Metnin yalnızca bir yazar ile dinleyicileri arasındaki geçici bir suç ortaklığı anının kalıntısı olduğunu ve bu anın artık gittiğini kabul ederek, kendimizi diyalojik durumun “darlığından” kurtarırız. Metni yazarın niyetinin sembolü olarak hipostasize etmenin bir anlamı yoktur çünkü “bir metnin nesnel anlamı, yazarın öznel niyetinden başka bir şeydir.

Bu nedenle yorumlayıcı banyo suyuyla bebeği dışarı atmamıza gerek yoktur. Bir metnin anlamının yazarının öznel niyetinden özgürleştiği göz önüne alındığında, Ricoeur, ‘asıl soru metnin ardındaki kayıp niyeti kurtarmak değil, metnin önünde “dünya” yı ortaya çıkarmaktır. açılıyor ve ifşa ediyor.

Yorumbilimin görevi, yazarın psikolojisini ortaya çıkarmakla değil, okuyucunun gerçekten üzerinde hareket etme yetkisine sahip olduğu tek unsurla ilgilidir: metnin kendisi. Bu buyruk, okuma görevine iki farklı ve kaçınılmaz boyut verir.

Okurlar olarak, ya referans verilen her türlü dünyaya ilişkin bir tür belirsizlik içinde kalabiliriz ya da yeni bir durumda, yani okuyucununki gibi metnin potansiyel uygunsuz referanslarını gerçekleştirebiliriz. İlk durumda, metni dünyasız bir varlık olarak ele alıyoruz; ikincisinde, okuma sanatının ima ettiği “uygulama” türü aracılığıyla yeni bir gösterişli referans yaratıyoruz. Bu iki olasılık eşit derecede “diyalektik etkileşimleri olarak düşünülen okuma eyleminden kaynaklanmaktadır.

Okuma kesinlikle diyalektiktir çünkü anlamanın doğası, zorunlu olarak tam anlamıyla lemniskatiktir. Metinler yazarlarından ve çevrelerindeki dünyadan soyutlanmışsa ve biz burada ve şimdi okuyucular olarak, oradan ve sonra metinden uzaklaşma koşulumuzla referanslarını yeniden sağlamamız engellenirse, o zaman her şeyin do medias res’te yer alır.

Okumak, öncelikle biz oraya varmadan çok önce başlayan bir metinsel ilişkiyle yüz yüze gelmektir. Ricoeur’un terimleriyle, “Önceden başlamış olan ve katkıda bulunabilmek için kendimizi yönlendirmeye çalıştığımız bir konuşmanın ortasına, olduğu gibi aniden varıyoruz.”

Metnin referanslarını yepyeni bir anlam durumunda ‘gerçekleştirme’ emrini yerine getirmek için, geriye ve medyalara, hic et nunc’a erişmek için metnin ‘geçmiş kültürel çağına’ ulaşmalıyız. zaten gitmiş olan

Metnin mevcut okuma dünyasına yeni anlamlar yansıtma potansiyeline göre hareket ederek, metnin sunduğu bilgilerle yeni iletişim yolları açıyoruz. Okumanın şimdi ve buradasından, orijinal açılımlarının tarihselliği içinde kapatılan referanslar, bu nedenle kendi zamanımızda ve yerimizde konuşulabilir.

Ancak yorumlayıcı burada ve şimdi ve orada ve sonra yorumlama nesnesinde sabit kaldığından, yorumlama, tercümanın zamanının ve yerinin tek sabitler olarak kaldığı, sonsuza kadar genişleyen bir uzlaştırma ve yaklaşım çalışmasıdır.

Bir metnin yorumlanmasında neler olup bittiğini açıklamak söz konusu olduğunda, bu nedenle, tanık olduğumuz şeyin, okuyucunun metne, metnin yazarın ve okuyucunun dünyasıyla karmaşık bir dizi eliptik uzamsal-zamansal ilişkileri olduğunu söyleyebiliriz. yazının ilerlediği anlam alanında sadece okuyucu duracak şekilde metnin dünyasına girer.

Bu sonsuz genişleyen yörüngeler, Zeno’nun ikisi arasındaki ayak yarışı ile ilgili olan Aşil ve Kaplumbağa paradoksunda gösterilmiştir.

