fazla hata yaptığından şikayet ederek akıcılık ve konuşma becerileri konusunu gündeme getiriyor.

Matteo’nun öyküsünde, karakterini gelecekteki biri olarak, çalışmalarının sonunda geçen varsayımsal bir anlatı olayı olarak tanıtıyor (‘derecenin sonunda’, satır 1-2). Daha sonra karakterini ve diğer öğrencileri (çoğul zamir ‘biz’ zamiri kullanılarak indekslenmiştir, 4. satır) o zamana kadar hem birinci hem de ikinci dillerinde “mükemmel”konuşmak zorunda olduklarını veya tercüman olmaya devam etmeyecekler. Matteo daha sonra anlatı anlatma etkinliğine geri dönerek tercüman olma niyetini doğruladı (‘Bir tercüman olmak istiyorum’), kendisini ve grubu konumlandırarak, ancak yapamadıkları sürece tercüman olabileceğinden şüphe ediyor. O ‘şaşırtıcı’ seviyeye, ‘anadile yakın olan’ seviyeye ulaşmak en büyük amaç olarak belirleniyor.

Bir tercüman olmak için anadili İngilizce olan yeterliliğe ulaşma söylemi burada da ortaya çıkıyor, ancak bu aynı zamanda zamanın kısıtlamaları ile de çerçeveleniyor, çünkü Matteo bu dilbilimsel kazanımı elde etmek için gereken süre olan üç yıllık derece döngüsü içinde ‘derecenin sonuna’ gelindiği görülüyor. (katılımcı anlatılarında zaman meselesinin analizi)

Biraz daha ileride, hala ilk grup röportajında ​​(ama Rutland anlatılarından önce), Maria’ya bir tercümanın bir dilde mükemmel olması fikri hakkında ne düşündüğünü soruyoruz.

İlk başta Maria, Matteo gibi, mükemmelliğe olan ihtiyacı onaylar, ancak bunu “en azından gramer” olarak nitelendirir. Ona ‘mükemmel’ ile ne demek istediğini sorduğumda, Maria, karakterinin ‘(.) birkaç hatayla bile mükemmel bir şekilde anlayabilen ve mükemmel bir şekilde konuşabilen’ bir tercüman olduğu, geleceğe yönelik varsayımsal bir anlatı da sunar.

Vurguyu dilbilgisinden “mükemmel bir şekilde anlama” ve “mükemmel bir şekilde konuşma” ihtiyacına dönüştürüyor. Mükemmel anlamak için yine de aynı sırayla tekrarlanır, aslında Maria için en önemli şeyin bu olduğunu gösterir.

Maria’nın sırasının devamı, gelecekteki varsayımsal anlatımında, vurguda başka bir kayma ile, dilbilgisine daha fazla atıfta bulunmadan, aksanın önemine değinerek, karakterinin daha da geliştiğini görüyor.

Bundan sonraki Rutland hakkındaki ilk anlatımda olduğu gibi, Maria başka bir dil konuşurken İtalyan aksanı olmamasının önemli olduğunu düşünüyor.

Bir İtalyan aksanı, “uygun bir başarısızlık” olarak tanımlansa da, muhtemelen harika bir çeviri işi olan “harika iş”  yapma yeteneğini sınırlayacaktır. Maria’nın ikinci mülakatında, ilk akademik yılının sonuna doğru, ona hala tercümanların çalıştıkları dillerde neredeyse mükemmel olmaları gerektiğini düşünüp düşünmediğini soruyoruz.

Maria’nın yanıtı, yerel benzeri bir hedefin elde edilemeyebileceğinin ve hatta gerekli olamayacağının farkına vardığından, konumunun değiştiğini gösteriyor ve bu konuda farklı bakış açılarının meslekteki başarısını vurguluyor.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (30) – Rutland Anlatılarında Yerli Konuşmacı Söylemi – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.