Hermans, bugünün okuyucularını, çeviriyi “yazarın varlığı olarak çevirmenin orijinal yazarın kendi adına konuşmasına izin verdiği” aktarılan veya yankılanan bir konuşma olarak düşünmeye teşvik ediyor. Bu tür bir okuma, çağdaş çevirinin alışılagelmiş algılarını sarsarak, çevirmenlere daha fazla önem verir. Bu arada, geçmiş okuyucuların ve müşterilerin çeviriyi yankılı konuşma olarak okuduğuna dair çok sayıda kanıt var.

Bunun nedeni, çevirmenlerin çeviri stratejileri hakkında daha görünür ve sözlü olma eğiliminde olmalarıdır – en azından geçmişin çevirmenlerine çok aşinayız: On ikinci yüzyıl İspanya’sındakilerden James Strachey’in Sigmund Freud’un Standart Sürümü’ne İngilizce, yirminci yüzyılın ortalarında başladı.

Çevirmenlerin isimlerinin görünürlüğü ve çalışmalarının editoryal kanıtları kitaplarda, mektuplarda, kararnamelerde, bildirilerde vb. Çevirinin mise-en-sayfası, sunumu ve korunması, çevirmenlerin algılanan güvenilirliğine ve ayrıca başarılı ticaret veya kültürel girişimlerdeki rollerine dair ipuçları sunma potansiyeline sahiptir. Diğerlerinin yanı sıra Rothman, ejderhaların çalışmalarının müşterileri tarafından nasıl alındığına dair kanıtlar ortaya çıkardı.

Bazen mevcut tek kanıt, “çevirmenin potansiyel okuyucularına çeviride yazılı değerlere aracılık etmedeki rolünü” inceleyerek bulunabilir.

Çevirmenlikte meslek etiği nedir
Çevirmenlik meslek etiği
Çeviri etiği nedir
Çevirmenlikte etik
Çeviride etik
Kamuda etik kuralları
Toplum çevirmenliğinde etik
Etik Nedir

Sharon Deane-Cox, Gustave Flaubert’in on dokuzuncu ve yirminci yüzyıl İngiltere’sinde yazdığı Madame Bovary ve George Sand’in Le Mare au Diable romanının yeniden çevirileri ve yeniden baskıları üzerine yaptığı çalışmada, prodüksiyona ve alımlamaya katkıda bulunan hazırlayıcı, metinsel ve metin dışı unsurları değerlendiriyor. yeniden baskılar veya yeniden çeviriler.

Hazırlık söylemleri genellikle ‘(yeniden) çeviriler arasındaki etkileşimlerin türü ve kapsamı için’ kanıt sağlar. Ayrıca, yeniden çeviri veya yeniden düzenlemenin temelini oluşturan ekonomik veya sembolik motivasyonlara, çevirmenlerin, matbaacıların veya editörlerin vekilliğine ve hedef edebi sistemin dinamiklerine ışık tutuyorlar.

Ne yazık ki, modern öncesi edebiyat bilim adamları her zaman kitap incelemeleri veya kitap sözleşmeleri gibi metin dışı materyallere güvenemezler, bu da hedef edebi alanda yeniden çevirilerin veya yeniden basımların kabulünü ölçmeyi zorlaştırır.

Yukarı akıştaki çeviri ilişkilerini izlemenin bir başka yolu, bir çevirinin çeşitli versiyonlarının analizinden başlamak, metnin nasıl geliştiğini, hangi referanslara dayandığını, diğer çevirmenlerden ne gibi katkıların olabileceğini ve metnin ellerinde nasıl değiştiğini not etmektir. revizörler, editörler ve yazıcılar. Bu, insanlar arasındaki ilişkileri zaman içinde açığa çıkarabildiği ölçüde tarihi tercüme etmeyi ilgilendiren bir ‘genetik eleştiri’ eseridir.

Bir çevirinin diğerine dayandığı veya ödünç aldığı yerlerde, metinsel karşılaştırma süreçleri daha da yukarı yönde hareket ettirilebilir. Adli dilbilimden yöntemler, bir çevirmenin resmen intihal yapmakla suçlandığı yasal davalara karar vermek için kullanılabilir.

