Benjamin’e göre dil durumu, işaretler ve işaret ettikleri şeyler arasında mükemmel bir anlayışın ve tam bir uyuşmanın olduğu bir zaman olan efsanevi Babil şehrinin düşüşünden önceki zamanla keskin bir tezat oluşturuyor. Cennette, şeyleri adlandırmaya gerek yoktu çünkü şeyler basitçe “idi”:

Dili arabuluculuk yaparak çokluğunun temelini atan Düşüş’ten sonra, dilsel kafa karışıklığı yalnızca bir adım ötede olabilirdi. İnsanlar ismin saflığına zarar verdikten sonra, dillerinin insana geçtiği şeylerin bu tefekküründen uzaklaşmanın, insanları zaten sarsılmış bir dil ruhunun ortak temelinden mahrum etmek için tamamlanması gerekiyordu.

İşlerin birbirine dolandığı yerlerde işaretler karışmalıdır. Gevezelikte dilin köleleştirilmesi, neredeyse kaçınılmaz sonucu olarak, şeylerin aptalca köleleştirilmesiyle birleşir. Köleleştirme olan şeylerden bu dönüşte, Babil Kulesi’nin planı ortaya çıkmış ve onunla dilbilimsel karmaşa olmuştur.

Babil sonrası miazmamızda karşılaştığımız şey, kelimelerin çok anlamlılığından veya cümlelerin belirsizliğinden daha derine iner. Buradan, eğer dil zihnin içeriğinin ifadesiyse, o zaman dilin varsayılan ‘problemi’, temelde insan deneyiminin ölçülemezliği sorunudur.

Benjamin, insanlığın paradisiacal dilinin “mükemmel bilgiden biri olması gerektiğini, oysa sonraki tüm bilgiler yine dilin çokluğunda sonsuz bir şekilde farklılaştığını” yazdığında, bunu dilde ifade edilen insan deneyiminin bolluğuna atfedebiliriz ve ‘benim’ deneyimim doğrudan sizinkiyle eşleşmediğinden, söylediğimiz şeyler karşılıklı olarak anlaşılmaz. Dolayısıyla dilin gizemleri, kısmen, bir kişi tarafından deneyimlenen şeyin toptan diğerine aktarılamayacağı gerçeğinden oluşur.

Gizemin olduğu yerde anlamı deşifre etme yöntemi olarak yorumbilimin başlangıç ​​noktası, sadece anlamsal anlamın sembolik anlamdan farklı olması veya yaptığımız konuşmaların veya yazdığımız metinlerin parçalarının toplamından daha fazlası olması değildir. Hermeneutik, söylediğimiz şeyler ve yazdığımız şeyler bize dünya hakkında bir şeyler anlattığı için, anlamlarını işaret ettikleri dünyalardan ayrı olarak çıkaramayacağımız konusunda ısrar ediyor:

Tercüman için çoklu anlamı olan metindir; Ona göre çoklu anlam sorunu, ancak ele alınan şey olayların, kişilerin, kurumların ve doğal ya da tarihsel gerçeklerin ifade edildiği bir bütünse ortaya çıkar. Bu, tarihselden manevi düzeye anlam aktarımına katkıda bulunan bütün bir “ekonomi” dir, tam anlamıyla bir bütündür.

Dillerin ortaya çıkış teorileri
Dillerin oluşumu gelişimi ve yayılması
Dillerin doğuşunu Temel Alan görüşler
Diller nasıl ortaya çıkmıştır
Dilin doğuşu ile ilgili efsaneler
Dilin ortaya çıkış Kuramları
dilin doğuşu ile ilgili teoriler /pdf
Dilin ortaya çıkışı ile ilgili teoriler

Tüm insan deneyiminin dilsel durumuna dayanan bir yorum felsefesi olduğu için, hermenötik, etrafımızdaki dünyayı dolduran anlamların ne kendi içlerine kapalı bütünlükler ne de metin dünyasıyla sınırlı olmadıkları fikrine bağlıdır. Metinlerin arkasında (ve aslında öncesinde!) Gerçek motivasyonları, niyetleri ve arzuları olan gerçek insanlar vardır. Bunların her biri, oluşturulan metinlerin şekli ve doğası üzerinde bir etkiye sahiptir:

