Ricoeur’un hermenötik felsefesinin arkasındaki ilk ilke, anlama sorununun sadece kutsal metinlerin değil, tüm dilin bir özelliği olduğu ve “dil” in dünyadaki varlığımızın temel bir özelliği olduğudur. İlk projesi, yarattığımız metinlerde yer alan kullandığımız dilin, insan gerçekliğini bir şekilde temsil etmek ve daha iyi anlamakla nasıl meşgul olduğunu göstermekti.

Bir dünya olduğu için, metnin dünyası, onu “yeniden yaratmak” için, onu onaylayarak veya reddederek zorunlu olarak gerçek dünya ile çarpışır. Bununla birlikte, sanat gerçeklikle ilişkimizi hem rahatsız etmese hem de yeniden düzenlemeseydi, sanat ile gerçeklik arasındaki en ironik ilişki bile anlaşılmaz olurdu.

Metinler hem ayrılmaz bir şekilde dünyayla bağlantılıdır hem de dünyadan kopar. Ricoeur’un yorumbilimini yalnızca metinleri değil, insan yaşamlarının anlatımını da okuma şeklimize adanmış evrensel bir felsefe olarak kuran, insan yaşamının taklitçiliğidir. Hermeneutik dünyayla ilgili bu anlamda, nerede bulunursa bulunsun anlamın deşifre edilmesiyle ilgileniyorsa, o zaman ‘metni’ anlam oluşturma sorgulamamızın yalnızca başlangıcı olarak görmeliyiz. Bu entelektüel şecere, Ricoeur tarafından iyi bilinen Benjamin ile benzer bir şeyler paylaşıyor.

İnsanın zihinsel yaşamının her ifadesi bir tür dil olarak anlaşılabilir ve bu anlayış, gerçek bir yöntem biçimindeki her yerde yeni sorular ortaya çıkarır. Bir müzik ve heykel dilinden, Almanca ya da İngiliz hukuki yargıların ifade edildiği şeylerle doğrudan ilgisi olmayan bir adalet dilinden, teknisyenlerin uzmanlık dili olmayan bir teknoloji dilinden söz etmek mümkündür. 

Bu tür bağlamlarda dil, teknoloji, sanat, adalet veya din gibi ilgili konuların doğasında var olan, zihnin içeriklerinin iletişimine yönelik eğilim anlamına gelir. Özetlemek gerekirse: Zihnin içeriğinin tüm iletişimi dildir, kelimelerle iletişim yalnızca belirli bir insan dili ve adalet, şiir ya da onun altında yatan ya da ona dayanan her neyse odur.

Ricoeur, en sıradan konuşma düzeyinde bile, kullandığımız kelimelerin çok anlamlılığının bir yorumbilim çalışması gerektirdiğini, çünkü söylediğimiz her şeyin belirli bağlamlar dışında kullanıldığında birden fazla anlamı olduğunu ileri sürdü. Yine de anlamada sorun yaratan basitçe kelimelerin birden fazla anlamı olduğu gerçeği değildir.

En başından beri dilin gizem işinde olduğu gerçektir, çünkü her zaman kendi ötesinde bir şeye işaret eder. Ricoeur’un bu düşünce çizgisine giriş noktası, şu şekilde tanımladığı semboldür: ‘doğrudan, birincil, gerçek bir anlamın ek olarak dolaylı, ikincil ve mecazi olan ve olabilecek başka bir anlamı ifade ettiği herhangi bir anlam yapısı sadece ilkinden anlaşılmalıdır.

İfadelerin çifte anlamı olan bu sınırlandırması, hermenötik alanı tam olarak oluşturur. Her işaret gibi, semboller de niyet ettikleri şeyleri ifade eder. Ancak her işaret bir sembol değildir, çünkü işaretlerin aksine, semboller iki yönlü bir amacı gizler. Birincil niyete ek olarak, ona ikinci bir kasıtlılık aşılanır, böylece bariz anlam başka bir şeye işaret eder.

çeviri
İyi bir çevirmenin özellikleri nelerdir
Çeviri nedir makale
Sözlü çeviri tarihi
Çeviri nedir PDF
Erek odaklı çeviri
Tercüme Tanımı
Çeviri Nedir

Teknik işaretlerin aksine bunlar şeffaf değildir. Semboller, kökleri derine indiği için bu kadar zorlayıcıdır. Bu şeffaflıkta, “sembolün çok derinliği, tükenmez bir derinliği” dir.

