Kaynak ve çeviri karşılıklı olarak birbirine bağlıyken, çevirinin kaynağı yok etme gücüne sahip olmaması, çünkü kendi geleceğinin keyfini sürmekte özgür kalmasıdır.

İkisinin çizgileri iç içe ve birbirine bağlıdır; yine de her biri kendi yönünü alır ve her biri kendi sürdürme gücüne sahiptir. Bu anlamda, Steiner’ın endişelendiği şey, açık döküm sahiplenme madeni kapandıktan sonra “manzaradaki boş yara” dır (s. 314), çünkü Benjamin yenilenmedir, “onu yok etmek yerine orijinali onurlandırmak için bir fırsattır.” Tercüme böylece hem aydınlatma hem de içerme gücüne sahiptir.

Bu önermenin merkezinde bir paradoks var: bu çeviri aynı anda kendine ait orijinal bir çalışma yaratırken başka birinin çalışmasını “tekrarlayabilir”. Steiner’in “yeniden canlandırma” terimi, ünlü sanat eserlerinin canlı aksiyon yeniden yapımı olgusunda iş başında kültürel çeviri sürecini tarif etmeye uygundur. “Sanatın yeniden yapımında”, insanlar iki boyutlu sanatın tanınmış eserleri olarak poz veriyor, üç boyutlu olarak yeniden üretiliyor ve kostüm, makyaj ve ışıklandırma kullanarak ve herhangi bir dijital düzenleme yapılmadan fotoğraflandı.

2011’de en iyi sanat yeniden yapımı için bir yarışma, Vancouver merkezli sanatçı Jeff Hamada tarafından yönetilen, İnternetteki en büyük sanat bloglarından biri olan Bom blogu tarafından düzenlendi. Yarışma kurallarına göre, fotoğrafçılardan “klasik sanat eserlerine referans vermeleri” ve “tüm yaratıcı enerjinizi görüntüyü yeniden yaratmaya ve yeniden sahnelemeye koymaları” (2011) gerekiyordu.

Başvurular, dayandıkları orijinal eserlerin kopyalarıyla birlikte Booooooom blogunda görüntülenir. Canlı aksiyon Frida Kahlo’lar, göze yapışan kaşlarla, sahte bir Van Gogh’un Arles’teki yatak odası ve hatta Mondrian’ın ünlü mavisini taklit etmek için siyah bir kuşakla ayrılmış, blok renklerde düzenlenmiş giysilerle eski bir valizle tamamlanmış olarak gösteriliyor. , beyaz, sarı ve kırmızı kompozisyonlar.

Hamada, sanatçı Miranda July tarafından Vice dergisi için 2009’da yayınlanan ve klasik filmlerden figüranlar gibi poz verdiği bir fotoğraftan ilham alıyor (Temmuz 2009). Parçaya şu notla başlar:

Sevgili Julie,

Kendi hayatında hiç kendini fazlalık gibi hissettin mi? Sanki sonsuza kadar arka planda kalmışım, diğer insanların içimde hissettiğim her şeyi söylediklerini ve yaptıklarını izliyorum. Bir gün yeteneklerimle herkesi şaşırtacağım. Bana o kadar sık ​​gülüp ağlayacaklar ve bana mesaj atacaklar ki ben sinirleneceğim.

Notun altında, The Godfather (1972) ve Kramer vs. Kramer (1979) gibi klasik filmlerden alınmış bir dizi fotoğraf ve ardından orijinal fotoğrafların arka planındaki figüranlardan biri olarak giydirilmiş Temmuz ayının stilize edilmiş bir fotoğrafı var. . Örneğin, Grease’den (1978) bir filmde, orijinal hala Frenchie ve diğer pembe hanımları bir kafeterya masasında oturan Sandra Dee’nin ana şarkılardan birini söylerken etrafına doluşmuş olarak gösteriyor.

Diller arası çeviri örnekleri
Çeviribilimpdf
Kuram Çeşitleri
Çeviribilim disiplinlerarasılık
Geçmişten Günümüze çeviri kuramlarının gelişimi
Çeviri stratejileri
Sözlü çeviri kuramları
Sözcüğü sözcüğüne çeviri

Hala arka plandaki şarkıcılardan birinin saçlarını yukarı kaldırdığı ve boynuna atkı bağladığı anı yakalar, yüzünde yakalanan anın duygusunu kalbiyle söyler. Temmuz ayının titizlikle yeniden canlandırılmasında, saç stilinden ve fulardan orijinal şarkıcının oturduğu açıya kadar her ayrıntı yeniden yaratıldı. Bitch dergisine yaptığı bir incelemede Briar Levit şunları yazdı:

Kendimi tüm detayları incelerken buluyorum. Orijinal hareketsiz halini onun görüntüsüyle karşılaştırıyorum – yarattığı faksı doğrulamak için tekrar tekrar ileri geri kaydırıyorum. Ama sonunda, yine de “neden” sorusunu sormaya başladım. bakmayı bitirdikten sonra. Amaç ne? Bu onun için giyinme şansı mı? Biraz ironik kostüm kaslarını esnetmek için mi? Burada ne diyor?)