Elbette, metinler çoğunlukla edebi metinler, ifade etmek için tutuldukları şeylerle bağlarını aşağı yukarı kıran işaretler topluluklarıdır. Ama söylenenlerin arasında, hareket eden ve acı çeken insanlar var; dahası, söylemlerin kendileri eylemlerdir; bu nedenle, söyleme (ve okuma) eylemi ile etkili eylem arasındaki mimetik teriminin en aktif anlamındaki mimetik bağ hiçbir zaman tamamen kopmaz. Signum ve res arasındaki kopuşla yalnızca daha karmaşık, daha dolaylı hale getirilir.

Anlambilim teorisinden dersler almasına rağmen, Ricoeur, anlamlı söylemin olduğu her yerde metinsel yorumlama modelini benimsiyor ve zihinsel içeriğini aktarmanın dünyadaki her varlığın doğasında olduğuna inanıyor. Ama aynı zamanda, zihnin içeriğinin iletişiminin geleneksel olarak düşünülen konuşma yapmak veya metin yazmakla sınırlı olmadığına da inanıyordu.

Öyleyse, şimdi olduğu gibi, sosyal medyanın yükselişi ve internet bağlantılı bir çağda hüküm süren multimodal dolaşım kültürleri ile dünyamız bugün olduğu kadar sözlü olduğu kadar görsel de. Alınan “metin” kavramlarına dayanan fikirler artık geçerli değil.

Ricoeur’un yorumbilim felsefesine en önemli katkılarından biri, bir sayfadaki sözcüklerin içindeki gizemi yorumlama sürecini çevremizdeki dünyayı “okuma” sürecine genişletmesiydi.

Yorumbilimin temel önermesi, yazılı eserlerin yaşamı yansıttığı için anlam taşıması ise, o zaman ‘yaşam’, bir metin gibi ‘okunacak’ ve yorumlanacak bir anlatı olarak görülebilir. 

Ricoeur’un temel revizyonunda, yorumbilim, anlamın ileri ve tartışmalı olduğu herhangi bir örneği yorumlamakla ilgilidir, çünkü metinsel model yalnızca dünyanın insanlarla ve insanlarla dil yoluyla birbirleriyle nasıl ilişki kurduğunu keşfetmenin yoludur.

Bu nedenle, yorumbilimin ilk bakışta kaygısı, dildeki anlamın gizlenmesi, “çift anlamlı ifadelerin sınırlandırılması” olsa da, Ricoeur’un genişletilmiş hermenötik tanımı, çoklu niyetin ifadeleri olarak sembollerle sınırlı değildir.

Onun yeniliği, metin teorisini Weberci anlamda anlamlı bir şekilde yönlendirilmiş davranışa, anlamın tartışıldığı metinde olduğu kadar eylemde de yazılı olan herhangi bir insan eyleminin üretimine uygulayabilmemizdir.

Metinde olduğu gibi, Ricoeur, sosyal alandaki her tür fenomende, anlama sorunlarıyla başa çıkma girişimlerine tanık olduğumuzu ve metinde olduğu gibi, çatışmayı ve karmaşıklığı çözmeye yönelik bu insan çabalarının, onların gösterişli durumlarından daha fazlası olan dünyaları tasarlamak. Bu tür sosyal yapılar, sosyal varoluşun aporialarına, mitolojik düşüncenin etrafında şekillendiği aporialara işaret eder.

Metinsel modelde olduğu gibi, sosyal alandaki anlamlı kalıpları, okuyucunun metnin karmaşıklığını kavrarken uyguladığı türden kişisel bağlılık olmadan anlayamayız.

Birbirimiz kadar okuyucular olarak, ürettiğimiz ve yorumladığımız gazete makalelerinden, yayınladığımız malzemeye kadar her türlü insan ifadesine düşünceli bir bağlılığa girdiğimizde, metnin kurallarını bir eylem teorisi içinde benimsiyoruz. ve ürettiğimiz sokak grafitilerini, hatırladığımız tarihi olayları, inşa ettiğimiz anıtları ve yetiştirip yok ettiğimiz politikacıları ve ünlüleri internette paylaşıyoruz. Ricoeur’a göre, bunların hepsi “okunmayı isteyen sözde metinler” olarak adlandırılır.

