Bu gelişmedeki temel varsayım, çevirinin özerkliğidir, kendi başına bir metin olarak statüsü, türevdir ancak yine de bir anlamlandırma çalışması olarak bağımsızdır. Walter Benjamin’in 1923 tarihli denemesinde (aşağıda yer almaktadır), bir çeviri yabancı metnin “öbür dünyasına” (Überleben) katılarak, alımlama tarihi (“şöhret çağı”) tarafından bilgilendirilen bir yorumu canlandırır. Bu yorum, mesajları iletmekten fazlasını yapar; zaman içinde yabancı metne tahakkuk eden değerleri yeniden oluşturur.

Ve bu metnin dil farklılıkları çeviri dilinde belirtildikçe, nihayetinde felsefi bir kavramı, “saf dil”, diller arasındaki “karşılıklı olarak dışlayıcı” farklılıkların iletişim kurma ve farklılıklar nedeniyle raydan çıkan niyetler. Benjamin’e göre çeviri, ütopik bir dilsel “uyum” vizyonu sunuyordu. Bu spekülatif yaklaşım, belirli bir söylemsel strateji ile bağlantılıdır.

Saf dil, kelimenin tam anlamıyla, özellikle sözdiziminde çeviride serbest bırakılır ve bu da mevcut standart kullanımdan sapmalara neden olur. Benjamin, Schleiermacher’in çeviriyi yabancılaştırma fikrini yeniden canlandırıyor; burada çevrilen metnin okuyucusu, çeviri dilini dönüştüren yakın sunumlar yoluyla yabancıya mümkün olduğunca yaklaştırılıyor.

Benjamin, Rudolf Pannwitz’in Almanca çeviri geleneği hakkındaki benzer düşünceye sahip yorumundan alıntı yapıyor ve “Almancayı İngilizceye çevirmeyi engellemek yerine hindu yunanca İngilizceyi Almanlaştıran” çevirilerden şikayet ediyor.

Pannwitz, çeviriyi deneysel bir edebi uygulama olarak görür; çevirmenin “yabancı dil ile kendi dilini genişletmesi ve derinleştirmesi gerekir” – Pannwitz’in kendi düzyazısının geleneksel Almanca sözdizimi, büyük harf kullanımı ve noktalama işaretleriyle oynaması gibi.

Ezra Pound’un çeviri teorileri ve uygulamaları Almanların edebi deneyselliğe olan ilgisini paylaşır. Alman şiiri üzerine yaptığı nadir, çoğunlukla olumsuz yorumlar, yine de Rudolf Borchardt’ın 1908’de ortaya çıkmaya başlayan yenilikçi Dante versiyonuna övgüleri içeriyor. Borchardt’ın arkaik Alman lehçelerini kullanması, Pound’un bir başka on üçüncü yüzyıl İtalyan şairi Guido Cavalcanti ile yaptığı çalışmalarına benziyor. Burada yeniden basılan 1929 denemesinde Pound, arkeizmi Cavalcanti’nin İtalyancasının edebi ve tarihsel farklılıklarını kaydeden tartışmalı bir strateji olarak görüyor.

Deney, Pound’un biçimsel bir eşdeğerlik arayışına, “orijinalinkine yaklaşık eşit bir sözlü ağırlık” yanıtını veriyor. Ancak Cavalcanti için seçtiği çeviri söyleminin – “Elizabeth öncesi” İngiliz şiirinin, herhangi bir kronolojik anlamda Orta Çağ Toskana’sına uymadığının tamamen farkındadır.

Dil Nedir
Dilin özellikleri
Lehçe nedir
Dilin Tanımı
Dil planlaması nedir
Ana dil Nedir
Dilin canlandırılması nedir
Ölçünlü dil nedir

Pound’un çevirileri ile yabancı metin arasında kurduğu ilişki kısmidir, hem eksiktir hem de onu ilgilendiren şeye meyillidir. “İlk İtalyan çalışmalarının bir değerini koruyoruz.

Pound’a göre, çevirinin özerkliği iki biçim alır. Tercüme edilmiş bir metin, genellikle yabancı şiirin yanında basılı olan ve okuyucuyu sayfa boyunca sözcük seçimi veya prozodik etki gibi yabancı metin özelliklerine yönlendiren dilsel özelliklerden oluşan “yorumlayıcı”, eleştirel bir “eşlik” olabilir.