Kültürel çeviri bağlamında da benzer bir soru sorabiliriz: Bu yeniden canlandırmaları, “okuyucu ile metin arasında çeviri diyalektiği” olarak yorumlayarak ne kazanılabilir? Her iki durumda da tanık olduğumuz şey, bir fotoğrafçı, yani okuyucu tarafından hayal edilen şekillerde bir araya gelen, zaten var olan gerçek hayattaki bir kaynak malzemeyi yeniden yaratmakla uğraşan gerçek insanların fotoğraflı anlık görüntüleridir.

Her yeniden canlandırma, sanatsal uyaranların bir örneğinin yanı sıra özellikleri ve her ikisinde de kostüm, makyaj, ışıklandırma, kompozisyon ve konumlandırma, sanatçıların benzerlik çabalarında titiz davrandıklarını gösteriyor. Ve yine de bu imgeler, kaynaktaki ilhamı titizlikle yeniden yaratırken bile, orijinallerinden ince ve çok da ince olmayan ayrılıklar vardır ve bu yeniden canlandırmaları bu kadar tutuklayıcı kılan da tam da bu dönüştürücü boyuttur.

Temmuz ayının dergi yayında, yeniden canlandırmaları soluk gri bir arka planda çekildi, bu da figüranlarını arka plandan izleyiciye doğru sıçrama tahtası haline getirme etkisine sahip. Filmlerin kendisinde figüranlar, ekranın gerçek ve mecazi kenarlarında neredeyse çekim dışı, arka planda, köşede, bazıları sırtları dönük, bazıları ise Temmuz ayının canlandırmalarında sadece yüzleri görünerek var oluyor. dikkatimizin odağı, hayatlarının filminde başrol karakterleridir.

“Hamada’nın sanatı canlandırma yarışmasında, sanat eserlerindeki orijinal öğeleri günlük yaşamda gerçek nesnelere dönüştüren fotoğrafların üç boyutlu, yaşayan, nefes alan doğasıdır. Benjamin’in çeviriye yaklaşımı yine bu süreçle ilgili içgörüler sunuyor:

Açıktır ki, ne kadar iyi olursa olsun bir çevirinin orijinali için herhangi bir önemi olamaz. Yine de, ikincisinin çevrilebilirliği sayesinde orijinalle en yakın bağlantıda duruyor. Aslında, bu bağlantı çok daha samimi çünkü artık orijinalin kendisi için hiçbir önemi yok. Doğal bir bağlantı ve daha doğrusu hayati bir bağlantı olarak adlandırılabilir.

Nasıl ki, yaşamın ifadeleri, canlıyla en yakın biçimde, ikincisi için herhangi bir önemi olmaksızın bağlanırsa, orijinalinden bir çeviri ilerler. Aslında hayatından “öbür dünya” ya da “hayatta kalma” [überleben] kadar değildir.

Yine de çeviri orijinalden daha geç ve üretildikleri çağda seçtikleri tercümanı hiçbir zaman bulamayan en önemli eserlerde “devam eden yaşamlarının aşamasına geldiklerini gösterir.

Çeviriyi, metnin tarihsel nesnesi olarak bir posteriori olarak yorumlayarak, onun ötelenme sonrası yaşamının ayrılmaz bir parçası olarak yorumlayarak, kendimizi geriye dönüp bakmanın yükünü, çevrildiğinde kaynak metnin maruz kaldığı algılanan öz kaybını hafifletiriz.

Çeviriyi ileriye dönük bir yazma pratiği olarak yorumluyorsak, metinden yola çıkıp üzerine yazmazsak, çeviriye rağmen yaşam çizgisi devam ettiği için çeviriyi kaynağın yok edilmesi olarak görmemiz gerekmez. Öyleyse, paradoksal olarak, tercümenin yaşam gücü kaynağın varlığına bağlıyken, kaynak kendi başına bir yaşamın keyfini sürmekte özgürdür.

The post Kaynak Odaklı Çeviri – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.