Metin ve insan eylemi arasındaki ortak bağlantı, onun zamansal karakteridir. Örneğin, ortaya çıktığı ana göre işaretlenen, organize edilen ve açıklığa kavuşturulan hikaye anlatımında olduğu gibi, eylem de tarihsel olarak olumsaldır: Anlatılan her şey zamanla gerçekleşir, zaman alır, zamansal olarak gelişir; ve zamanla ortaya çıkan şey anlatılabilir. Belki de aslında, her zamansal süreç, yalnızca şu ya da bu şekilde anlatılabildiği ölçüde kabul edilir.

The post Dillerin Ortaya Çıkışı – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çeviri, kendi anlayışımızın sınırlarını tanımak kadar onların üstesinden gelmekle ilgilidir, çünkü dışarıya ulaşmanın çeviri hareketinde ima edilen, bilgimizin yanılabilirliğinin ve yine de dışarıya ulaşma ihtiyacımızın eşzamanlı olarak tanınmasıdır.

Ötekini ‘hayal etmek’, onların bizimkilere potansiyel olarak zıt olan konumların taşıyıcısı olduklarını kabul etmektir; bunların bizimkiyle eşit olduğunu ve ikisinin ölçülemez olduğunu. Dolayısıyla, Ricoeur’un kavramsallaştırmasında dönüşümsel bir çıkmaz gibi görünen şey, aslında tam olarak ihtiyaç duyulan şeydir.

Nancy’nin belirttiği gibi,

“Açığa çıkarılmak”, bir dışsallığa göre, bir dışarıyla, bir içerinin mahremiyetinde bir dışarıyla ilgili “poz vermek” anlamına gelir. Ya da tekrar: varoluş için uygun olana ve dolayısıyla, tabii ki, kişinin kendi varoluşunun niteliğine erişebilmesi, sadece örnek gerçekliği ‘benim’ yüzümün her zaman başkalarına maruz kalan bir ‘kamulaştırma’ yoluyla, daima bir başkası ve onunla yüzleşmek, asla kendimle yüzleşmek gerekir.

Sosyal uygulama olarak yorumlandığında, Rorty’nin de söyleyeceği gibi, insanoğlunun betimleme faaliyetleri okunması ve uğraşılması gereken yapılar haline gelir. Bu kavramsallaştırmada ‘çeviri’, bir dilde yazılmış bir metnin içeriğini, diğerini konuşan bir izleyici kitlesinin yararına iletmeyi taahhüt ettiğimizde ürettiğimizden çok daha fazlasıdır. Çeviri, ötekinin varlığını kucaklamanın sosyal uygulamasıdır.

Dünyayı benliğimizden anlıyoruz; diğerlerinin yanı sıra bir benlik, insan varoluşu, ancak sayısız benliğin etkileşimi farklılıkların sınırlarını aşıyor. Hem gerekli olduğu hem de anlamın iletişiminden önce olduğu anlamında, çeviri aslında bu çabanın temelidir ve sosyal hayatta yaptığımız şey oldukça basittir ve çeviride, yani yaşadığımız şeydir.

Hermeneutik felsefedeki bu temelle kültürel çeviri tanımımı, hem anlamanın içsel olduğu fikrini reddettiğimiz süreç hem de ideolojiye itiraz ettiğimiz araçların taslağını çıkarıyorum. Buradaki amacım, Ricoeur’un felsefi yorumbiliminin sınırlarının izini sürmek ve özellikle çeviri pratiğini bildiğimizi ve anladığımızı düşündüğümüze ve dünyadaki direnişin gerçekleşmesine atıfta bulunularak ortaya çıkardığı bazı soruları tartışmak olacaktır.