Veya bir çeviri, çeviri kültüründeki edebi “standartların” yabancı şiirin yeniden yazılmasına o dilde “yeni bir şiir” gibi görünecek kadar kararlı bir şekilde rehberlik ettiği “orijinal yazı” olabilir. İki metin arasındaki ilişki kaybolmaz; hedef dil açısından olsa da, sadece bir özgünlük yanılsamasıyla maskelenmiştir. Pound’un standartları modernisttir; pozitivizm ve dilbilimsel kesinlik gibi felsefi ve şiirsel değerleri içerirler. Ve böylece İngilizcede bu değerleri ilerletebilecek yabancı şiirleri kurtarmak için çeviri yapıyor.

Pound’un Cavalcanti deneysel versiyonları önceki İngilizce girişimlerine meydan okur; Viktorya dönemi çevirileri, ona Raphaelite öncesi ortaçağ tarafından “şaşırtılmış” gibi görünür. Ayrıca, “Kalbin ölümü” ve “Ruhun ayrılışı” gibi ifadelerin tam anlamını gizleyen altı yüzyıllık türev geleneği ve gevşek kullanımın üstesinden gelerek İngilizceyi canlandırmak istiyor. 

Yirminci yüzyılın başlarında çeviri teorisi ve pratiği, birbiriyle yarışan iki eğilimle işaretlenmiştir: bir yandan, genellikle yabancı metinlerin yeni yorumlarına uyan yenilikçi çeviri stratejileri olarak ifade edilen tekniğe yönelik biçimci bir ilgi; ve öte yandan, güçlü bir işlevselcilik, çeviri projelerinin kültürel ve politik gündemlere tekrar tekrar bağlanması.

1920’lerde Martin Buber ve Franz Rosenzweig, İbranice’nin sözlü kalitesini çağrıştıran İbranice İncil’i yakın bir şekilde sunarak Alman Yahudi kültürünün bir rönesansına katkıda bulunmayı umdular. Metne ilişkin Yahudi okumalarını Luther’in Hristiyan versiyonunun akıcılığından ayırmak için, yalnızca Almanca sözdizimini İbranileştirerek değil, aynı zamanda arkeizmler ve üslup araçları da ekleyerek standart kullanımdan saptılar.

Bu eğilimlerin her açıklaması, Alman geleneği içinde bile hevesli değildir. 1925’te filozof Karl Vossler, çevirinin ulusal dillerin, özellikle de Borchardt’ın deneysel Deutsche Dante gibi “dil duygusunun son ve en nadide çiçeklerini ürettiği” oldukça edebi projelerin korunması ve geliştirilmesinde etkili olduğunu savunur.

Ancak Vossler, bu projelerde yabancı metnin yabancılığını çeviri dilinde tescil etme iddialarına şüphe uyandıran bir “estetik emperyalizm” de görüyor. “Ulusal bir literatürdeki sanatsal açıdan mükemmel tercümeler,” diye yazıyor, “bir ulusun dilbilimsel dehasının, yabancı olana karşı, mümkün olduğunca kurnazca çalarak kendisini savunduğu araçlardır”.

Alman geleneğinde, yabancılaştırma stratejileri yoğun bir şekilde milliyetçidir ve Napolyon savaşları sırasında Fransız kültürel egemenliği gibi güçlere karşı dili güçlendirir. Vossler, emperyalizmin yerel bir milliyetçilik tarafından yönlendirilen çevirinin karanlık alt tarafı olabileceğini kabul ediyor.

Biçimsel olarak yenilikçi çevirileri reddeden daha muhafazakar teorisyenler, çeviri için hala sosyal bir işlev hayal ediyorlar. Hilaire Belloc’un Oxford’daki 1931 Taylorian konferansında, “çevirinin toplumsal önemi” “batıdaki kültürel birliğimizi” korumak olduğundan “tercüme edilmiş versiyondaki herhangi bir yabancılık lekesi” şu anda “Latin geleneği” nedeniyle tehdit ediliyordu. “Ortak bir anlayış bağı” olarak “etkinliğini kaybetti”.

1920’lerde, filolog Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, klasik edebiyat çevirmenlerini “eski şairin bizimle açıkça ve anlaşılır bir şekilde konuşmasına izin vermek için” mektubu reddetmeye ve ruhu takip etmeye “çağırdı. kendi zamanı ”.

Bu, Almanca çevirinin gerçekliğini değil, Hölderlin’de değil, D’Ablancourt, Dryden ve Matthew Arnold’da Fransız ve İngiliz geleneklerinde çok saygı duyulan özgürlüğü akla getiriyor. Wilamowitz’in durumunda, açıklık ve anlaşılabilirlik önemlidir, çünkü “Yunan idealinin” çevirilerinin “ulusumuzun doğru ilerlediği ahlaki ve manevi düşüşü kontrol edebileceğini” düşünüyor.

The post Dil Farklılıkları – Çeviri Disiplini – Çeviri Araştırmalar – Çeviribilim – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.