“Yavaş olduğu için kaplumbağanın Aşil’in önüne geçmesine izin verilir. Buradaki öncül şudur: Her yarışçı sabit bir hızda koşarsa, kaplumbağa çok yavaş ilerleyecektir ve Aşil çok hızlı ilerleyecektir. Bir dezavantajla başlamasına rağmen, Aşil çok yakında kaplumbağayı yakalayacak, onu geçecek ve yarışı kazanacaktır.

Ama işte paradoks. Aşil’in orijinal başlangıç ​​noktası ile kaplumbağanın ileri başlangıç ​​noktası arasındaki mesafeyi kapatması için geçen süre boyunca, kaplumbağa kendi başına bir mesafe kat etmiş olacaktır. Kaplumbağayı sollamak için Aşil’in yalnızca kaplumbağaya yetişmesi değil, kaplumbağanın şimdiye kadar kapladığı bu ekstra mesafeyi de kat etmesi gerekecekti.

Ancak bu zamana kadar, kaplumbağa daha da ilerlemiş olacak ve Aşil’in kaplumbağanın kat etmeyi başardığı bu ekstra mesafeyi geçmesi için daha fazla zamana ihtiyaç duyacaktır. Başka bir deyişle, kaplumbağa, Aşil kaplumbağanın zaten kapalı olan zeminini kapatmakla meşgulken hareket etmeye devam ettiği için, Aşil kaplumbağanın zaten bulunduğu bir yere ulaştığında, her zaman daha gidecek daha uzak bir mesafeye sahip olacaktır.

Yorumlayıcı çeviri kuramı
Kaynak metin Nedir
Erek metin Nedir
Çeviri ve Anlam
Metin önemi
Metni anlamak
Bağlam

Yunan kahramanı onu kaplumbağadan ayıran boşluğu her zaman kapatmayı başarırken, sağlam kaplumbağa, kapatılması gereken yeni bir boşluk yaratmayı başarır. Her yeni boşluk giderek daha küçüktür, ancak kaplumbağanın halihazırda bulunduğu ve Aşil’in geçmesi gereken sonsuz sayıda nokta olduğu için, daha hızlı koşucu daha yavaş olanı asla geçemez.

Ya da Aristoteles’in Fiziğin VI. Kitabında anlattığı gibi, ‘en yavaş koşucu asla en hızlı olana yakalanmayacaktır, çünkü arkadaki ilk önce öndekinin başladığı noktaya ulaşmalıdır ve bu yüzden daha yavaş koşucu her zaman önde olun ‘.

Bu paradoks, şu andaki okuma anından itibaren geriye ve ileriye doğru uzanan ikiz yayları rahatlatır: metnin zamanı ve yerinde ve okuyucununki de kendine ait bir zaman ve yerde. Aşil gibi, okuyucu dezavantajlıdır, çünkü metnin iç yapısı, referans aralığı, üretildiği ve alındığı dünyayla bağlantıları okuyucunun erişiminin dışında kalır. “

“Yine de, Aşil gibi, okuyucu metne doğru uzanıyor, boşluğu azaltıyor ve kendisini yaklaştırıyor. Ancak metin, okuyucunun kavramasından sonsuza kadar uzaklaşarak her zaman uzak kalır. Zeno’nun paradoksuna gelince, filozof önemli bir boyutu gözden kaçırır.

Kaplumbağa, iki koşucu arasında daha küçük olanlar yerine giderek daha büyük mesafeleri kat ediyor olsaydı, Aşil gerçekten yetişemezdi. Ancak Aşil’in peşinde koşma hızının, aralarındaki boşlukları giderek küçültmesine olanak sağladığı sürece, sonunda kaplumbağayı geçecektir.

Yorumlama eylemine eşlik eden sonsuz uzaklaşma ve yaklaştırma yayları içinde bir yerde okuyucuların okuduğunu, çevirinin gerçekleştiğini ve bir noktada Aşil’in kaplumbağayı solladığını unutmamalıyız.

Okumak, tercüme etmek, yorumlamak, anlamak için hermeneutik arzumuzun nesnelerinden giderek daha da yaklaştığımız diyalektik bir oyuna katılıyoruz. Ancak, bir yazma eylemiyle sonuçlanmak üzere tasarlanmış bir süreç olarak, çevirinin kendisi, mesafenin kapatılması ve çevirmeni geçmişin kalıntılarından ayıran uzay-zaman sürekliliğindeki gediklerin doldurulmasıdır. Kültürel çeviri tanımımı inşa ettiğim ve bu meditasyonun geri kalanının ele alındığı platformu sağlayan bu boyuttur.

The post Metni Anlamak – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları first appeared on Web Tercümanlık.