Bu bağlamda, Ricoeur’un bir dizi farklı dilde yaygın olarak bulunmasının burada giriş niteliğinde bir genel bakış ihtiyacını ortadan kaldıracağı umuduyla, söylem, anlatı ve metafor ve benzeri konulardaki diğer felsefi katkılarının çoğunu ihmal edeceğiz.

Çeviri ve kültür ilişkisi
Çeviri ve kültür arasındaki ilişki
Çeviri ve kültür pdf
Çeviride kültürün Önemi
Çeviri kuramları Nelerdir
Metin edinci
Çeviri edinci
Çevirinin Önemi

Ricoeur’un teorisindeki Hermeneutik, kültürümüzün yazılı belgelerinin ve insan eylemlerinin yorumlanması için gerekli kurallarla ilgilidir ve zihnin içeriğinin iletişimini bir metnin okunmasına benzer bir süreç olarak yorumlamaktadır. İnsan eylemini bir metin gibi ‘okuyarak’, anlamın nasıl inşa edildiğine ve dünyadaki varlıklar olarak kendimizi nasıl ilettiğimize dair bir şeyler açığa çıkarıyoruz.

“Kültürel çeviriyi tanımlamayla ilgili ilk prensibim, mükemmel bir hermenötik girişim olarak çeviri modelinin Ricoeur’un kuramsallaştırmasının pratik çözümünü temsil etmesidir. Bununla, tercümanın ilk etapta bir metin okuyucusu olduğunu kastediyorum. Ve bu haliyle, tanımı gereği anlaşılmayı reddeden bir şeyi anlamanın karmaşık süreciyle meşguldür.

Bu “bir şey”, başka bir dilde, başka bir zamanda, başka bir yerde ve başka bir izleyicinin yararına yazılmış bir metindir. Bu metni anlamak ve onu başka bir dilde, başka bir dinleyici için, başka bir zamanda ve başka bir yerde yazmak çevirmenin görevidir. Ancak metin konuşmuyor.

Çeviri için metin artık vefat etmiş veya erişilemez bir yazar tarafından yazıldığı için çevirmen bir çıkarmada okumalıdır. Yazarın metne yönelik “niyeti” artık metnin anlamını okumanın şimdi ve burada olduğu yerde canlandırmıyor. Yazarın kaldığı ve çevirmen tarafından erişilebilir olduğu durumlarda bile, bir metnin yorumlayıcı vahşi olarak yayınlandığı andan itibaren sahip olduğu doğal bolluk, ‘anlam’ın her zaman yazarın amaçladığından başka bir şey olarak kaldığı anlamına gelir. Yazar aranarak bulunamaz. “Tahmin edilmesi” gerekir.

Çeviri, öncelikle bir çevirmenin bir yazı parçasıyla bilişsel katılımına, diğer yandan çeviriyi alacak bir izleyicinin ihtiyaçları, bilgileri, beklentileri ve algısal boşluklarına dayanır. Bu nedenle, çevirinin yorumbilimini anlamak, çeviride işleyen birincil diyalektiğin çevirmen-okuyucu ile çeviri için metin ve çevirmen-yazar ve izleyici arasındaki diyalektikler olduğunu anlamaktır.

Bu nedenle benim kültürel çeviri tanımım, dünyanın nesnelerini, her birimizin olduğu gibi bu yorumun nihai bir izleyiciye iletişimi ile meşgul olabileceğimiz ‘kaynak metinler’ olarak yorumlamakla da ilgilidir.

Bu model içinde, kültürel çeviri süreci, bu kitabın beş bölümünün her birine eşlenmiş beş geniş boyuttan oluşur: anlaşılması gereken çok odaklı bir ‘metnin’ yorumlanması; belirli bir zaman ve mekan mesafesi boyunca okuma eylemi; metnin çevirmenin sosyokültürel bağlamına dahil edilmesi; anlamın bir amaç için dönüşümü; çevirmenin bir okuyucu olarak özgürleşmesidir.

Ricoeur için, metinsel yorumlama modeli yalnızca başlangıçtı. Ricoeur, sosyal alandaki karar alma sürecimizin ahlaki ve politik karakterini vurgulayarak, sosyal eylem ve kurumların yorumlanması, analizi ve eleştirisi için metinsel yorumlama derslerine dayanan ve demokratik bir toplum oluşturmayı amaçlayan bir çerçeve oluşturdu.

