Okur ve yazar artık aynı alanı paylaşmadığında, yani kendisi adına konuşmak için yazılı söylem yapılmalıdır.

Bu durum, konuşmacıların tam olarak kiminle konuştuklarını bilmelerine karşın, tüm mesajlarının kendi belirledikleri hedef kitleye uyacak şekilde özel olarak tasarlanmasına karşın, bir metnin okuyucusunun yazarken tanımsız kalması gerçeğiyle birleşiyor. “Size” hitap etmek yerine, kendini yaratan bir kitleye hitap ediyor; aslında, yazmanın dinleyicisi, okumayı bilen kimsedir.

Adresin bu evrenselliği, yazmanın sözlü söylem olayının “anlık karakterinden” kaçtığı ve yüz yüze diyalog durumunun sınırlarını patlattığı anlamına gelir.

Ne okuyucu ne de yazar aynı mekanı ve zamanı paylaşmadığı için, konuşmacıların ve dinleyicilerin insan konuşmasının canlı olayına katıldığı diyalojik durumun yakınlığı, yazarın artık kendisi olmadığı çok daha karmaşık bir ilişkiyle değiştirilir.

Başından beri, kendimizden kurtulmamız gereken belirli bir yanlışlık vardır, çünkü bir metnin yazarının ‘kim’ olduğunu bildiğimizi düşünme eğilimindeyiz  ve buna bağlı olarak, onların ne ‘söylediklerini’ göz önünde bulundurur. Yazarın fikrini konuşmacının fikrinden türetir. Ancak metin, konuşmanın yerini aldığında, hemen kendini tanımlama anlamında, konuşmacı “yoktur”.

Bunun nedeni ise: söylemin yazılı olduğu tek gerçeğinden, artık yazarına ait olmayan bir tarihi vardır. Bu paradoksun anlaşılması kolaydır. Yazılan şeyin anlamı, bundan böyle yazarının olası niyetlerinden ayrıdır ve dolayısıyla her türlü psikolojikleştirme tekniğinden çıkarılır.

Metnin anlamsal özerkliği diyebileceğimiz şey, metnin, yazarınınkinden farklı bir tarihi ortaya çıkardığı anlamına gelir. Anlamlandırma mefhumundaki belirsizlik bu durumu yansıtır. Belirtmek, metnin ne anlama geldiğini veya yazarın neyi ifade etmek istediğini ifade edebilir (İngilizce’de: metin ne anlama geliyor? Ne demek istiyorsun?).

Sözlü söylemde öznenin öznel niyeti ile söylemin anlamı örtüşürken, konuşmacıyı anlamak ve söylemin ‘ne anlama geldiğini’ anlamak bir ve aynı şeydir, yazılı söylemde yazarın niyeti ve metnin anlamı Sözlü anlam artık zihinsel niyetten ayrıldığı için metin çakışmaz.

Dahası, okuma eylemi yazıldığı zamandan ve mekandan farklı bir zaman ve yerde meydana geldiğinden, her metnin, okumasının ortaya çıktığından farklı bir tarihsel bağlamı vardır.

Bir metnin yazarın dünyasına ve diğer yandan okuyucunun dünyasına ‘çifte tarihsel göndermesi’ nedeniyle, psikolojik boyut için doğru olan, bu nedenle metnin içinde bulunduğu sosyolojik koşullar için de geçerlidir. üretildi ve alındı.

Konuşmacının niyetine, üretiminin ekonomik, sosyal ve kültürel koşullarına ve alımlama ortamının ekonomik ve sosyokültürel ortamına ilişkin bu üç katlı anlamsal özerklik, metinlerin kendilerini sınırsız sayıda okumaya açması anlamına gelir:

Kısacası, çalışma, psikolojik bakış açısından olduğu kadar sosyolojik açıdan da kendisini bağlamından çıkarıyor ve başka şekillerde yeniden bağlamsallaştırılmasına izin veriyor, okuma eylemi aracılığıyla olan şeydir.

Sonuç, metnin arabuluculuğunun diyalojik durumun bir uzantısı olarak ele alınamayacağıdır. Diyalogda, söylemin karşısında önceden konuşma metni aracılığıyla verilir. Yazma ile orijinal izleyici aşılır.

Bir metin, ne esas olarak belirli bir okuyucu kitlesine hitap eden bir mesaj olarak, ne de tarihsel bir zincirin parçası olarak değil, kendi tarihsel gelişimiyle bağlarını koparan zamansız bir nesne olarak görülebilir.

Yazın çevirisinde sorunlar
Erek odaklı çeviri kuramı
Çeviri kuramlarının edebi metin çeviri üzerine etkisi
Skopos kuramı makale
Çeviride açımlama
Çeviri türleri pdf

Yazarlık – Özgürlük

Metnin üç katlı anlamsal özerkliğinin pratik sonucu, yazarın söyleme ‘olayının’ artık söylenenlerin anlamı tarafından okuma eylemi yoluyla aşılmış olmasıdır, çünkü onun gösterişli referansı artık erişen herkes tarafından tamamlanabilir. Metin:

Anlam ve niyetin ayrışması, hâlâ söylemin konuşan özneye gönderilmesi serüvenidir. Ancak metnin kariyeri, yazarının yaşadığı sınırlı ufuktan kaçar. Metnin ne söylediği şimdi yazarın söylemek istediğinden daha önemlidir ve her yorum, yordamlarını yazarının psikolojisine bağlılığını kıran bir anlamın çevresi içinde ortaya çıkarır.

