Çeviri işini halihazırda yürüttüğümüz düzeyde, aktarım sanatı ve dilbilimsel misafirperverlik etiği ile iletişim kurmak, şu ileri adımı gerektirir: diğerinin hikayesi için sorumluluk, hayal gücü ve sempati içinde olmak. , diğerini ilgilendiren yaşam anlatıları aracılığıyla. Okuyarak geçici olarak özdeşleştiğimiz kurgusal karakterlerle ilişkilerimizde yapmayı öğrendiğimiz şey budur.

Bu mobil kimlikler, bazıları başkaları hakkında anlattığımız hikayelerin sürekli yeniden yapılandırılmasıyla kendi geçmişimizin ve başkalarının geçmişinin yeniden yapılandırılmasına katkıda bulunur. Ama kurgu düzeyinden tarihsel gerçeklik düzeyine geçiş için daha derin bir angajman gerekiyor.

Elbette bu, başkalarının başına gelen olayları gerçekten yeniden yaşama meselesi değildir; yaşam deneyimlerinin devredilemez karakteri, bu kimerik “entropatiyi” imkansız kılar. Daha mütevazı ama aynı zamanda daha enerjik bir şekilde, anıların anlaşılmak üzere sunulduğu anlatı düzeyinde değiş tokuş edilmesi meselesidir. Anılar arasındaki kavşağı yapılandıran ve yapılandıran yeni hikayelerin karmaşık iç içe geçmesine uygulanan anlayıştan yeni bir ethos doğar.

Bununla birlikte, önemli bir şekilde, hikaye anlatıcılığı her şeyden önce bir yorumlama eylemidir, çünkü Benjamin’in bize hatırlattığı gibi, hikaye anlatıcısı anlattığı hikayeleri, anlattığı anlatı yoluyla aktardığı bilgileri ‘güçlendirerek’ çerçeveler: bilgi veya rapor gibi şeyin saf özünü aktarmayı hedefleyin.

Onu tekrar çıkarmak için hikâye anlatıcısının hayatına bir şey batırır. Böylece hikaye anlatıcısının izleri, çömlekçinin el izlerinin kil kaba yapışması gibi hikayeye yapışır.

Özü Aktarmak

Dünyadaki her anlayış, bu nedenle, dünya hakkında yazdığımız ve söylediğimiz her şeyin, az ya da çok, söylediğinden başka bir şey ifade etmesi anlamında, aktif olarak yorumlayıcıdır. Hayat, bir noktadan diğerine teleolojik olarak anlatılan sürekli bir hikaye değildir ve ister bir dil içinde ister birkaç arasında olsun, yorum, hem somutlaştırılmış hem de tarihseldir.

Bedenimizin öznelliğinin dışında duramayız ve konuşurken, yazarken ve yorumlarken kendimizi kendi tarihselliğimizden çıkaramayız. Ricoeur’u bu kadar büyüleyen çeviri modeli, farklılığı aynı anda tanır ve ifade eder, çünkü bu sadece farklılık algısıyla, kişinin zihnine girdiği bilişsel müzakereyle ilgili değildir; bu farklılığın anlamı, kişinin kendi perspektifinden ifade edilmesidir, çünkü temelde çeviri, yabancının farkını kendi bakış açısına dahil eder. Bununla birlikte başarısızlık olasılığı da geliyor.

Zorunlu olarak, bir başkasının deneyiminin kendi sözleriyle ifade edilmesi, diğer fikirlerin, diğer bakış açılarının ve diğer dünya görüşlerinin aktarılmasını gerektirir. Ama biz her zaman algıladığımızı geri dönülmez bir şekilde dönüştürürüz, çünkü onu zorunlu olarak kendi bakış açımıza göre yeniden şekillendirmeliyiz. Bir başkasıyla özdeşleşmek, bizim için başka olana benzer hale getirmek için onları “özümsemek” tir.

Mesele şu ki, bunu hem diğerinin de bize aynı şeyi yaptığını hem de eklemelerimizin diğer toptancıyı asla kavrayamayacağını bilerek yapıyoruz. Bu, bizi dünya görüşümüzün amansızlığından kurtarmak için yeterlidir. Çeviri yoluyla, anıları değiş tokuş ederiz ve bizimkinden farklı geleneklerle yüzleşiriz ve böylece diğerini hikayeleri için empati ile hayal ederiz. Ya da başka bir deyişle, çeviriyi reddeden farktır, ama aynı zamanda çeviriyi mümkün kılan da budur.