Felsefi düşünceyi, eleştiriyi ve özgürlüğü ayrılmaz olarak gören ve eleştirel teorisi kişisel ve sosyal dönüşümü hedefleyen Ricoeur’da olduğu gibi, kültürel çeviriye yaklaşımım da eleştirel olarak hayal ediliyor, her ikisini de insanlığın sınırlarını belirlemeye çalışması anlamında. tahakküm, sömürü ve zulmü anlamak ve ortaya çıkarmak ve buna karşı çıkmak gerekir.

Ricoeur ile kültürel çeviriye yaklaşımım, metinler, insan eylemleri ve insan üretimlerinin insanlar üzerinde güç uyguladığında ortaya çıkan etik ikilemlerle ilgileniyor. Temelde, hermeneutik hayatta yaptığımız şeyse, kültürel çeviri, yaşamın hermeneutik boyutunun anlamlı eyleme ve yorumlayan benliğin dönüşümüne yönelik amaca yönelik yönelimidir.

Bu çalışma, kültürel çeviriyi küreselleşmiş, çok kültürlü bir dünyada kültürel, politik ve sosyal üretim ürettiğimiz ve bu üretimle uğraştığımız bir araç olarak insan iletişiminin merkezine yerleştirmeye yönelik ilk girişimi temsil ediyor.

Günlük yaşamın kültürel fenomenlerinin ardındaki metinlerin tercümesiyle en yakından ilişkili yorumlama, uzaklaşma, birleşme, dönüşüm ve özgürleşme süreçlerini ortaya çıkararak, Ricoeur’un teorilerini uygulamaya koymanın bir yolunu buluyoruz, sadece neyin mihenk taşı değil ‘çeviri’ yapmak kamusal hayatta görüyor.

The post Kültürü Anlamak – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.

Çeviri pazarındaki son gelişmeler

Çeviri endüstrisi, İnternet çağında dinamik olarak gelişiyor. Eğitmenlerin, üç ana kategoriye ayrılan değişiklikleri takip etmesi imkansızdır: profesyonelleşme, küreselleşme ve uzmanlaşma.

– Profesyonelleşme: Günümüzde çeviri genellikle bir meslek olarak kabul edilmekte ve kısmen de çeviri çalışmalarının üniversitelerde ayrı bir disiplin olarak tanınmasından kaynaklanmaktadır. Mesleki dil okullarından eğitimi devraldıklarında, üniversiteler tercümanın profesyonelleşmesinde özel bir rol oynamışlardır. Eğitim programlarının sayısının artmasıyla, çevirmenin imajı “sadece iki dilli daktiloculardan çok yetenekli ve çok yetenekli profesyonellere” dönüşmüştür. Avrupa Standardı EN 15038 Çeviri hizmetleri – Hizmet gereksinimleri gibi standardizasyonla daha da geliştirilmiştir. Hukuki bağlamda, Polonyalı yeminli tercümanlar ilk kez 2004 yılında yasalarla resmi olarak bir meslek olarak tanındı.

– Küreselleşme: Çeviri pazarı yerelden küresele genişledi. Kısa bir süre önce, çevirmenler çoğunlukla yerel pazarlarda çalışarak çevirilerini bizzat teslim ediyorlardı. İnternetin ve e-postanın ortaya çıkmasıyla, coğrafi sınırlar ortadan kalktı ve çevirmenler, daha geniş bir müşteri ve görev çeşitliliği ile uğraşan küresel tele-çalışmaya geçtiler.

– Uzmanlaşma: Pazar, çalışanlar arasında yabancı dilde, özellikle de İngilizce’de artan yeterlilikle yönlendirilen daha yüksek uzmanlaşmaya doğru evrildi. Daha kolay metinler müşteriler tarafından şirket içinde çevrilirken, daha uzmanlaşmış veya teknik olarak karmaşık olanlar çeviri bürolarına taşınır. İlk olarak, çeviri süreçlerinin artan bir teknik karmaşıklığı vardır: “Küresel pazarlar bağlamında çeviri, metnin çevirisinden çok daha fazlasıyla ilgilidir”, Shaw ve Holland yazılımın yerelleştirilmesi örneğini verir.