Hermes bu tanıma uyuyor, çünkü bir düzeyde antik Yunan’ın üst ve alt dünyaları arasında ayaküstü bir aracı olarak görünürken, bir iletişim kolaylaştırıcısı, aynı zamanda yanlış anlamanın ve yolların kişileştirilmesinin hileci tanrısı. opaklık sınırlarının ancak aktif katılım yoluyla ortadan kaldırılabildiği. Ancak Hermes efsanesinin bu ikincil okuması, yalnızca Hermes’in eşzamanlı olarak güçlendirdiği ve yerini aldığı sınır paradoksu üzerine düşünülerek alay edildi.

Hermes’te olduğu gibi, anlam verilmek yerine ‘gizlendiğinde’ semboller hermeneutik bir problem haline gelir; açık görüşte gizli, kendilerini gizeme ve belirsizliğe borçludurlar:

Sembol, anlam aracılığıyla bir anlam sağlayacak şekilde semantik bir bakış açısıyla oluşturulmuştur dedim. İçinde birincil, gerçek, dünyevi, çoğu zaman fiziksel bir anlam, bu dolaylı tanımlamanın dışında hiçbir şekilde verilmeyen figüratif, ruhsal, genellikle varoluşsal, ontolojik bir anlama geri dönmektedir. Sembol bizi düşünmeye davet ediyor, bir yorum gerektiriyor, tam da söylediğinden daha fazlasını söylediği için ve bizimle konuşmayı asla bırakmadığı için semboldür.

Semboller, gerçek anlamın, yalnızca birinci anlamın ikinciye gönderimi dikkate alınarak anlaşılabilecek ikinci bir anlama işaret ettiği bir çift anlama sahiptir, başka bir deyişle, düşünceli bir ‘sapma’ alarak. Karşıt yorumların olasılığını ortaya çıkaran, sembollerin çokluğu, içlerinde var olan anlam çeşitliliğidir.

İlk anlamda yaşamakla, kendisinin ötesine çekiliyorum: sembolik anlam, analojiyi vererek analojiyi ortaya çıkaran gerçek anlam içinde ve aracılığıyla oluşturulur. Dışarıdan baktığımız bir karşılaştırmanın aksine, sembol, bizi gizli anlamı paylaşan ve böylelikle entelektüel olarak “benzerliğe hükmetme” imkânımız olmadan bizi simgeleştirilmiş olana özümseyen birincil anlamın hareketidir. Bu, sembolün “verdiği” anlamdır; verir çünkü ikinci anlamı veren birincil bir niyetliliktir.

Bu boyut, alegori ile karıştırılmamalıdır, burada ‘gerçek’ felsefi anlamı bulmak için sembolün ötesine ulaşırsak, masaldan önce gelen, evrensel olarak kabul edilmiş bir hakikat için sadece zayıf bir kılıktır. Sembollerle, tersine, tercümanın aktif katılımını davet ettikleri için esrarengiz bir oyunun içine çekiliyoruz: Sembollerin arkasında değil, sembollere göre sembollerden başlayarak düşünmemiz gerektiğine ikna oldum. özleri yok edilemez, çünkü bunlar erkekler arasında yaşayan konuşmanın açığa çıkarıcı alt katmanını oluştururlar. Kısacası, sembol düşünceye yol açar.

Anlamın sembolik olduğu her yerde, yüzeydeki anlamın başka, daha az açık olan ve birinciye bağlı olan anlamın ortadan kalktığı her yerde, bunu keşfetmek ve üzerinde düşünmek hermeneutiğin eseridir. Ricoeur, Adem ve Havva’nın Cennet Bahçesi’nden kovulmasının örneğini veriyor. Efsane, bir anlatı yoluyla geliştirilen bir sembol olduğunu ve bu anlatının zamanla genişlediğini söylüyor.

Dem miti sürgün, yabancılaşmanın sembolüdür; ama ikinci dereceden mitik bir anlatı olarak, aynı zamanda, içinde paylaşabileceğimiz insan varoluşunun belirli evrensellerini de önerir. Bahçedeki dem ve Havva hikayesinin ötesinde kıskançlık, arzu ve insan küstahlığı temaları bu şeyler insanlık durumunun bir parçası olarak kaldığı sürece evrenseldir.

The post Sembol Düşünceye Yol Açar – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.