Bourdieu’nun teorisinde insanlar, kendisinin sosyo-kültürel gruplar veya topluluklar olarak tanımladığı (genellikle toplumların kurumları tarafından / içinde temsil edilen) belirli bir “Alanlar” kümesinin içinde doğar ve hareket eder.

Bourdieu için bir alan … siyaset ve ekonomiden bağımsız kendi işleyiş yasalarına sahip ayrı bir sosyal evrendir.

O halde bu alanların (yani ‘edebi alan’ veya ‘akademik alan’), Bourdieu’nun dediği gibi ‘Habitus’umuzu, yer ve dünyada olma duygumuzu yaratan ve şekillendiren kendi’ özel işleyiş yasaları ‘vardır. Bourdieu’ya göre, hayatımız boyunca bu alanlarla temasa geçerek ve bu alanlarda yaşayarak, o habitusu sürekli olarak şekillendiriyoruz.

Her alanın değişen miktarlarda “Sermaye” olduğu görülür. Bununla Bourdieu, sadece ‘ekonomik sermaye’ (finansal kaynaklar) değil, aynı zamanda ‘sosyal sermaye’ (yani birikmiş prestij ve sosyal statü) ve ‘kültürel sermaye’ (kültürel sermaye) gibi ‘sembolik sermaye’ olarak adlandırdığı bilgi ve beceriler gibi kazanımlar, özellikle niteliklerle örneklendirilmiştir.

Sermayenin varlığından dolayı her zaman tarlalar içinde çatışmalar ve mücadeleler vardır. Bir bireyin sahip olduğu sermaye türlerine ve miktarlarına ve kendilerini hangi alanlar da bulduklarına bağlı olarak, bunlar ya avantajlıdır ya da dezavantajlıdır ve ikinci durumda Bourdieu’nun ‘sembolik şiddet’ dediği şeye açıktırlar.

Bu, bireyi daha az güçlü, başkaları tarafından daha fazla sermaye ile boyun eğdirildiği bir konuma yerleştiren, sosyal olarak oluşturulmuş bir önyargı biçimidir. Alanlardaki sermaye üzerindeki çatışma ve mücadele ve bundan kaynaklanan sembolik şiddet, bizi sosyal dünyayı yüz değerine almamaya, daha ziyade ‘meslekler’ terimi gibi uyumlu homojenliği önerebilecek sosyal olarak oluşturulmuş taksonomileri sorgulamaya davet ediyor. önerebilir.

Bourdieu için, hepimiz sosyal olarak organize edilmiş bir oyun içindeyiz ve “oyunu oynayan” tüm bireyler buna gerçekten inanmalıdır. Sosyo-kültürel telkin süreçleri yoluyla, onlar için bir tür “duyusal pratik”, “pratik bir anlam” haline gelen “kuralları” içselleştirmeye başlarlar. Alanların varlığı gerçekten de bireyin oyundaki sorgusuz sualsiz inancına ve ‘yatırımına’ bağlıdır. Bu sayede, alanların ve alışkanlıkların yapısı zaman içinde yeniden üretilir ve birey tarafından nadiren sorgulanır.

Bourdieu, sosyal statükonun bu görünürdeki sorgusuz sualsizliğini, oyunun ve kurallarının tam olarak olduğu gibi bir insan gerçekliği biçimi olarak tam olarak kabul edilme durumu olan ‘Doxa’ olarak adlandırır. Bu, doxa’nın zamanla değişmediği anlamına gelmez, tarih aksini öne sürer, ancak bugün kabul edilen, tartışılmaz oyun durumu olan belirli bir doxa’da doğduk.
Doxa’nın nihayetinde zaman içinde nasıl değişebileceğinin bir örneği, 19. yüzyılda yaptıkları gibi, nispeten yeni bir icat olarak görülebilen ‘mesleklerde’ görülebilmektedir. 

Bourdieu kendi başına doğrudan bir bağlantı kurmasa da habitus, bir kişinin sosyal kimliği, yer ve dünyadaki varoluş duygusu ile girift bir şekilde ilişkili, doğdukları, girdikleri ve yaşadıkları sosyal olarak yerleşik alanlara bağlı olarak yorumlanabilir. ve elde edebilecekleri veya eşit derecede önemli olmayan sermaye. Burada niyetim, sosyal-determinist bir yaklaşım benimsemek değil, sosyal kimliklerin nihayetinde sosyal deneyimin toplamı olduğunu iddia etmek. Daha ziyade, benim niyetim Bourdieus kuramını, sosyal dünyadaki kimliklerimizi şekillendirmede işyerindeki olası güçlere duyarlı hale getirmek için bir buluşsal yöntem olarak kullanmaktır.