Arapça, “daha esnek bir kullanıcı arayüzü tasarımı” gerektirebilir. İkinci karmaşıklık düzeyi, çevirmenlerden dar alanlarda çalışan bir arka plan bilgisi talep eden içeriğin artan uzmanlaşmasıyla ilgilidir. Çoğu profesyonel kaynak, çevirmenlere, müşterileri çekmeyi umuyorlarsa, çok fazla uzmanlık alanını listelememelerini tavsiye eder. Uzmanlaşma kavramı, çeşitli profesyonel kaynaklarda farklılık gösterir: geniş bir genel kategori veya oldukça uzmanlaşmış dar bir alan olabilir. Örneğin, Amerikan Çevirmenler Derneği, her biri alt bölümlere ayrılmış uzmanlık alanına (Sanat ve Beşeri Bilimler, İşletme, Bilgisayar, Mühendislik, Eğlence, Endüstri ve Teknoloji, Hukuk, Tıp, Doğa Bilimleri, Kuramsal Bilimler, Sosyal Bilimler) sahiptir. Birleşik Krallık Mütercim Tercümanlık Enstitüsü 30 kadar ana konu alanına sahiptir. Başlıca genel alanlardan biri hukuk çevirisidir.

2. Çeviri yeterliliği ve çevirmen yeterliliği

Bu pazar gelişmeleri, çeviri yeterliliği anlayışımızı ve çevirmen eğitimimizi nasıl etkiler? Profesyonel bir çevirmen için gerekli olan şey önemli ölçüde artmıştır ve çeviri yeterliliği artan sayıda ilgili beceriyle genişletilmiştir. Çeviri yeterliliğinin basitten çok bileşenli olanlara kadar çok sayıda tanımı vardır. Metodolojik gerekçelerle çok bileşenli tanımları reddeden (örneğin, deneysel kanıt yok, piyasa değişikliklerini takip etmenin imkansızlığı), Pym mini-malist bir tanım önermektedir – hedef metnin (TT) alternatif versiyonlarını üretme yeteneği ve “hızlı ve haklı bir güvenle bu seriden yalnızca bir geçerli TT” yi seçer.

Pym’in  öne sürdüğü gibi, minimalist tanımı Kiraly’nin çeviri yeterliliği anlayışıyla, yani çevirmen yeterliliğinin aksine, “bir sayıya katılmayı içeren” kaliteli bir hedef metin üretme yeteneği ile uyumludur. çeşitli dillerin eğitimli kullanıcıları, uzmanlaşmış teknik alanlarda bilgi sahibi olanlar ve profesyonel diller arası iletişim amaçları için geleneksel araçları ve yeni teknolojileri yetkin kullanıcıları gibi yeni topluluklar kullanırlar.

Dolayısıyla, çeviri yeterliliği, gerekli standarda çevirme yeteneğidir, çevirmen yeterliliği ise piyasada profesyonel olarak işlev görmek için gerekli becerileri kapsar. Bu yazının amaçları doğrultusunda, çeviri yeterliliği ve çevirmen yeterliliği ayrımını koruyacağım.

Çevirmen yeterliliği, eğitimin profesyonelleşmesi, özellikle mesleki uygulama ve staj simülasyonlarında geliştirilir. Eğitimde mesleki ve akademik ölçütlerin yakın zamandaki yakınsamasını ve vurgunun genelden özel çeviri becerilerine geçişini (González-Davies ve Kiraly 2006: 83) takiben, profesyonel gerçekçilik bir dizi yaklaşımda mevcuttur. PATT (Professional Approach to Translator Training; Lobo, Robinson ve diğerleri 2007), Gouadec (2007), Kiraly (2005), González-Davies ve Scott-Tennent (2005), Kelly (2005), Pym (2008) gibi insanlar mevcuttur.