Hermeneutik, Ricoeur tarafından detaylandırıldığı üzere, yorumumuzun sınırlarını sorgulayan yorumlama ‘sanatıdır’, sadece bir bilme yolu ya da bir analiz yöntemi değil, ontolojik bir zorunluluk olan bir anlayış biçimi: kim olduğumuzu ve yorum için nesnenin önünde durduğumuz yerdir.

Hermeneutik “sorgulama” dan tam olarak bahsediyoruz çünkü anlayış verili değildir. Anlamak yalnızca bir olasılıktır; başardığımız bir şey değil, yaptığımız bir yolculuk ve bizi değişmeden bırakmayan bir yolculuktur. Bir başkasıyla düşünceli bir karşılaşmaya girdiğimizde, yorumlama yüksek riskli, yüksek verimli bir stratejidir çünkü yol boyunca kendimize ait bir şeyi dönüştürürüz.

Yerelleştirme ne demek
Yerelleştirme örnekleri
Çeviride yerelleştirme örnekleri
Yerelleştirme ve yerlileştirme
Çeviride yerelleştirme ve yabancılaştırma
Çeviri ve yerelleştirme Nedir
ES yerelleştirme
Yazılım yerelleştirme

Simms’in gözlemlediği gibi:

Öyleyse okumak, hermenötik yapmaktır ve yorumbilim yapmak, kendimizi anlamaktır – diğer şeylerin yanı sıra, varlığımızın ancak hermenötik yaparak yerine getirilebilecek bir şey olduğunu anlamaktır.

Bu döngüsel argüman, hermeneutik çemberin bir başka varyasyonudur, ancak döngüselliği, yaşamın anlamsız olduğunu söylemek istemediğimiz sürece, yaşamda yaptığımız şeyin, sürekli olarak etrafımızdaki dünyayı sırayla yorumladığımız sürece onu anlamsız kılmaz. Varoluş nedenimizin etrafımızdaki dünyayı anlamak için yorumlamak olduğunu anlamak gerekir.

Hayatı değerli kılan, temadaki tüm yaratıcı varyasyonlarıyla bu döngüsel yolculuğun sürekli yenilenmesidir.

Yorumladığımız ölçüde varız; yorum çatışmasına girerek hayat kazanırız. Bilinç, bir öz-farkındalık duygusu, bir dünyada var olma duygusu, bu nedenle ulaştığımız ilk gerçeklik değil, son gerçekliktir. Bu nedenlerle yorum, başkalarının ve bizim kendi inanç ve eylemlerinin eleştirisine giden ilk adımdır.

Çevirinin, Avrupa inşasının ortaya koyduğu spesifik soruna uygun bir modeli nasıl oluşturduğunu hemen görürüz. Birincisi, kurumsal düzeyde, iletişim düzeyinde baskın bir konumda olmayan her dil için bir izleyici kitlesi sağlamak için tüm Avrupa’da en az iki yaşayan dilin öğretilmesini teşvik etmemize yol açar.

Ancak, her şeyden önce, gerçekten manevi düzeyde, bizi kültürlerin kendi aralarındaki ilişkiye, yani çeviri ile aktarılan anlam içeriğine doğru genişletmemize yol açar. Burada, kültürden kültüre, başka bir kültürün zihinsel evrenine bu aktarım sürecine katılabilecek, geleneklerini, temel inançlarını ve en derin inançlarını dikkate alan iki dilli kültürel çevirmenlere ihtiyaç vardır.

Bu anlamda, amacı yukarıda bahsedilen dilsel misafirperverlik jestini kültürel ve manevi düzeyde tekrarlamak olan bir çeviri etiğinden söz edebiliriz.

Tercüme etme eylemi zorunlu olarak ufkumuzu genişletiyor; farklılıkla yaşamak ve başarısızlıkla yaşamak demektir. Bizi ayıran eşdeğer ölçülemeyenleri kabul etmek anlamına gelir. Ama aynı zamanda daha önce hayal etmediğimizi tasavvur etmemizi ve benimsememizi sağladığı için, çeviri kendi kendini dönüştürmekle ilgilidir.

Rorty’nin boya fırçası ve levye hakkındaki uyarısında olduğu gibi, bu, yabancı uygulamaların, diğer fikirlerin, inançların, geleneklerin ve ideolojilerin her zaman aşina olunanla başarılı bir şekilde bütünleştirilebileceği anlamına gelmez.

The post Özü Aktarmak – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.