Önemli bir alan kümesi (ve hem sembolik hem de finansal olarak karşıladıkları sermaye), diğer tüm alanlar gibi alışkanlığımızı, sosyal dünyada olma duygumuzu şekillendiren mesleki alanlardır. Ancak Bourdieu, sosyal bilimlerde ‘meslekleri’ sosyal yapılar yerine sosyal gerçekler (doxa’nın bir parçası) olarak kabul etmeye açık bir hazır olma durumunu sorgulayarak bu alanların çalışmasına nasıl yaklaştığımızı sorgular (Bourdieu 1979). Ona göre meslekler, gerçekte yalnızca “avukat” mesleğini, örneğin bir rekabet ve mücadele alanı haline getiren her türlü ekonomik, sosyal ve etik farklılıkları ve kısıtlamaları ortadan kaldırarak sosyal olarak üretilir.

Hem şeylere hem de zihne (sosyal ve zihinsel bir yapı olarak) kazınmış olan bir meslek, ‘kendini,’ tanım gereği verili kabul edildiği için fark edilmeyen apaçık olanın kisvesi altında sunar. Başka bir deyişle, “meslek” kavramı, oyundaki oyuncuları homojenleştirerek onları dışarıdan incelemeye karşı opak hale getirir. Bundan kopmak için, çok yeni bir kişi değil, “yeni bir bakış, sosyolojik bir göz”  üretmek için “bakış açısının dönüşümü” gerekir.

O halde ‘Yorumlama’ denen bir mesleğe bakarken, onu basit, apaçık bir sosyal grup olarak almak yerine, ona yeni bir bakışla bakmamız, onu daha çok içinde gerilimlerin olduğu bir alan olarak düşünmemiz gerekiyor. çatışmalar ve mücadeleler. Bir alanda, Bourdieus’cu bir perspektiften, değişen sembolik sermaye biçimleri ve sembolik şiddetin ince (ve belki de o kadar ince olmayan) biçimleri olacaktır.

Çeviriyi bir alan olarak incelemek, çalışma hayatındaki uygulayıcı pratikleri kadar oluşumunda eğitim uygulamalarını da alarak çalışmasının kapsamını genişletmektedir. Bir ‘profesyonel’ olmak, sonuçta genellikle bir sınıfta veya bir amfide başlayan bir süreçtir ve bu yerler, çoğu profesyonelin kariyerlerini ilerletmek için tercih ettikleri alanlardır. (yani, ileri sertifika ve akademik nitelikler).

Bu yazı dizisinin sunduğu araştırma, sözlü çeviri alanında eğitim almaya başlayan öğrencilerin bakış açısını almaya çalışmaktadır. Bu alanı kurumdaki deneyimlerinden anlamlandırma girişimlerini, yukarıdan aşağıya değil (yani bir kurumun öğrettikleri ‘meslek’ hakkındaki iddialarından), aşağıdan yukarıya anlatmaktadır. (öğrencilerin nasıl kurumla etkileşimleri yoluyla bu ‘meslek’). İnsanları tercümanlık alanında eğiten ve onaylayan kurumlar, hem içeride hem de dışarıda “rekabet ve mücadele alanında” var olan sosyal olarak inşa edilmiş varlıklardır.

Örneğin, dil bölümleri, öğrettikleri dillere bağlı olarak az çok sembolik sermayeye sahip olabilir (örneğin, öğrenci talebinin artması veya iş dünyasındaki talep nedeniyle) ve bunu öğretim görevlilerinin önemli iç kurullara atanmasını etkilemek için kullanabilir. 

Benzer kurumlar arasında, ulusal veya uluslararası düzeyde, sembolik sermayede itibar ve prestij açısından farklılıklar olabilir. Sınıfa döndüklerinde, dillerini öğrenmek ve kullanmakta veya sınıf alıştırmalarında iyi performans göstermekte zorlanan öğrenciler, arkadaşları ve hatta öğretmenleri tarafından sembolik şiddete açık olabilirler. Bunun, notları ve son dereceleri ve dolayısıyla iyi bir iş bulma yetenekleri üzerinde etkileri olabilir. Ve yine iş dünyasında, piyasada daha az sembolik sermayeye sahip kurumlardan gelen öğrenciler, arkadaşları veya işverenleri tarafından aşağılık muamelesi görerek sembolik şiddete maruz kalabilirler.

Pratik düzeyde kurumların kabul sınırlarını (genellikle giriş sınavları şeklinde) belirlediğini ve tümü bilgi ve uzmanlığın belirli yönlerine öncelik veren müfredat ve sınıf uygulamaları oluşturduğunu biliyoruz. Ancak eğitimin genel olarak tercümesi alanında burada bile neye öncelik verileceği ve dolayısıyla profesyonelin nihai rolünün ne olduğu konusunda mücadeleler ve çatışmalar vardır.

Bir sonraki yazımızda, akademideki mesleki perspektiflerin mevcut durumuna bakacağız.

The post Tercümanlık Eğitimi Neler İçerir? (6) – Bourdieus Teorisi ve Mesleki Alan – Tercümanlar Neler Yapar? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Fiyatları – Tercüme Danışmanlık first appeared on Web Tercümanlık.