Temel varsayım, eğitimin uygulamaya yönelik olması gerektiğidir; piyasa taleplerine uygun olmalı ve öğrencileri işyerine hazırlamalıdır. Eğitimin profesyonelleşmesi, profesyonel uygulama simülasyonları yoluyla sağlanabilir: öğretimi profesyonel ortamlarla ilişkilendirme; rol yapma oyunu; mesleğin teknik yönlerini uygulamak (örneğin, faturalama); çeviri bürolarına ve iş yerleştirmelerine ziyaretler; gerçek hayat projeleri vb.

Aşağıdaki bölüm, profesyonel gerçekçiliğin hukuk çevirisi derslerine nasıl entegre edileceğini analiz eder. İlk olarak, tercüman yeterliliği amacıyla hukuki tercüman profili tanımlanmalıdır. Hukuki tercüme esas olarak aşağıdakiler tarafından sağlanır:

1) Çeviri büroları veya doğrudan müşteriler için çalışan serbest çevirmenler;
2) Hukuk firmalarında veya diğer ticari kuruluşlarda kurum içi tercümanlar;
3) Kamu idaresinde veya uluslararası kuruluşlarda çalışan çevirmenler, örneğin Tercüme Genel Müdürlüğü (DGT) veya Avrupa Adalet Divanı (ECJ) (örneğin, avukat-dilbilimciler);
4) Mahkemeler ve polis için çoğunlukla serbest olarak çalışan ve özel sertifika gerektirebilecek (yeminli) tercümanlar.

Pazarda verimli bir şekilde çalışabilmek için hukuk çevirmenlerinin temel olarak teknik, takım çalışması, iş ve organizasyon becerilerine ihtiyacı vardır; bu nedenle, tercüman yetkinliği diğer uzman çevirmenlerin yeterliliğinden belirgin bir şekilde farklı değildir.

En farklı olan çeviri yeterliliğidir ve bazı teorik modeller yüksek gereksinimleri belirler. Örneğin, Šarčević’in  ideal modeli – henüz varolmayan – hukuk çevirmeni, hukuki terminoloji, hukuki muhakeme ve hedef dil (TL) hakkında kapsamlı bilgi gibi temel hukuki becerileri listeler ve kaynak dil (SL) hukuk sistemleri, hukuki problemleri çözme yeteneği, hukuki metinleri analiz etme ve metin yapısını öngörme becerisi, taslak hazırlama becerileri, karşılaştırmalı hukuk ve yöntemler hakkında temel bilgiler. Cao’nun modeli, çeviri dil yeterliliğinden, çeviri stratejik yeterliliğinden ve çeviri bilgi yapılarından (konu yeterliliği) oluşur. Bununla birlikte, bu kadar geniş kapsamlı hukuki çeviri yeterliliğine nasıl ulaşılacağı konusunda çok az tavsiye verilmektedir.

Genel olarak, hukuki çevirinin nasıl öğretileceğine dair İngilizce yayınlar nispeten azdır. Bunlar arasında Marks ve Aitsiselmi ve Trouille  tarafından vaka çalışmaları; Harvey’in  Weston’ın tekniklerini kültüre bağlı öğelere uygulaması; Asensio’nun resmi çeviride yaygın sorunlar üzerine tartışması; Burukina’nın  bir öğretim yöntemi olarak deverbalizasyon algoritmasını kullanması; Monzó’nun  paralel bir külliyat uygulaması; Northcott ve Brown’ın Avukatlar ve Özel Amaçlı İngilizce öğretmenleri arasında Avrupa Birliği (AB) çevirmenlerini eğitmek için işbirliği; Kanadalı ortak hukuk ve çeviri öğrencileri eğitimi, Way’in özel bir çeviri kursu içinde yasal içeriği yapılandırması. Konu yelpazesi oldukça geniş olsa da, bunlar hala münferit çalışmalardır ve hukuk çevirisi öğretmenleri için bir referans noktası veya ölçüt olarak hizmet etmek için daha fazla en iyi uygulama alışverişine ihtiyaç vardır.

The post Hukuk Çevirilerine Genel Bakış (4) – Çeviri Nasıl Yapılır? – Çeviri Alanları Nelerdir? – Çeviri Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.