Yazarın ufku sonluysa, metnin sözlü anlamı psikolojik niyetin bağlarından kopar. Metin kendini gösterişli referansın sınırlarından kurtardığı gibi, metin de anlamını zihinsel niyetin sınırlarından kurtarır.

Ricoeur’un metnin “maddesi” olarak adlandırdığı şey, artık yazarın sınırlı zihinsel ufkundan kaçıyor, böylece metnin şimdi söylediği şey, yazarın söylemek istediğinden daha fazlasını ifade ediyor.

Bu özgürleşmeye, politikacıların onları rahatsız etmeye gelen sözlerinin olgusunda, işyerinde yazarlık niyetinden kurtuluşuna tanık oluyoruz. UKIP – Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi, Birleşik Krallık’ta sağcı bir siyasi partidir. Bir parlamento üyesi, Lordlar Kamarası’nda üç temsilcisi ve yaklaşık 500 yerel yönetim meclis üyesi (toplam sandalyelerin yaklaşık% 2’si) vardır. ü

2014 Avrupa Parlamentosu seçiminde UKIP, yirmi dört sandalye kazanarak Birleşik Krallık’taki ulusal anketin zirvesinde yer aldı.

Önümüzdeki yıl genel bir seçimin yaklaşmasıyla, sağa doğru bu gidiş Westminster düzenini merkezden sarstı. Sonuç olarak, genel seçimlerden önceki aylarda parti lideri Nigel Farage, medyanın yakından incelemesine konu oldu.

Bu sıralarda Louise Burns adlı bir kadın, Londra’daki lüks otel Claridges’te annesi ve kız kardeşiyle bir Noel ikindi çayı ikramının tadını çıkarırken bebeğini büyük bir peçetenin altında emzirdiği resimlerini tweetledi.

Bir garson ve amirin, annelerin emzirirken örtbas etmenin otelin politikası olduğunu söylediği ortaya çıktı. Bir twitter fırtınası çıktı. The Guardian, ertesi gün hikayeyi anlattı ve dünya çapında yayına girdi. Birkaç gün sonra 5 Aralık 2014’te Farage, LBC radyosunda Claridges tartışmasının sorulduğu bir röportaj verdi.

Ev sahibine, bazı insanların emzirmekten çok utandığını söyledi ve “Bir bebeği açıkça gösterişli olmayan bir şekilde emzirmenin çok zor olmadığını” ekledi. Claridges’in Burns’ten bebeğin başına peçete koymasını isteyip istemediği sorulduğunda ve bunun yerine bir annenin bayanlar tuvaletine gitmesi gerekip gerekmediği sorulduğunda, ‘Ya da belki köşeye oturun ya da her ne olursa olsun’ diye cevap verdi (aynı eserde. ) O öğleden sonra Guardian’ın manşeti şu oldu: ‘Nigel Farage emziren kadınların bir köşeye oturması gerektiğini söylüyor.

Ertesi gün Claridges’in dışında kitlesel bir ‘hemşire girişi’ planlandı. Bu arada Twitterverse’te Farage’ın sözleri çok detaylı bir şekilde seçildi. Canlı ve doğrudan, bir dizi tweet, UKIP liderinin sözlerinin anlamının psikolojik niyetin sınırlarından canlı olarak özgürleştiğini kaydetti:

Çocuk sahibi olacağım, böylece “gösterişli emzirme” ye girebilirim. Güzel ve Çirkin’in konuk sahnesini hayal ediyorum. ‘Gösterişli Emzirme’ tam olarak neyi içerir? British Museum’da bir dönüm noktası sergisi olarak mı yapıyorsunuz? Anne değil ama “gösterişli emzirme” nedir? Küçük bir bando ve bir neon tabela içeriyor mu?

Devon’dan bir pastane sahibi bir adım daha ileri gitti ve pencereye yerleştirdiği “Emziren anneler hoş geldiniz” yazısının fotoğrafını tweetledi: “Biraz heyecan yaratıyoruz.

Resim eki, cama yapıştırılmış beyaz bir A4 notunu gösterdi. Büyük ‘annelere hoş geldiniz’ başlığının altında küçük tipte bir ifade vardı: ‘Bir Ukip destekçisiyseniz, kibarca, diğer müşterilerin rahatını, köşede, tuvalette veya büyük bir masa örtüsünün altında yemenizi rica ederiz. üstünü örtebileceğimizi

İnsanlar yemek yerken, tam ve eksiksiz bir başlığa bakmak zorunda olmak istemediğinizi anladığınızdan eminiz. Bu çöküş sırasında Farage, emziren anneler hakkındaki yorumlarının “çılgınca yanlış beyan edildiğinde” ısrar etti ve emzirmeye karşı olmasa da, müşterileri açısından özel işletmelerin haklarına da saygı duydu.

The post Bağlam – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.