Bununla birlikte, bir kez daha, tarihsel ilgi metinlerin ayrıntılarında değil, ilgili güven ilişkilerinin doğasında yatmaktadır. Belli bir kültürel bağlamda taklit, en içten pohpohlama biçimiyse, intihal edilmiş bir çeviri önceki çevirmene samimi bir güvenin ifadesi olabilir mi?

Çin’e çevrilen on dokuzuncu yüzyıl İngilizce romanları üzerine yapılan bir çalışmada, Çin merkezli çeviri uzmanı Chuanmao Tian, ​​1990’larda yapılan çevirilerin önceki on yıllarda yapılan çevirileri özgürce intihal ettiğini ve 1950’lerde yapılan çevirilerin gerçekten de dil açısından daha güvenilir olduğunu bulmuştur. 1990’larınkiler.

Daha sonraki çevirmenler öncekilere kör bir inanç mı koydu? Muhtemelen bu farklı yaklaşımların nedenleri, 1990’larda Çin’de sivil toplum yayınevlerinin açılması, etkili telif hakkı kontrolünün olmaması ve hedef okuyucular arasında yaygın İngilizce çalışmasıyla daha fazla bağlantılıdır.

1950’lerde Çin’de, nispeten az sayıda çevirmen vardı ve bunlar son derece eğitimli ve dikkatli bir şekilde incelenmişlerdi: çevirmenler devlet yayıncıları için çalışmak zorundaydı ve genellikle kurum içi çalışanlar veya üniversite profesörleriydi.

1990’larda, neredeyse her üniversite öğrencisi en azından temel bir şekilde çeviri yapacak kadar İngilizce bildiğinde ve birkaç ticari yayıncı varken, eski çevirilerden yararlanarak ‘yeni’ bir çeviri uydurmak nispeten kolaylaştı ve okuyucular satın aldı. ucuz çeviriler tehlikeye atılıyor.

Daha önce de belirtildiği gibi, yukarı yönlü güven akışıyla ilgili önemli bir sorun, kanıt eksikliğidir. Durum böyleyken, çeviri tarihçisinin tek seçeneği aşağı akışa odaklanmak ve çevirmenin ve tercümanın güven sinyalleri veya ethos inşası retoriğine özel önem vermektir. Bölüm’de tartışıldığı gibi çevirmenin (fidelis) veya kültürel simsarın (fidus) “sadakat” olduğunu iddia etmektir. 

Çevirmenin Ahlakı

Ethos kavramı ilk olarak Batı’da Aristoteles (MÖ dördüncü yüzyıl) tarafından tartışıldı. Retorik olarak bildiği tezinde Aristoteles, ethos’u yazarın veya konuşmacının güvenilir bir karakter oluşturma yeteneği ve dolayısıyla etkili bir ikna aracı olarak sunar. Hatiplerin, izleyicilerinin gözünde ahlaki açıdan doğru görünmeleri gerekir.

Aristoteles’e göre, üç anahtar niteliği de göstermeleri gerekir: erdem, sağduyu ve iyi niyet, böylece “bu üç iyi niteliğin hepsine sahip olduğu düşünülen herhangi biri, [sic] izleyicisine güven verecektir”. Aristoteles’in eski konuşmacının ahlakı ve becerileri konusundaki tartışması ile Kongzi’nin genç öğrencilere verdiği tavsiyeler arasında benzerlikler görmek cazip geliyor.

Konfüçyüs, genç öğrencilere büyüklerine karşı saygılı olmalarını, ‘ihtiyatlı ve samimi’ olmalarını (xín) ve bu becerileri geliştirdikten sonra kendilerini ‘rafine çalışmalara’ (wén) adamalarını söyler. Bu etik talimatlar, Avrupa-Amerikan erken modern çağında çevirmenler, tercümanlar, diplomatlar, hatipler ve yazarlar tarafından hatırlanan ve yeniden yorumlanan sağduyu, dürüstlük, sağduyu ve iyi niyet normlarını öngörür.

İletişim ve ikna ahlakı, politikacılardan edebiyat yazarlarına kadar neredeyse tüm retorik uygulayıcılarını bir araya getiriyor. Müşterileriyle ortak bir ahlakı paylaşırlar. Bu tür bir ahlak, kişisel ilişkilere değil, “ortak eğitime sahip olanlar arasında varsayılan dostça güvene” dayanır.

The post Çevirmenin Ahlakı – Çeviri Tarihi – Çevirinin Geçmişi – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.